در شب بسیار تاریک، زمانی که ستارهها در آسمان به زمین روشننشدهای نگاه میکنند، زمانی که ماه کامل درخشانتر از خورشید در روز صاف است، زمانی که مه سرد بر خیابانهای هنوز گرم پخش میشود، اتفاقات واقعاً غیرقابل توضیح رخ میدهد.
اما یک شب در سال، شب بهویژه تاریک و رازآلود است. یک شب پاییزی جشنی برای تمام شیاطین روی زمین شد، و آن شب هالووین است. برای خواب آرام در این شب، باید حتماً از کدو یک چراغ خاص بسازید - چراغ جک، که مهمانان ناخواسته را از خانه دور میکند.
برای جادوگران، جادوگران و ارواح - این جشن بسیار مهم است. زیرا در شب هالووین آنها جمع میشوند تا نشان دهند چه چیز جدیدی در طول سال یاد گرفتهاند، و خودفروختگی کنند که کی انسانها را بهتر ترساند. اما داستان ما درباره جادوگران باتجربه و بدخلق نیست، که فقط سعی میکنند مردم را جادو کنند، بلکه درباره یک جادوگر کوچک و مهربان است که در اتاق زیر شیروانی زندگی میکند. و درباره گربه سیاه باهوش و صحبتکنندهاش، که نه تنها موشها بلکه انسانها را نیز به راحتی فراری میدهد.
جادوگر جوان به نام لوسیا مدتهای زیادی است که زیر سقف یک خانه قدیمی زندگی میکند. او در اینجا جادوی واقعی ایجاد کرده است. نه، این یک فیلتر جادویی یا چیزی نیست که شما میتوانستید فکر کنید. این راحتی است، از چیزهای معمولی.
تبدیل کردن یک اتاق زیر شیروانی متروک به مکانی راحت کار آسانی نیست. اما لوسیا توانست با آن کنار بیاید. وقتی او این مکان را پیدا کرد، گرد و غبار همه جا آویزان بود، و گربه سیاه به نام واسیا دائماً عطسه میکرد. لوسیا اتاق زیر شیروانی را کاملاً شستشو داد، تنها یک تار نازک تار عنکبوت در گوشه و یک عنکبوت کوچک رنگین را باقی گذاشت. او این موجودات هشتچشمی را بسیار دوست داشت.
او پتوهای بافتنی دستساز و بالشتکهای گرم را به اتاق آورد، دیوارها را با گلدستههای کدو و برگهای پاییزی تزیین کرد. لوسیا حتی توانست یک پنجره کوچک گرد را تمیز کند تا نور خیابان به اتاق نفوذ کند. اتاق زیر شیروانی همیشه بوی نان تازه میداد - جادوگر کوچک در اوقات فراغت دوست داشت طلسمهای آشپزی را مطالعه کند. امسال برای جشن، او دستور العمل کیک سیب جادویی را پیدا کرده بود.
لوسیا هالووین را دوست نداشت، او دوست نداشت که تمام دوستانش، و حتی گربه، شبها بیرون بروند تا عابران را بترسانند. او این را کار احمقانه میدانست، و این روز را تنها بر روی سقف اتاق زیر شیروانی خود جشن میگرفت. وقتی شامگاه فرا میرسید، کلاه نوکدار بزرگ و ناسازگار و شنل را میپوشید، جارو فرسودهاش را میگرفت و با یک تکه کیک و چای بر روی سقف اتاق زیر شیروانی مینشست تا ببیند خانههای همسایگان چگونه تزیین شدهاند.
در همه جا کدوهایی با چهرههای خندهدار و جایی ترسناک ایستاده بودند، در تاریکی بسیار زیبا درخشیدند. لوسیا نترسید که کسی او را متوجه شود، زیرا در این روز ظهور جادوگر در خیابان برای کسی تعجبآور نبود. علاوه بر جادوگران واقعی، کودکان و بزرگسالان نیز لباس پوشیدند.
همه چیز به روال خود ادامه داشت. کودکان از خانهای به خانهای میرفتند، آهنگ میخواندند، شیرینی میخواستند، لوسیا میخندید وقتی نمیتوانستند تقسیم کنند چه مقدار آبنبات این بار به هر کس میرسد. خورشید مدتها پیش غروب کرده بود، و شامگاه به تاریکی شب تبدیل شد. ماه در آسمان، گویی خصوصاً برای جشن، بزرگ و کامل بود. نور آن برای دیدن همه چیز اطراف کافی بود.
ناگاه، لوسیا صدای گریه کودک را درست زیر خانهای که بر روی سقف آن نشسته بود شنید. او بسیار نمیخواست پایین برود، اما گریه متوقف نشد، و تصمیم گرفت باید بفهمد چه اتفاقی افتاده است. با پرش بر روی جارو، او به راحتی به هوا رفت، و به زودی پایین بود.
پسر کوچکی با لباس نارنجی رنگ کنار درورودی نشسته بود و زانوهایش را در آغوش گرفته بود. اشک بر روی گونههایش جاری بود. او ندید که جادوگر جوان به تازگی هوا را با جارو شکافت. لوسیا به سمت او رفت و با دست بر شانهاش، پرسید:
چه اتفاقی افتاده؟ میتوانم کمک کنم؟
پسر ابتدا ترسید، سپس گفت:
من با دوستانم در خیابان برای آبنبات میرفتم، و ناگاه، گویی جادو شده، یک جادوگر واقعی جلوی من ظاهر شد! او شروع کرد به قلقلک دادن من، و من به سختی فرار کردم، - پسر این را میگفت و صدایش میلرزید.
او چگونه لباس پوشیده بود؟ - لوسیا کنجکاو شد.
با لباس سبز و کلاه مثل تو. اوه! آیا تو جادوگر نیستی؟ - چشمانش گرد شد، و او آماده بود فوری بپرد و بدود.
نه، البته نه، این فقط لباس است، - لوسیا دروغ گفت تا پسر را بیشتر نترساند، - اما من آن جادوگری را میشناسم که تو دربارهاش صحبت میکنی. این فقط یک جادوگر قلقلکدهنده معمولی است، او فقط احمق و بیتجربه است، زیرا تصمیم گرفت چنین پسر خوبی را بترساند. اما چرا تو به خانه نمیروی؟
میترسم دوباره کسی را ملاقات کنم. لباس من به اندازه کافی ترسناک نیست. من کدو بودم، اما کلاهم را گم کردم، حالا من شبیه کسی نیستم. به هر حال، چرا کلاه نوکدار بزرگی داری؟ درست مثل جادوگر واقعی...
چنین کلاههایی در گذشته توسط تمام کسانی که با الهی مرتبط بودند پوشیده میشدند، اما همانطور که اغلب اتفاق میافتد، با گذشت زمان همه چیز تغییر کرد، و اکنون همه فکر میکنند که این کلاهها فقط توسط جادوگران بد پوشیده میشوند. اما اینطور نیست! من مثلاً اصلاً بد نیستم... - جادوگر کوچک تقریباً لغزش داد، - و اصلاً جادوگر نیستم! - او عجله کرد اضافه کند.
تو واقعاً شبیه جادوگر نیستی، تو مهربان و خوب هستی.
میخواهی من کمکت کنم؟
آیا میتوانی؟
البته! اگر نمیخواهی جادوگران واقعی را ملاقات کنی، باید یک چراغ کوچک کدو را با خود ببری، آنجا کنار درورودی یکی هست. و کسی به تو نزدیک نخواهد شد.
عالی!
در حالی که پسر برگشت تا به چراغ نگاه کند، لوسیا آرام یک طلسم تلفظ کرد و کلاهی به شکل کدو جادو کرد.
من این را در راه به سمت تو پیدا کردم. شاید این کلاه تو نباشد، اما به نظر من برای لباس تو مناسب خواهد بود!
وای، متشکرم! این حتی بهتر از آن چیزی است که من داشتم - پسر دیگر گریه نکرد، دیده میشد که دیگر نمیترسد، - آیا تو مرا تا خانه راهنمایی نمیکنی؟
نمیتوانم، کارهایی دارم، اما چراغی را که گفتم بردار، و تو به راحتی خود راه را پیدا خواهی کرد.
جادوگر کوچک میخواست پسر کوچک را راهنمایی کند، اما او نیز نمیتوانست به کسانی که چراغ جادویی در دست داشتند نزدیک شود. تنها کسانی که میتوانستند اورای آن را ببینند میدانستند که چنین چراغهایی جادویی هستند. مردم عادی به این کدوها اهمیت نمیدادند. لوسیا میدانست که با چنین چراغی پسر به خانه میرسد بدون حادثه، و حتی با لباس کدو! بنابراین او از او خداحافظی کرد و قصد داشت بر روی جارو بنشیند و به سقف برگردد، وقتی صدای آشنایی را شنید.
این بسیار خوب بود، - گربه سیاه از هیچ جا ظاهر شد.
واسیا، دوباره میخواهی مرا بترسانی! الآن ناراحت میشوم و تو را به قورباغه تبدیل میکنم!
پیشنهاد میکنم قدم بزنیم، - گربه مرمر کرد.
تو میدانی که من این ترسناکها را دوست ندارم. ببین، یکی از ما قبلاً توانسته پسر بیچاره را تا اشک برساند. آیا این خوب است؟
و من میدانم کی بود، - واسیا با صدای نرم مرمر کرد.
پس چرا او را متوقف نکردی؟ نه، مطمئناً باید تو را به قورباغه تبدیل کنم، حداقل سود بیشتری خواهد بود! تو میدانی که ممنوعیت جادویی برای ترساندن کودکان وجود دارد؟ حتی یک جادوگر قلقلکدهنده ساده باید آن را رعایت کند. یا آیا تو هم در این موضوع مقصر هستی؟ - لوسیا چند قدم برداشت و واسیا را گرفت.
میاااو! - آن یکی طولانی گفت، - من مقصر نیستم، من نتوانستم او را متوقف کنم، رهایی کن. میاااو!
خوب-خوب، فقط ناراحت نشو. و میدانی چه؟ بیا ما خود این شوخباز را که دوست دارد کودکان را بترساند پیدا کنیم و او را بترسانیم؟
چطور؟ لوسیا برای اولین بار در زندگی در هالووین میترساند؟ - گربه شوخی کرد، اما وقتی نگاه بدخلق جادوگر را دید، عقبنشینی کرد.
همه چیز یک بار برای اولین بار اتفاق میافتد، واسیا، - او فقط گفت، - بگو، کجا و کی را دیدی.
واسیا تمام جزئیات جادوگری را که در لباس سبز دید برای لوسیا بیان کرد، سپس بر روی شانه دختر پرید و آنها، سوار بر جارو، به جستجو رفتند. گربه سکاندار بود و لوسیا را نشان میداد کجا پرواز کند. با کمک او، آنها به سرعت آن مکان را پیدا کردند. اما کسی دیده نمیشد. لوسیا پشت درخت پنهان شد، جارو را مخفی کرد و از واسیا پرسید:
حالا چه کار کنیم؟ چگونه این جادوگر بدخلق را که کودکان کوچک را میترساند پیدا کنیم؟
من به جاسوسی میروم، - گربه مرمر کرد و فوری شروع به بالا رفتن از درخت کرد.
به بالای درخت رسیده، او نگاه کرد. دور از آن جا واسیا گروهی از کودکان در لباسهای رنگین دید، و به نظر او رسید که جایی نزدیک لباس سبز جادوگر درخشید.
او آنجا است! - او فوری پس از پایین آمدن مرمر کرد، - قصد دارد چند کودک دیگر را بترساند.
چگونه میتوانیم او را متوقف کنیم؟ - جادوگر کوچک نگران شد، - فکر کن، واسیا، تو گربه هوشمندی!
یک کدوی بزرگ درخشان جادو کن! - او پیشنهاد داد.
اما چگونه من آن را به کودکان برسانم؟ من خود نمیتوانم به او نزدیک شوم. و اگر کدو ناگاه جلوی آنها ظاهر شود، آنها حتی بیشتر میترسند.
بیا من آن را برسانم، - گربه پیشنهاد داد، - همه گربهها را دوست دارند، خصوصاً کودکان، - او خرناس کرد.
اما چگونه تو آن را حمل میکنی؟
تو کدو را بر روی چرخها جادو کن.
جادوگر شروع کرد به یادآوری تمام طلسمهایی که میشناخت. او به راحتی میتوانست کدوی معمولی بسازد، زیرا اغلب آن را میپخت، اما چگونه چراغ جادویی بسازد؟ و حتی بر روی چرخها؟ زمان بسیار کم بود، جادوگر در لباس سبز در حال جمعآوری برای ترساندن بچهها بود، بنابراین لوسیا تصمیم گرفت ریسک کند. او چندین طلسم را در یک ترکیب کرد و تلفظ کرد:
کدو کدو کریبلی-بومس
کدو کدو متفاوت است.
کدو کدو کریبلی-بومس
پاها جدا خواهند بود.
تو کدو را در سوپ نگذاشتی
تو کدو بمس-بببمس
تو بر روی چرخها پایین آوردی
تو کدو بمس-بببمس.
طلسم کار کرد و یک کدوی درخشان بر روی چرخها جلوی جادوگر ظاهر شد.
بیا آن را فوری هل بده، واسیا، به کودکان کمک کن، و من با جادوگر شرارتی که قوانین را نقض میکند سروکار خواهم داشت.
واسیا شروع کرد به هل دادن کدو به سمت بچهها، به محض اینکه گربه و چراغ را دیدند، شروع کردند به اشاره کردن. «میاو» - واسیا بلند گفت، بچهها او را احاطه کردند و شروع کردند به نوازش.
لوسیا به آرامی به جادوگر نزدیک شد، اما عجله نکرد. او دید که شرارتی ناراحت شد، که برنامهاش ناکام شد، و نمیتوانست بفهمد این گربه با چراغ جادویی از کجا آمد. جادوگر در لباس سبز آنقدر خشمگین بود که متوجه نشد چگونه در پیچ، به تار عنکبوتی کوچک برخورد کرد. او بلند فریاد زد و سعی کرد آن را سریع پاک کند. «پس تو از عنکبوت میترسی. خندهدار است، حالا ما تو را تنبیه خواهیم کرد» - لوسیا فکر کرد و طلسم تلفظ کرد.
هشت پای وحشتناک ترسناک
پوپی-پوپی پومس
هشت چشم شیشهای خطرناک
پوپی-پوپی پومس.
و او صدای کلمات اشکبار را نمیشنود
پوپی-پوپی پومس
هیچ چیز که او خانگی است
پوپی-پوپی پومس.
در همان لحظه، کنار جادوگر در لباس سبز، عنکبوتی بزرگ به اندازه سگ بزرگ ظاهر شد. او هشت چشم گرد شیشهای و هشت پای بلند پوشیده از موی داشت. او به تمام دندانهای بیشماری خود لبخند میزد. جادوگر از ترس فریاد زد:
آی! اوه! برو! - او فریاد میزد و عقبنشینی میکرد.
چرا کودکان کوچک را میترسانی؟ - عنکبوت پرسید و بدون توقف لبخند میزد.
دیگر نه، صادقانه-صادقانه، فقط مرا نخور.
سپس لوسیا به سمت آنها رفت و عنکبوت را علیه موی خود نوازش کرد.
فیررر-فیررر...
آیا از او نمیترسی؟ - جادوگر از لوسیا پرسید.
اما چرا از او بترسم، او چه خوبی است. و بسیار مهربان. او جادوگرانی که قوانین را نقض نمیکنند را هرگز لمس نمیکند، - جادوگر جوان گفت.
این درست است، - عنکبوت تایید کرد و چشمانش را چشمک زد، - اما من احساس میکنم کسی در شب هالووین بیدفاع را میترساند؟ این خوب نیست...
واقعاً، تو چقدر بزرگ هستی، اما تصمیم گرفتی چنین کار بدی انجام دهی، - لوسیا از او حمایت کرد.
مسئله این است که من خود بسیار میترسم، - جادوگر اعتراف کرد، - اما خانه نشینی شرمآور است، همه ما در این روز جمع میشویم.
هیچ شرمآوری نیست! شرمآور است مردم را بترسانی.
این درست است...– عنکبوت سر تکان داد.
آیا میتوانی او را برداری؟ من فقط بسیار میترسم، - جادوگر درخواست کرد.
جادوگر جوان طلسم دیگری تلفظ کرد، کاهشدهنده، و عنکبوت به اندازه یک نخود کوچک شد. او را بر روی کف دستش نشاند و با نرمی گفت:
هیچ چیز، دوست خوبم، تو اصلاً ترسناک نیستی، ناراحت نشو، من تو را بر روی تار عنکبوتی در اتاق زیر شیروانی خود نگاه خواهم داشت.
میاو، چقدر شیرین است، - صدای واسیا شنیده شد.
و تو اینجایی؟ کودکان را بدون نظارت گذاشتی؟ - لوسیا به گربه رو کرد.
من دیگر آنها را نمیترسانم. آیا میتوانم با شما بروم، زیرا من واقعاً بسیار میترسم، و نمیخواهم به شبانهروز برم، آنجا همیشه آنقدر بلند آواز میخوانند و آنقدر سریع میرقصند که من هفتهای خواب میروم.
البته، بیا به سقف ما، چای با کیک سیب.
میاو، - گربه دعوت را تایید کرد، - نام تو چیست؟
استلا. من مدتهای زیادی است که جادو میکنم، اما با کسی خاصی دوست نشدهام.
خوشحالم که آشنا شدم، استلا، من لوسیا هستم، و این دوست من، گربه واسیلی است. بیا برویم، بسیار سرد میشود، و به زودی خواب رفتن وقت است.
در این شب، لوسیا، واسیا و استلا بر روی سقف اتاق زیر شیروانی نشستند و داستانهای ترسناک را برای یکدیگر تعریف کردند، در حالی که چای گرم میخوردند. داستان ترسناکترین از واسیا بود، او تعریف کرد چگونه یک گربه را به قورباغه تبدیل کردند، و او هرگز نتوانست به شکل قبلی برگردد، در مرداب ساکن شد و شبها مرمر میکند. جادوگرها مدتهای زیادی خندیدند، و لوسیا قول داد طلسم چنین تبدیلی را یاد بگیرد.
این شب هالووین آغاز یک داستان بزرگ و طولانی دوستی بین دو جادوگر بود، که خیلی دوست نداشتند مردم را بترسانند، اما عاشق کیک سیب و کدوهای درخشان بودند.