یکی بود یکی نبود، زمستانی بود که بچههایی داشت: پسرهایش یخبندان و باد، و دخترهای پرجنبوجوش برفک، بوران و توفان.
زمستان بچههایش را خیلی دوست داشت و گاهی اجازه میداد کمی شیطنت کنند. بچهها شیطون، بازیگوش، لجوج و غیرقابل پیشبینی شدند. همه با هم دوست داشتند شیطنت کنند.
یخبندان دوست داشت همه چیز اطرافش را یخ بزند و به قندیل و یخزدگی تبدیل کند. باد عاشق این بود که به جاهای پنهان سر بزند، صداهای عجیب و ترسناک درآورد و حیوانات و آدمها را بترساند.
برفک، بوران و توفان دخترهای خیلی شیطون بودند. با هم رقابت میکردند و زمین را با پتوی برفی میپوشاندند، پرهای نرم و لحافهای سفید را از دست همدیگر میقاپیدند و از جایی به جای دیگر میبردند. اما گاهی مهربانی در دل دخترها بیدار میشد و درختان، بام خانهها و هر چیزی را که سر راهشان بود با کتهای سفید هدیه میدادند.
باد شیطون دوست داشت با خواهرهایش شوخی کند؛ پتو را برمیداشت و به جای دیگری میبرد و سعی میکرد کتهای سفید را از درختان و خانهها بکند.
باد دوست داشت با برفک برقصد. آنها اغلب نمایشهای دیدنی اجرا میکردند، مخصوصاً جایی که جای زیادی بود: در دشتها و زمینهای هموار.
و اگر توفان و یخبندان با باد بازی میکردند... آه، چه غوغایی میشد! منطقه به بیابان یخی تبدیل میشد. هر پرنده یا حیوانی نمیتوانست این بازیها را تحمل کند. پرندهها از سرما از شاخهها میافتادند و در برف یخ میزدند.
یخبندان و باد دوست داشتند با هم بحث کنند. آن وقت در خیابان سرمای یخزننده شروع میشد.
دخترک کوچک توفان خیلی دوست داشت آواز بخواند و خواهرش بوران با او همخوانی میکرد. فقط صدای دخترها خوب نبود؛ آواز خواندن بلد نبودند و فقط با نالههای غمانگیز زوزه میکشیدند و با آوازهای طولانیشان مردم را میترساندند.
زمستان مدتی به شیطنت بچههایش نگاه میکرد و دلش به حال موجودات زنده میسوخت. بچهها را به خانه میفرستاد، در را قفل میکرد، به هرکدام کتابی میداد و مجبورشان میکرد بخوانند.
تا همه کتابها را نخواندهاید، اجازه ندارید بیرون بروید!
آن وقت هوای بیرون گرم میشود. خورشید درخشان شروع به تابیدن میکند. پرندگان، حیوانات و آدمها از سرمای سخت استراحت میکنند. و بعد بچههای زمستان دوباره با شادی به بیرون میدوند!