پسری به نام نیکیتا زندگی می کرد. او بسیار بد درس می خواند، به عبارت دیگر یک دانش آموز واقعی ضعیف بود. علاوه بر این، دوست داشت شرارت کند: گاهی موهای دختران هم کلاسی را می کشید، گاهی معلمان را مسخره می کرد.
در یک روز بسیار گرم و آفتابی، دوستانی که سه سال از او بزرگتر بودند، نیکیتا را برای بازی دعوت کردند. او بسیار می خواست با دانش آموزان پایه های بالاتر وقت بگذراند، چون همه در کلاس به او حسادت می کردند. اما مشکل این بود که باید به مدرسه می رفت. چه کار می شد - چنین کلمه ای وجود دارد به نام "باید". و بنابراین، نیکیتا با بی میلی کیفش را جمع کرد و مثل همیشه دیر رفت به سمت مدرسه.
در این روز پسر خودش را نمی شناخت. او شرارت نمی کرد و کسی را تحقیر نمی کرد، اما معلمش مریم استپانونا را فقط نیم گوش می شنید. تمام درس او از پنجره نگاه می کرد و پرتوهای آفتاب را می گرفت. او تصور می کرد که چگونه با بچه ها توپ را در زمین فوتبال می زند و حتماً برنده می شود. وقتی نیکیتا بار دیگر سوال مریم استپانونا را نشنید، او تصمیم گرفت او را نزد مدیر ببرد. همه در مدرسه نمی دانستند که مدیر در واقع یک جادوگر خوب بود.
او با دقت به معلمی گوش داد که بدون توقف نیکیتا را سرزنش می کرد. اما مدیر تصمیم گرفت به پسر یک فرصت آخر بدهد: به جای اینکه والدین نیکیتا را به مدرسه بخواند، تصمیم گرفت او را به روش دیگری تنبیه کند. مدیر کلمات جادویی را تلفظ کرد: "ینی بینی ترالی بوم!". در همان لحظه پسر ناپدید شد. مدیر با این طلسم، شرور نیکیتا را به سرزمین جادویی منتقل کرد، جایی که می توانی هر کاری بکنی که دوست داری.
پسر، قبل از اینکه بترسد، چشمانش را باز کرد و دید که در همان کابینت مدیر است، و حتی به نظرش رسید که چیزی دور و برش تغییر نکرده است. تا زمانی که مریم استپانونا گفت:
نیکیتا دانش آموز مورد علاقه من در کلاس است. او شایسته بیشترین تحسین از مدیر مدرسه است. چنین پسری با استعداد هنوز باید جستجو کرد!
شما کاملاً درست می گویید، - مدیر سر تکان داد، - نیکیتا بهترین دانش آموز مدرسه است.
تعجب پسر بی حد و مرز بود. هیچ کس تا به حال او را اینطور تحسین نکرده بود. و مهمتر از همه، او نمی فهمید که برای چه چیزی او را تحسین می کنند.
به زودی وقت رفتن به خانه فرا رسید، وقتی نیکیتا تقریباً کیفش را جمع کرده بود، یک هم کلاسی او را متوقف کرد:
نیکیتا کجا می روی؟ - او پرسید.
چطور کجا؟ خانه، البته. تو چی می خواهی، استاس؟ چه شده؟
خانه نه! این چه ایده ای است! ما در مدرسه زندگی می کنیم، - استاس خندید.
بعد از این حرف ها، نیکیتا رنگ پریده شد، حتی در کابوس هم نمی توانست تصور کند که در مدرسه زندگی می کند. سپس پسر به والدینش فکر کرد و بسیار غمگین شد، او فهمید که اگر در کلاس بماند، نمی تواند آنها را ببیند، همانطور که استاس گفت. و او بسیار نمی خواست از مادر و پدر جدا شود.
نیکیتا حدس زد که در دنیای دیگری است، جایی که همه چیز بسیار شبیه دنیایی است که در آن زندگی می کند، اما در عین حال همه چیز کاملاً متفاوت است. امیدوار که به نوعی وضعیت را بهتر کند، پسر به سمت مدیر دوید.
چه شده؟ - مدیر گفت، وقتی نیکیتا بدون کوبیدن در کابینت وارد شد.
م-م-مدیر، چطور می تونم خانه برگردم؟ - صدای نیکیتا می لرزید، او به سختی حرف می زد.
آه، پس تو قبلاً خانه می خواهی برگردی؟ - مدیر با نیم لبخند به پسر نگاه کرد، - خوب، گوش کن، برای اینکه خانه برگردی، باید یک نمره دو بگیری.
نمره دو؟ - نیکیتا تکرار کرد، - آیا شما اشتباه نمی کنید؟
به من اعتماد کن، در این دنیا گرفتن نمره دو سخت تر از گرفتن نمره پنج به اضافه در دنیای تو است. تو باید درس ها را خیلی خوب یاد بگیری.
نیکیتا تاخیر نکرد، به کلاس دوید و کتاب های درسی را از کیفش بیرون آورد. نیکیتا عادت به درس خواندن نداشت و تکالیف برایش سخت بود. از بی عادتی، بلافاصله همه چیزی را که یاد گرفته بود فراموش می کرد. اما میل به دیدن والدینش و بازگشت به دنیای خود آنقدر قوی بود که نیکیتا تمام شب درس خواند. صبح روز بعد او خسته و رنگ پریده بود. او یک لحظه هم نخوابیده بود.
به زودی زنگ درس خورد و کلاس پر شد از دانش آموزان، مریم استپانونا درس را شروع کرد. وقتی وقت بررسی تکالیف فرا رسید، نیکیتا اول دست بلند کرد تا جواب دهد. معلم او را به تخته سیاه فراخواند و سوالی پرسید. نیکیتا به راحتی جواب داد، اما مطمئن نبود که درست گفته است، چون تمام اطلاعاتی که شب یاد گرفته بود در سرش به هم ریخته بود. او با بی قراری منتظر بود که معلم چه می گوید.
آفرین، می بینم که آماده شدی. بنشین، نمره دو، - مریم استپانونا گفت.
نیکیتا در ابتدا گیج شد، نفهمید چرا نمره دو می گیرد، اگر تمام شب درس خوانده است. اما وقتی شوک رفت، از خوشحالی جهش کرد، و معلم را برای این نمره فوق العاده تشکر کرد و به سمت مدیر دوید.
هورا! من نمره دو گرفتم! خود من هم نمی دانم که چطور توانستم برای درس آماده شوم! - او در کابینت مدیر می پریید.
آفرین نیکیتا، تو خوب تلاش کردی. وقتی امشب می خوابی، یاد داشته باش که چقدر خوب است نمرات خوب گرفتن. و وقتی بیدار شوی، خانه خود خواهی بود.
شب، دوباره در کلاس خوابیدن، نیکیتا به مادر و پدر فکر کرد. او فکر کرد که آنها از چنین "نمره دویی" که امروز گرفت بسیار خوشحال می شوند. او بدون اینکه متوجه شود، خوابش برد. و وقتی چشمانش را باز کرد، اتاق خود را شناخت. نیکیتا فوری شروع به صدا زدن مادر و پدر کرد تا مطمئن شود که در دنیای خود است. و وقتی آمدند، او به آنها وعده داد که از این پس بهترین دانش آموز کلاس خواهد شد.
این آسان نخواهد بود پسرم، باید خیلی تلاش کنی، - پدر در حالی که او را در آغوش می گرفت، گفت.
شاید فوری نباشد، اما من سعی خواهم کرد! - پسر وعده داد.
و ما حتماً کمکت خواهیم کرد، - مادر گفت.
و بعد آخر هفته بود، و نیکیتا سرانجام می توانست با دوستانش بازی کند و درباره ماجرای عجیب خود به آنها بگوید. آنها البته باور نکردند، اما او سعی نکرد آنها را متقاعد کند. بعد از بازی، پسر برای درس نشست، چون می خواست برای درس های خود خوب آماده شود. و اکنون او همیشه سعی می کند فقط نمرات پنج بگیرد.