در سرزمینی دور، جایی که جادو و شگفتی بخشی از زندگی روزمره بود، پادشاهی شگفتانگیز وجود داشت که به سرزمین شگفتیها معروف بود. مردمانش مهربان و دوستداشتنی بودند و در هر گامِ این سرزمین، اتفاقهای شگفتانگیزی رخ میداد. اما روزی، همانطور که در قصهها پیش میآید، زمان یک معجزهی بزرگ تازه فرا رسید.
در قلب سرزمین شگفتیها کاخی کهن بود که در آن شاهزاده خانم آرمیتا زندگی میکرد. او لطیف و زیبا بود، مانند گلی که سپیدهدم شکوفا شده باشد. و آنقدر مهربان بود که لبخندش میتوانست حتی سردترین دلها را گرم کند.
در کاخ گنجها و اشیای جادویی فراوانی بود، اما اسرارآمیزترین آنها آینهی کج بود. آینه در اتاقی قفلشده قرار داشت و هیچکس نمیدانست چرا آن را از چشم مردم پنهان کردهاند.
آرمیتا دختری کنجکاو بود و یک روز تصمیم گرفت این راز را کشف کند. او از فرزانهی پیری که سالها در کاخ خدمت کرده بود کمک خواست.
پیرمرد گفت که آینه ساده نیست و میتواند به هر پرسشی پاسخ راست بدهد و حقیقتی را که از چشم آدمهای عادی پنهان است نشان دهد. اما برای دیدن این حقیقت باید ورد مخصوصی خوانده شود و برای درک آن باید نیروی روح داشت.
آرمیتا هیجانزده شد. مدت زیادی فکر کرد که از آینه چه بپرسد. و مانند یک شاهزادهی واقعی تصمیم گرفت بپرسد که آیا مردم سرزمین شگفتیها خوشبخت زندگی میکنند و آیا به کمکی نیاز دارند یا نه.
فرزانه وقتی از خواستهی دختر آگاه شد، با خوشحالی ورد را به او آموخت و او را به اتاق راز برد. شاهزاده خانم به سوی آینهی کج رفت و کلمات جادویی را بر زبان آورد. ناگهان غبار درخشانی برخاست و در آینه تصویرها به چشم آمدند. کودکانی را دید که لبخندزنان در دشتها بازی میکردند، باغهای شکوفا که هر گلشان مانند زمرد میدرخشید و هوایی که از بوی خوشبختی پر شده بود.
اما آرمیتا در این زیبایی اندوه و امیدهای از دسترفتهی مردم را هم دید. بیماری را دید که کنار جاده نشسته و از رهگذران کمک میخواست. جوانی را دید که رویای سفر با بالهای اژدها را در سر داشت، اما از عملی کردن آن میترسید. پیرانی را دید که در خانههای سالمندان فراموش شده بودند و فقط منتظر کمی توجه بودند.
اشک از چشمان شاهزاده خانم سرازیر شد و فهمید که نیروی آینهی کج در حقیقتی است که در میان شلوغی روزمره همیشه دیده نمیشود.
پس از آنکه غبار فرو نشست، آرمیتا آینهی کج را برداشت و از اتاق بیرون آمد. او همهی مردم پادشاهی را به میدان مرکزی دعوت کرد و آنچه را دانسته بود برایشان بازگو کرد. و از همگان خواست که به اطرافیان خود توجه کنند و از یکدیگر حمایت نمایند.
در این لحظه معجزهای واقعی رخ داد. همهی کسانی که در میدان بودند احساس کردند دلشان از شادی و الهام پر میشود. با گذر هر روز، مهربانی در پادشاهی بیشتر میشد و همهچیز روشنتر و شگفتانگیزتر میگشت.
به خاطر شاهزاده خانم آرمیتا و آرزوی او برای بهتر کردن جهان، آینهی کج معجزهای واقعی کرد. آن حقیقتی را که پشت روزمرگی پنهان بود نشان داد و همه را به کارهای نیک برانگیخت. از آن زمان به بعد زندگی در سرزمین شگفتیها بهتر شد و آن آینه یادآور این است که جادوی راستین در مهربانی و مراقبت از نزدیکان است.