روزی روزگاری پسر بچهای به نام ووا در دنیا زندگی میکرد. او پسر بچهای بسیار مهربان و باهوش بود. هرگز دوستانش را در سختی تنها نمیگذاشت و همیشه به مادرش کمک میکرد. مادر و پدر پسرشان را بسیار دوست داشتند. ووا در گروه بزرگ پیشدبستانی درس میرفت و معلمه همیشه از او تحسین میکرد.
یک روز در پیشدبستانی روز اسباببازی مورد علاقه برگزار شد. تمام بچهها باید اسباببازی خود را میآوردند و درباره آن به دیگران میگفتند. ووا مدتها نتوانست تصمیم بگیرد کدام اسباببازی را بیاورد. او بین خرس پشمالو با چشم کندهشده و کامیون قرمز بزرگ تردید میکرد. مادر به او پیشنهاد داد کامیون را بیاورد و ووا از او اطاعت کرد، اگرچه کامیون اسباببازی مورد علاقهاش نبود.
وقتی تمام بچهها در پیشدبستانی جمع شدند، معلمه از آنها خواست در یک دایره بنشینند و به نوبت درباره اسباببازیهای خود صحبت کنند. بچهها شروع کردند توضیح دهند چرا آن اسباببازی را انتخاب کردند. کسی عروسک آورده بود، کسی مثل ووا ماشین، بسیاری اسباببازی نرم داشتند. اما آنچه ووا را بیشتر تحت تأثیر قرار داد، ربات کوچک اما بسیار زیبا و نویی بود که پسر بچهای به نام ساشا آورده بود. او با شور و شوق درباره ربات صحبت میکرد:
این ربات من خودکار است و با کنترل از راه دور کار میکند. میتواند راه برود، آهنگ بخواند و صحبت کند.
بچهها خیلی دقیق به ساشا گوش میدادند. همه آنقدر از ربات خوششان آمد که شروع کردند از ساشا التماس کنند تا با آن بازی کند.
و بیشتر از این، او واقعاً زنده است. اگر به او نگاه نکنی، میتواند خودش حرکت کند و صحبت کند.
چنین چیزی وجود ندارد! — دختری به نام ماشا گفت.
تو همه چیز را فکر میکنی! — ووا او را تأیید کرد.
اما نه! و اگر شما به من اعتقاد ندارید، پس من شما را با آن بازی نخواهم کرد، — ساشا ناراحت شد که بچهها به او اعتقاد ندارند و ربات را برگرداند به کمد خود.
وقتی همه اسباببازیهای خود را نشان دادند، معلمه به بچهها اجازه داد تا قبل از ناهار خودشان بازی کنند. آنها با شادی اسباببازیهای خود را با یکدیگر تقسیم میکردند، همه به جز ساشا. او ربات خود را به کسی نمیداد.
ووا نمیخواست با ماشینی که خود آورده بود بازی کند. و اسباببازیهای دیگر بچهها هم برایش جالب نبود. او حالا میخواست با ربات بازی کند. اما ساشا بخیل بود و آن را به کسی نمیداد. در ذهن ووا یک نقشه بد شکل گرفت. او نمیدانست این افکار از کجا آمدهاند و خیلی ترسید.
ووا فکر کرد که وقتی کسی نمیبیند، میتواند به کمد برود که ساشا ربات را در آن قرار داده و آن را برای خود بگیرد. کسی متوجه نخواهد شد و او بازی میکند و حتماً آن را به جای خود برمیگرداند. ووا نتوانست در برابر این خواهش مقاومت کند. میدانست که گرفتن چیزهای دیگران بدون اجازه نادرست است، اما آنقدر میخواست با ربات بازی کند که تصمیم گرفت این قانون مهم را نقض کند.
او منتظر ماند تا ساشا در بازی با بچههای دیگر مشغول شود و معلمه شروع کند میز ناهار را آماده کند. مطمئن شد که کسی او را نمیبیند و به اتاق پوشش رفت. او به سرعت کمد مورد نظر را پیدا کرد که ربات در آن بود. روی آن به حروف بزرگ نوشته شده بود «ساشا».
ووا کمد را باز کرد و ربات مورد نظر را دید. ربات خاموش بود و بیحرکت روی قفسه دراز کشیده بود. اما به محض اینکه ووا دست دراز کرد تا آن را بگیرد و نزدیکتر ببیند، چشمان ربات با نور زرد روشن شد. ووا ترسید، تقریباً فریاد زد، اما به موقع یاد آورد که این میتواند خود را فاش کند. ربات سر خود را به سمت پسر برگرداند و گفت:
تو صاحب من نیستی.
پس تو واقعاً زندهای؟ یعنی ساشا دروغ نگفت...
پروتکل «سرقت» فعال شد. سیستم هشدار را روشن کن، — صدای مکانیکی ربات گفت.
نه، نه، لطفاً صبر کن! — ووا از ربات التماس کرد.
آیا میخواستی مرا بدزدی؟
نه... — ووا تردید کرد.
دروغ شناسایی شد. پروتکل «ضددروغ» را فعال کن، — ربات روی قفسه ایستاد و تفنگهای لیزری خود را بلند کرد و به سمت پسر نشانه رفت.
نه، لطفاً صبر کن، نه، لطفاً. من نمیخواستم تو را بدزدم! راستش. من دروغ نمیگویم! من فقط میخواستم کمی بازی کنم، و ساشا نمیداد، و من... من آمدم تا کمی بازی کنم و تو را به جای خود بگذارم. لطفاً تفنگها را فعال نکن، — ووا خیلی نگران بود، نگران بود که کار بدی انجام داده و تعجب میکرد که ربات واقعاً زنده است.
متوجه شدم. تو پسر خوبی هستی. نباید کاری را انجام دهی که قصد داشتی. باید از ساشا عذرخواهی کنی، — او گفت و تفنگها را پایین آورد.
نمیتونم! او فکر خواهد کرد که میخواستم تو را بدزدم. حتماً به معلمه میگوید و معلمه به مادر و پدرم میگوید و آنها خیلی ناراحت میشوند. نمیخواهم آنها را ناراحت کنم، — یک قطره اشک از گونه ووا سقوط کرد.
متوجه شدم. تو پسر خوبی هستی. اما تو میدانستی که گرفتن چیزهای دیگران بدون اجازه بد است و باز هم تصمیم گرفتی بدون اجازه با من بازی کنی. تو اشتباه کردی.
میدانم، معاف کنید آقای ربات. فقط من قبلاً چنین اسباببازیهای زیبایی ندیدهام. و نمیدانم چه بر سرم آمد.
خوب، میبینم که پشیمان هستی. من این کار تو را مخفی نگه میدارم، اما باید این گفتگو را یاد داشته باشی. هرگز چیزهای دیگران را بدون اجازه نگیر. این بد است. این بد است. این بد است، — ربات این را گفت و خاموش شد.
ووا، تو اینجا چه میکنی؟ — صدای ساشا را شنید.
من فقط میخواستم... — ووا فکر کرد دروغ بگوید که فقط از اینجا میگذرم، اما هنوز یاد داشت سخنان ربات و تصمیم گرفت کار بد دوم را انجام ندهد، — من میخواستم با ربات تو بازی کنم. حالا باور دارم که او زنده است، راستش. معاف کن که اول باور نکردم و بدون اجازت تو اینجا آمدم.
آ، پس همین طور است. خوب، تو او را نگرفتی، به موقع متوقف شدی. او واقعاً عالی است، بیا با هم بازی کنیم.
ممنون ساشا، تو دوست واقعی هستی! — ووا با شادی فریاد زد.
بیا ربات را روی ماشین تو سوار کنیم؟ — ساشا پیشنهاد داد.
بیا، عالی خواهد بود!
ووا ماشین بزرگ خود را آورد و آنها با ساشا ربات را در آن سوار کردند. ووا احساس کرد که ربات آرام گفت: «خوب کردی»، وقتی او ربات را در ماشین سوار میکرد. و پسر لبخند زد. او خوشحال بود که همه چیز خوب تمام شد و اینکه ربات خوبدل او را از انجام کار بد نجات داد. و ساشا اجازه داد بازی کند!