زهرا با اسبش روی چمن سبز و هموار میتاخت. هرگز تا این اندازه تند نتاخته بود. یا شاید این فقط به خاطر آدرنالینی بود که در خونش جریان داشت. باید به موقع میرسید. هر لحظه، در آن سوی پادشاهی حیوانات، دوستان و برادرانش از ضربههای چوبدستی ترولهای بدجنس کبود میشدند. برای همین با تمام توان میتاخت. باد به صورتش میخورد و چشمانش اشکی شده بود.
در این میان، پادشاهی حیوانات از خود دفاع میکرد. ترولهای بدجنس پیش میآمدند و ساکنانش را با چوبدستی میزدند.

در خط اول دفاع، زرهیها و کرگدنها ایستاده بودند. آنها ضربهها را بهتر از همه تحمل میکردند، زیرا علاوه بر زره، پوست ضخیم و سپر طبیعی هم داشتند.

زره شرکتکنندگان در نبرد را سازندگان ماهر، یعنی بیبرها، ساخته بودند. نگه داشتن خط دفاع و منتظر ماندن برای زهرا، نقشهای بود که گرگ پیر و خردمند کشیده بود و از همان روزی که هیولا به آنها اعلان جنگ داد، برای این نقشه برنامهریزی میکرد. فقط امیدوار بود که زهرا به موقع برسد!

بنابراین همه حیوانات زره پوشیده بودند، حتی موشها که با نیش زدن به پای ترولها، بیشتر آنها را سرگرم میکردند تا اینکه آسیب واقعی برسانند.
زهرا با بیشترین سرعت ممکن به پل روی خندق نزدیک میشد. آنجا پادشاهی حیوانات تمام میشد و جایی شروع میشد که هیولا در آن زندگی میکرد.
خندقی عمیق خانه هیولا را احاطه کرده بود. او آنجا پنهان بود و به ترولهای بدجنس، اژدها و سایر موجودات شیطانی که از او میترسیدند و فرمانبرداری میکردند، دستور میداد.
کسی دیگر به یاد نداشت چرا از او میترسیدند؛ فقط این رسم شده بود. اما وقتی هیولا تصمیم گرفت به پادشاهی حیوانات حمله کند، حیوانات نترسیدند و تصمیم گرفتند مقاومت کنند.
زهرا از کودکی با حیوانات دوست بود. وقتی از او کمک خواستند، یک لحظه هم تردید نکرد. هنگام نزدیک شدن به پل، اژدهای بزرگی را دید. او سرخ بود، سه سر داشت و از هر سرش میتوانست جریان بزرگی از آتش بیرون بفرستد.

اژدها بسیار بزرگ و چاق بود و بالهای کوچکش بیشتر برای زیبایی بود تا پرواز، زیرا دیگر نمیتوانستند او را بلند کنند. اژدها از هیولا محافظت میکرد، در حالی که بقیه موجودات شیطانی با حیوانات میجنگیدند.
زهرا مستقیم به سمت اژدها میتاخت. او و اسب وفادارش تنها کسانی بودند که زره نداشتند. زیرا بدون زره میتوانستند سریعتر بتازند. و اصلاً کدام زره میتواند در برابر جریان آتش یک اژدهای غولپیکر محافظت کند؟
در میدان نبرد، ترولهای بدجنس خوشحال بودند و فکر میکردند پیروز میشوند. حیوانات کمکم عقب مینشستند، اما تسلیم نمیشدند.
ترولها با چوبدستی به زرهیها و کرگدنها میکوفتند و گاهی میمونها هم آسیب میدیدند؛ میمونهایی که نزدیک میآمدند تا با نارگیل خالی به دشمنان حمله کنند. خوشبختانه به لطف زره، فقط کبودیهای کوچکی داشتند.
ترولها میدانستند که پشت سرشان غولهایی ایستادهاند که از فیلهای پادشاهی حیوانات بلندقدتر بودند و هنوز وارد نبرد نشده بودند. و هیولایشان را یک اژدهای غولپیکر محافظت میکرد. پس چطور ممکن بود شکست بخورند؟
اژدها زهرا را دید و پوزخند زد. او برای یک نبرد واقعی آماده شده بود و حالا یک دختر کوچک روی اسب آمده بود. بدون محافظ و تقریباً بدون سلاح. بله، او ترکش تیر و کمان داشت، اما با آنها چه کاری میتوانست بکند؟ اگر تیری هم به اژدها میخورد، فقط کمی قلقلکش میداد. او دختربچه را در یک چشم به هم زدن نابود میکرد. این پیروزی آسانی بود.
در این میان زهرا، پیش از رسیدن به اژدها، پیچید و از کنار پل مستقیم به سمت خندق تاخت. هرچه نزدیکتر میشد، قلبش تندتر میزد.
«ای کاش بشود، فقط باید بپرم، فقط باید از روی خندق رد شوم. و اگر نشد چه؟»
او داخل خندق میافتاد و حیوانات نبرد را میباختند…
«نه، باید این افکار را دور کنم!» دختر تصمیم گرفت.
خندق دیگر خیلی نزدیک بود و لحظهای زهرا دچار وحشت شد، اما ناگهان صدای پدرش را در ذهنش شنید: «دخترم، تو میتوانی! من به تو ایمان دارم و به تو افتخار میکنم».
دیگر برای زهرا تردیدی نماند. بیشتر روی اسب خم شد، پاشنه پاهایش را به پهلوهای اسب فشرد، هرچند اسب همین حالا هم خیلی تند میتاخت. به لبه خندق رسیدند، زهرا کمی روی رکاب ایستاد، اسب با سمهای عقبش از لبه پرتگاه جهید و آنها در هوا پرواز کردند.

اژدها تازه فهمید چه اتفاقی افتاده است. این دختر درست از کنار او گذشته و از روی خندق پریده بود. او با پاهایش به سرعت به سمت خانه هیولا دوید و حتی با بالهای کوچکش کمک میگرفت، اما چطور میتوانست به زهرا و اسبش برسد…
زهرا کمی سرعتش را کم کرد. حالا دیگر لازم نبود عجله کند. باید نفسی تازه میکرد تا آرام شود و به دستهایش کمی استراحت میداد. چون مهمترین کار هنوز پیش رو بود.
او مستقیم به سمت خانه هیولا میتاخت که اکنون بدون نگهبان مانده بود. وقتی به آن نزدیک شد، تیری از ترکش بیرون کشید، آن را آتش زد و بدون توقف به سمت سقف کاهی خانه پرتاب کرد. سقف بلافاصله شعلهور شد.

چند دقیقه بعد اژدها رسید. نفسنفسزنان به سمت خانه هیولا دوید که حسابی میسوخت. اما او چه کاری میتوانست بکند؟ او میتوانست آتش بیفشاند، اما نمیتوانست آن را خاموش کند.
زهرا اکنون به سمت پل آزاد برمیگشت تا به پادشاهی حیوانات بازگردد. در آسمان، جغد خردمندی را دید که در تمام این مدت بالای ابرها پرواز میکرد.
جغد بر فراز میدان نبرد فرود آمد و فریاد زد: «ای ترولها، دست نگه دارید! برای چه میجنگید؟ هیولا دیگر نیست! دیگر چیزی برای ترسیدن ندارید».
ترولها و غولها اسلحههایشان را زمین گذاشتند و هر کس به سمتی از میدان نبرد گریخت. راستش، وقتی هیولایی که از او میترسیدند و به خاطرش به جنگ آمده بودند دیگر نبود، چه دلیلی برای ادامه جنگ داشتند؟
پادشاهی حیوانات جشن گرفت و شادی کرد. حیوانات زرههایشان را درآوردند و یکدیگر را در آغوش گرفتند. بعداً زهرا هم با اسبش به آنها پیوست.
کمی بعد، زهرا همراه پدرش در کنار دریا قدم میزد.
بابا، ― گفت زهرا، ― من تونستم از روی آن خندق بپرم و پادشاهی حیوانات را نجات بدهم.
آره دخترم، میدانم و به تو افتخار میکنم. تو در این زندگی همه کارها را میتوانی انجام بدهی!
زهرا میخواست بگوید که دوستش دارد، اما به او نگاه کرد و فهمید که او این را از قبل میداند.