در ژرفای جنگلی تاریک و اسرارآمیز، همانجا که درختان مانند نگهبانان کهن رازها به یکدیگر خم میشوند، خانهای رهاشده قرار دارد. ماه به سختی از میان برگهای انبوه میتابد تا دیوارهای فرسوده و پنجرههای بستهاش را روشن کند. این خانه در مرز میان جهان آدمیان و موجودات افسانهای ایستاده و تاریخچهاش در تاریکی و افسانهها پیچیده شده است.
روزگاری دور، جادوگری کهن به نام موردخای در آنجا زندگی میکرد. او توانا و رازآلود بود و نیرویش به اندازهای بود که با تاریکیای که از چشم آدمیان پنهان است ارتباط برقرار کند.
موردخای در خانهاش آیینهای هولناکی برگزار میکرد. با گذشت زمان، عشق به جادو او را به موجودی تاریک بدل کرد. او اسیر تشنگی قدرت و جاودانگی شد و شروع به خواندن طومارهای کهن و جستجوی افسونهای فراموششده کرد.
همین جستوجوها او را به گشودن دروازهای به جهان تاریکی و سایهها رساند. طمع موردخای نیروهایی را آزاد کرد که هرگز نباید از بندهایشان رها میشدند.
از همان لحظه، اتفاقهای عجیب و هولناکی در نزدیکی خانه جادوگر آغاز شد. درختان کج و معوج شدند و شکلهای شوم گرفتند و جانوران ناپدید شدند یا چنان دگرگون گشتند که شناخته نمیشدند.
مردم محلی هنوز از آن بخش جنگل دوری میکنند و هر کس که جرئت کرده به خانه نزدیک شود، ادعا کرده که زمزمههای اسرارآمیز شنیده و سایههای لرزان دیده است.
روزی گروهی از دوستان دلاور تصمیم گرفتند درستی این شایعهها را بسنجند و به آن مکان اسرارآمیز بروند. شبهنگام، دور آتش گرد آمدند و برای یکدیگر داستانهای ترسناکی گفتند درباره آنچه بر سر کسانی آمده بود که پا به خانه جادوگر گذاشته بودند.
داستان نخست، درباره مردی تهیدست به نام کامیار
کامیار در پی یافتن گنجی بود که شایعه میشد در قلمرو موردخای نهفته است. او دل به دریا زد و وارد خانه جادوگر شد. درون خانه انبوهی از اشیای عجیب و طومارهای کهن بود.
کامیار از اتاقها گذشت تا به تالار باشکوهی رسید که ترسی عمیق در دلش انداخت.
دیوارهای تالار با نقشها و نشانهای حکاکیشده پوشیده بود که نور ضعیفی از خود میتاباندند، مانند ستارههایی در آسمان شب. در میانه تالار، محرابی قرار داشت که اشیای کهن روی آن میدرخشیدند.
روی محراب صندوقچه کوچکی از سنگهای گرانبها بود. گویی طبیعت خود به این شیء ارزشی ویژه داده بود.
کامیار با احتیاط صندوقچه را گشود و چیزی دید که قلبش را از هیجان به تپش انداخت.
درون صندوقچه طوماری بود که با رشتههای زرین بافته شده بود. نشانهای روی طومار مانند موجودات زنده میتپیدند.
کامیار دیگر اختیار خود را نداشت. شروع به رمزگشایی نوشتههای کهن کرد. سیلی از دانش ذهنش را در بر گرفت که رازهای جهان و جادو را آشکار میکرد. وجود خدایان باستانی، اشیای فراموششده و فرمانروایان تاریکی که پس از قرنها خواب میخواستند بیدار شوند، همه با درخششهای پیاپی در ذهن جوان او نقش میبست.
با هر واژه، نگاه کامیار تیرهتر میشد، نفسش بند میآمد و قلبش تندتر میزد. او در جهانی فرو رفت که زمان و مکان معنایی نداشت و تنها دانش و جادو جاودانه باقی میماندند.
با این حال، کامیار احساس کرد که با هر واژه، ذهنش در برابر نیروهای کهن آسیبپذیرتر میشود. روحش را حس میکرد که به تاریکی و سردیای که از طومار برمیخاست نفوذ میکند. این تاریکی میخواست عقل او را ببلعد و بر وجودش چیره شود.
درخششهای آشکارگی کهن فروکش کرد، اما رؤیاهای ترسناک و تصویرهای هولناک جلوی چشمانش ظاهر شدند. فیگورهای شوم در پردهای از تاریکی دید و زمزمه افسونهای کهن را شنید. فهمید که این طومار چیست، اما دیگر دیر شده بود.
از آن زمان هیچکس کامیار را ندید و تنها گاهی در شبهای بیماه، در جنگل صدای فریادهای او به گوش میرسد.
داستان دوم، درباره دختری به نام آرزو
آرزو جوان و دلیر بود. او تصمیم گرفت به سراغ موردخای برود تا جهان را از شر جادوگر شرور رها کند. شب را در خانه تاریک گذراند و صبح، او را با چشمانی بیفروغ و موهایی به سپیدی برف یافتند. او نمیتوانست سخنی بگوید، اما بدنش زمزمههای شومی از خود برمیآورد.
داستان سوم، درباره پژوهشگری جوان به نام آرش که به خرافات باور نداشت و میخواست ثابت کند این همه فقط ترس بیپایه است
او چند شب در خانه جادوگر ماند و همه چیز خوب بود. اما در شب سوم آرش ناپدید شد و ردپایش در تاریکی گم شد.
با هر داستان تازه کنار آتش، هوا سردتر میشد و دوستان احساس میکردند چیزی آنان را احاطه کرده است. چیزی نامرئی و شرور.
جنگل شروع به زمزمههای اسرارآمیز کرد و بادها صداهای عجیبی به همراه داشتند که تشخیصشان ممکن نبود.
وقتی آخرین داستان گفته شد، دوستان صدایی از ژرفای جنگل شنیدند. به سوی خانه موردخای برگشتند و دیدند که دیوارهایش میتپند و میدرخشند، مانند موجودی زنده.
از تاریکی سایههایی بیرون آمدند. به دوستان نزدیک شدند و آنان فهمیدند که چیزی هولناک و توانا در حال بیدار شدن است.
قلب دوستان تندتر زد، نفسهایشان کند شد و زمان گویی ایستاد. آنان دریافتند که یا همینجا و همین حالا در برابر این شر میایستند یا تسلیم سرنوشت میشوند و برای همیشه در تاریکی ناپدید میگردند.
با عزمی راسخ و دلاوری که تنها از آن قهرمانان واقعی است، از جایشان برخاستند و افسونی را خواندند که در خدمت نیروهای روشنایی بود.
دوستان دور آتش ایستادند و دلهایشان همصدا تپید، گویی یکی شده بودند. در چشمانشان آتش اراده شعله میکشید و در جانهایشان شعله امید. صدایشان در همسرایی نیرومندی به هم پیوست و آیینی آهنگین ساخت که نیکی و روشنایی را فرا میخواند.
آتش کانون نیروی آنان شد. از دل شعله ستونی از نور برخاست. نور گسترده شد، مانند نیرویی زنده، و هوا را از درخشش جادویی انباشت. این نور دوستان را در بر گرفت و آنان حس کردند که تا ژرفای هر سلول بدنشان نفوذ میکند و جانشان را از نیرو و اراده پر میکند.
فیگورهای تاریک در این نور ناپدید شدند. نخست شکلهایشان مانند مه پراکنده و نامشخص شد. سپس گردبادی از نور به سوی آسمان برخاست و تاریکی را بلعید و تنها پوستههای تهی کسانی را بر جای گذاشت که روزگاری تیره بودند.
نیروهای شر مقاومت کردند و نبرد سخت شد. دوستان تسلیم نشدند. میدانستند که در این پیکار نه تنها سرنوشت خودشان، بلکه سرنوشت جهانی که به آن عشق میورزیدند در خطر است.
عزمشان پولادین بود و ایمانشان به پیروزی استوار. صدایشان نیرومندتر میشد و نور آتش درخشانتر.
خانه تاریک موردخای مانند زیر ضربههای پتکهای عظیم به لرزه درآمد. دیوارهایش میتپید و صداهای شوم از ژرفایش برمیخاست.
ناگهان خانه ایستاد، گویی قلبش از تپش بازایستاده بود. موجودیت شوم شروع به ناپدید شدن کرد. سایههایی که بیپایان به نظر میرسیدند محو شدند و دوستان دریافتند که جادوی شر کوچک میشود و جای خود را به نیکی میدهد.
دل جوانان تندتر زد و نگاههای سرشار از شادی به هم گره خورد. آنان فهمیدند که پیروز شدهاند، آن هم با هم. آسودگی و شادی سراسر وجودشان را فرا گرفت و گویی بار سنگینی از شانههایشان فرو افتاد.
نور و شادی جهان اطرافشان را پر کرد. پس از شبی بلند، دورهای تازه آغاز شد. دوستان به یکدیگر لبخند زدند و چشمانشان درخشید.
شب رو به رفتن بود و جای خود را به سپیده میداد. داستان ترسناک نیز همراه آن، مانند دود آتش، محو شد. زیرا نیروی دوستی حتی میتواند ترسناکترین افسانهها را شکست دهد.