زمانی در جنگلی، روباهِ مهربان و خردمندی به نام رضا زندگی میکرد. او دو پسر داشت: پسر بزرگتر به نام آرش و پسر کوچکتر به نام سامان. آرش فرمانبردار بود، اما سامان بیقرار و شیطون بود. آرش به همه با احترام رفتار میکرد، اما سامان همیشه حتی به پدر و مادرش هم احترام نمیگذاشت.
روزی بابا رضا تصمیم گرفت به سامان یاد بدهد که زحمت پدر و مادرش را ارج بنهد و به آن احترام بگذارد. او پسرش را برای گردش به جنگل برد و این داستان را برایش تعریف کرد:
سالها پیش، در جنگل خانوادهای از خرگوشها زندگی میکرد. آنها بچههای زیادی داشتند و بچهها پدر و مادرشان را خیلی دوست داشتند. هر روز در هر کاری که از دستشان برمیآمد کمک میکردند: توت جمع میکردند، برگها را جارو میکردند و حتی در ساختن لانهی تازه شرکت میکردند. خرگوشها خوشبخت زندگی میکردند و همیشه راضی بودند، چون در خانوادهشان صلح، هماهنگی و احترام متقابل حاکم بود.
و در جنگل همسایه، خانوادهای از راکونها زندگی میکرد. آنها دو پسر داشتند: پسر بزرگتر به نام کیارش و پسر کوچکتر به نام پویا. کیارش آرام بود و به حرف مادر و پدرش گوش میداد، اما پویا بیمعرفت و شلوغ بار آمده بود. او به هیچکس، حتی پدر و مادرش، احترام نمیگذاشت. در کارهای خانه کمک نمیکرد، با بدزبانی حرف میزد و جز خواستههای خودش به چیزی علاقه نداشت.
روزی پویا فکر کرد که به هیچکس نیاز ندارد. فکر کرد برادر و والدینش فقط مزاحم او هستند. از خانه فرار کرد و با تصمیم و اعتمادبهنفس زیاد به سفر رفت. اما این سفر کوتاه و ناخوشایند بود، ولی بسیار هم آموزنده!
راکون کوچولو نمیفهمید که پدر و مادرش چقدر برایش زحمت میکشند. قدر مراقبت و حمایتشان را نمیدانست. نمیدانست که صبحانه خودبهخود سر سفره نمیآید، سقف بالای سر باید ساخته شود و امنیت باید فراهم شود.
سختیها تقریباً از همان ابتدا شروع شد. اول غذا کم آمد و پویا گرسنه شد. راکون کوچولو فهمید که بدون پدر و مادری که همیشه برایش غذا آماده میکردند، زنده ماندن سخت است. پویا بلد نبود غذا پیدا کند و نمیخواست یاد بگیرد. آخر چرا باید یاد میگرفت؟ پدر و مادرش هر کاری میکردند تا او گرسنگی نکشد.
بعد، راکون زیر باران افتاد. خیس شد و سخت سرما خورد. چقدر دلش خواست به لانهی گرم و خشکی برگردد که مامان و بابا ساخته بودند. پویا فهمید که پدر و مادرش به آسایش او فکر میکردند، اما اینجا در جنگل هیچکس به فکر او نبود.
سرانجام، پویا با گرگی روبهرو شد و به زور جانش را نجات داد. به شدت ترسید و فهمید که بدون محافظت و حمایت پدر و مادر، رویارویی با خطر کار سادهای نیست. قبلاً به این موضوع فکر نکرده بود، چون پدر و مادرش همیشه کنارش بودند. او فکر میکرد مامان و بابا فقط جلوی خوشگذرانیاش را میگیرند و او را از خطرها آگاه میکنند.
پویا که ناراحت، گرسنه و ترسیده بود، بیهدف در جنگل سرگردان شد و نمیدانست چطور راه خانه را پیدا کند. فهمید که بدون کمک پدر و مادر حتی نمیتواند لانهی خودش را پیدا کند. متوجه شد که پدر و مادرش همیشه تکیهگاه او بودند و او را به راه درست هدایت میکردند.
صبح زود، لرزان به خانه برگشت و با مامان و بابا حرف زد. از رفتارش عذرخواهی کرد و قول داد که خودش را اصلاح کند.
از آن به بعد در همه کارهای خانه به پدر و مادرش کمک میکرد: در نظافت و آشپزی و همچنین مراقبت از خواهران و برادران کوچکتر. همیشه برای ناهار آمادهشده تشکر میکرد و گفتن «ممnon» و «قربانت» برایش سخت نبود و حتی خوشایند هم بود.
پویا شروع کرد به پرسیدن اینکه مامان و بابا امروز چطور گذشت، چه چیزهای جالبی دیدند و او چطور میتواند برای خانواده مفید باشد. وقتی با دوستانش بود با افتخار از پدر و مادرش حرف میزد و تلاش میکرد الگوی خوبی برای بچههای دیگر باشد. چون احترام به مامان و بابا هم همینجاست.
راکون کوچولو دید که رابطهاش با والدینش گرمتر شده است. خانوادهی راکونها به لطف احترام و عشقی که حالا در خانه حاکم بود، شادتر و محکمتر شد. احترام متقابل همان کلید خانوادهی خوشبخت و استوار است.
رضا داستانش را تمام کرد و با لبخند به سامان نگاه کرد. بعد گفت:
سامان، میخواهم بفهمی که احترام گذاشتن و ارج نهادن به پدر و مادر چقدر مهم است. ما هر کاری از دستمان برمیآید میکنیم تا تو خوشحال باشی. لطفاً به ما کمک کن. قدردانی و احترام نشان بده و خواهی دید که خانوادهمان چطور محکمتر میشود.
سامان فکر کرد. فهمید که پدرش حق دارد. از آن روز بچهروباه فعالانه در کارهای خانواده شرکت کرد، اتاقش را مرتب کرد، در آماده کردن غذا کمک کرد و حتی از باغچه مراقبت کرد.
او به خاطر همه کارهایی که مامان و بابا برایش میکردند از آنها تشکر میکرد و میگفت چقدر قدرشان را میداند.
رضا میدید که پسر کوچکش دارد تغییر میکند و به او افتخار میکرد. و یک روز تصمیم گرفت ادامهی داستان خانوادهی راکونها را برای سامان تعریف کند.
― یک روز در جنگل آتشسوزی شد. آتش خیلی سریع پخش شد و همه حیوانات در خطر بودند. خرگوشها و راکونها تصمیم گرفتند با هم متحد شوند تا همه را نجات دهند. با هم آتش را خاموش کردند و به همسایهها کمک کردند تا از میان آتش بیرون بیایند. با تلاش مشترکشان موفق شدند!
بعد از آن، راکونهای کوچولو، پویا و کیارش، فهمیدند که توانستهاند با آتش مقابله کنند چون با دوستانشان متحد شده بودند، با هم کار کرده بودند، به یکدیگر احترام گذاشته بودند و کمک را با سپاس پذیرفته بودند. فهمیدند که در روزهای سخت، حمایت از یکدیگر چقدر مهم است.
رضا داستانش را تمام کرد و به سامان نگاه کرد.
سامان، میخواهم بفهمی که وقتی با هم هستیم، سختیها را راحتتر میتوانیم پشت سر بگذاریم. وقتی به یکدیگر احترام میگذاریم و ارزش هم را میدانیم، قویتر میشویم. میتوانیم از پس هر آزمونی بربیاییم!
سامان لبخند زد و پدرش را در آغوش گرفت.
میدانم، بابا، ـ بچه روباه این را گفت.