شاید درست نیست که فقط با پسری از درون کامپیوتر — موشک کامپیوتری دوست باشی، وقتی که اطرافت پر است از همسالانی که در یک حیاط و یک مدرسه با تو زندگی میکنند.
تابستان فرا رسیده بود. واسیا در کنار پنجره ایستاده بود و تماشا میکرد که همکلاسیهایش در زمین ورزشی فوتبال بازی میکنند. واسیا البته خیلی خوب درس میخواند. اما مشکل این است که اصلاً نمیتواند ورزش کند! پسرانهایی که بعد از موفقیتهای تحصیلی واسیا، شروع کردند او را احترام بگذارند، او را برای بازی فوتبال دعوت میکردند. اما این پسری که تمام زندگیاش را پشت کامپیوتر نشسته بود، نمیتوانست موافقت کند.
راستش را بخواهی، خیلی شرمنده بود. از همه کندتر میدوید، وقتی میپرید مثل آجر میشد!!! یعنی اصلاً نمیپرید! و اگر فوتبال بازی میکرد، فقط روی کامپیوتر بود. اما بلافاصله برای تمام تیم ملی روسیه!!!
اما حالا او با حسرت به پسرانهای حیاط نگاه میکرد که با سر و صدا و شادی توپ را میزدند.
موشک متوجه شد که پسر ناراحت است، از مبل پایین آمد، جایی که با شوق کتاب را میخواند، و به پنجره رفت. واسیا او را در آغوش گرفت و روی تخت پنجره نشاند. موشک فوری متوجه شد مشکل چیست.
میدانی، — گفت، — خیلی بهتر است الان به حیاط برو و با همه بازی کن.
من نمیدانم، — واسیا آه کشید.
موشک خندید:
نمیدانم — این سادهترین و غلطترین بهانه است! اگر نمیدانی — یاد بگیر!
چطور؟! من حتی نمیتوانم توپ را بگیرم. در مدرسه سعی کردم بازی کنم، سه دور دور سالن ورزشی دویدم، عرق کردم، صورتم سرخ شد، اما توپ را لمس نکردم!
میخواهی من تو را یاد بدهم؟
تو؟! — واسیا با تردید به دوستش نگاه کرد، — تو قدت فقط کمی بیشتر از توپ فوتبال است!
اما من برای بهترین دروازهبان جهان شخصاً ۸ گل زدم!
واسیا دهانش باز ماند از تعجب.
چطور؟! — واسیا دهانش را باز کرد.
یادت میآید، وقتی تو پشت کامپیوتر نشسته بودی و فوتبال بازی میکردی؟
بله؟! — واسیا نمیفهمید.
یادت میآید، وقتی مهاجم اصلی اصلاً کلیدهای صفحهکلید را نمیشنید و گل میزد در دروازهی خودش؟
بله؟!
خب! به جای او بازی میکردم — من!!!
موشک با غرور بینی تیزش را بالا برد و به واسیای متحیر نگاه کرد.
اما… اما… چرا؟! این تیم ما بود! کمی بیشتر و ما قهرمان جهان میشدیم!!!
دقیقاً، دو دور دیگر و تیم ملیات قهرمان جهان میشد، و تو این بازی را رها میکردی. اما اینطور، تو بار و بار بازی میکردی، بدون اینکه بفهمی چه اتفاقی میافتد. تا ساعت یک شب مینشستی! و من میدانی، چقدر برایم خوشحال کننده بود با تو بازی کردن! بهتر از تانکی. من در تانکی هم با تو بازی کردم. فقط در تانکی تو دائماً به من شلیک میکردی. خیلی خوشایند نبود. و میدانی، چقدر ناراحتکننده است وقتی پرتابه به تو برخورد کند؟
اما تو به هر حال درد احساس نمیکنی! — واسیا اعتراض کرد.
من نگفتم درد کشیدم، من میگویم ناراحت شدم، — موشک نمایشی ابروهایش را درهم کشید و سپس ادامه داد، — خب پس؟ یاد بدهم یا نه؟
اگر تو اینقدر اصرار میکنی، — واسیا نامطمئن بینیاش را خاراند، — من فقط — موافقم!!!
عالی! — موشک از تخت پنجره پایین پرید، زیر میز رفت و توپ را بیرون کشید، — بیا بیرون، هوا تاریک میشود، پسرانها داشتند میرفتند.
در راهرو واسیا کلاه را سر کرد، کفشهایش را بند کرد و فریاد زد:
مامان، من و موشک میرویم بیرون، فوتبال یاد میگیریم!
با کی؟ — مامان از آشپزخانه سر درآورد و تعجب کرد.
خب… اه… — واسیا لکنت گرفت، موشک را پشت سرش پنهان کرد، — با «توپک»! از کلمه توپ! توپ-توپک… من اسمش را اینطور صورت میدهم. چون سالهاست که با من است، تقریباً خانوادگی شده!
مامان لبخند زد.
خب برو. اما خیلی طول نکش! — او به سختی اضافه کرد.
واسیای خوشحال از راهرو بیرون پرید و با موشک به مسابقه دویدن از پلهها پایین رفت.
بیرون تاریک شده بود. یک چراغ تنها زمین ورزشی حیاط را روشن میکرد. اما برای پسرانها کافی بود. موشک، با نگاه یک متخصص، دور توپ را دور زد و گفت:
خب! برای شروع، تو باید یاد بگیری توپ را با نوک پا بازی کنی! اینطور، نگاه کن! — او ماهرانه توپ را با پا زیر کرد و شروع کرد به بازی کردن. یک، دو، سه، چهار، پنج…ده... بیست!
واسیا از تعجب نمیتوانست حرف بزند! و دوست کوچکش ادامه داد ماهرانه توپ را در هوا پرتاب میکند، آن را با پا به سر میکشاند، روی پشت میغلتاند و دوباره به پا.
بده به من! — واسیا فریاد زد و با شور توپ را گرفت.
اولین بار البته کار نکرد و توپ در گودال نزدیک فرود آمد. اما بعد بهتر شد! بعد از نیم ساعت دوستان در زمین توپ را میزدند، خود را بهترین مهاجمان جهان تصور میکردند! ضربه! یک ضربه دیگر! بووووم!!! دینگ!!! توپ بالا رفت و چراغ تنها زمین، با نور درخشان روشن شد و خاموش شد. توپ از چراغ پرید و روی سقف ماشین پارک شده نزدیک فرود آمد.
آلارم ماشین صدا داد و ناسزاگویی همسایه واسیا — دایی ساشا، که اخیراً در راهرویشان نقل مکان کرده بود، شنیده شد. او عجله میکرد به ماشین جدیدش، که از ضربه توپ آسیب دیده بود.
واسیا از ترس گوشهایش سرخ شد و موهایش سیخ شد! او از زمین فرار کرد، پشت نیمکت نزدیک پنهان شد، همسایهای را که ناسزا میگفت تماشا میکرد. او مستقیم به سمت زمین میرفت، وسط آن توپ تنهایی میغلتید. کنار توپ موشک ایستاده بود: مثل عروسک پلاستیکی به نظر میرسید، کسی آن را فراموش کرده و روی آسفالت انداخته بود.
همسایه به تاریکی مشت تهدید کرد:
هوچیبازیها! من به والدینتان شکایت میکنم، پدرتان گوشهایتان را میکند! — سپس توپ و موشک را در آغوش گرفت، که حتی سعی نکرد مقاومت کند، به جای آن عروسک را تقلید کرد، و دوباره به تاریکی مشت تهدید کرد، — برای توپ و عروسکتان با پدرتان بیایید! آن وقت صحبت میکنیم!
او برگشت و به سمت خانه رفت. درِ راهرو بسته شد، قدمها و ناسزاگویی خاموش شد. در زمین سکوت برقرار شد. واسیا پشت نیمکت نشسته بود، ترسناک حرکت کردن. قلبش به شدت میتپید، گوشها و گونههایش از شرم میسوختند.
چطور اینطور شد؟ او دوستش را تنها گذاشت! نتوانست محافظت کند، همسایهی خشمگین را متوقف کند، عذرخواهی کند؟! او فقط ترسید! حالا اینجا نشسته است، و موشک آنجا، نزد همسایه! شاید زیر صندلی دراز کشیده است، یا بدتر، دایی ساشا او و توپ را در زبالهانداز انداخته است، و حالا خوشحال در خانه نشسته است، چای و شیرینی میخورد!
اشک از چشمان واسیا جاری شد، نفساش بند آمد. باید چه کند؟
واسیا، این هوچیبازی! — مامان کنار واسیا ایستاده بود و خشمگین به او نگاه میکرد، — بیرون تاریک است! فوری خانه برو!
مامان، توپ و… — واسیا از اشکهای خفهکننده نمیتوانست حرف بزند.
توپ را گم کردی؟ خوب، تو این را سزاوار بودی، — مامان ادامه داد خشمگین، — شبها فوتبال نباید بازی کنی! فوری خانه برو!
مامان؟!...
فوری خانه برو! توپ فردا صبح پیدا میکنی، احتمالاً در بوتهها افتاده است... کجا نمیرود.
او واسیا را از دست گرفت و او را خانه برد.
تمام شب واسیا از یک طرف به طرف دیگر تلنبار شد. تاسف، شرم و ترس او را خواب نمیبرد. حالا چطور موشک را نجات دهد؟ هر چقدر واسیا گزینهها را در ذهنش بررسی کرد، تنها راه یکی بود - به دایی ساشا برو و عذرخواهی کن. خب، مامان باور نمیکند که واسیا چنین دوست شگفتانگیزی پیدا کرده است. و چطور واسیا او را در بلای دست گذاشت. اشک دوباره از چشمانش جاری شد.
نه، من ترسو نیستم! و خائن نیستم! — پسر خود را آرام کرد، — صبح به دایی ساشا میروم، اعتراف میکنم که من مقصر هستم، عذرخواهی میکنم و دوستم را نجات میدهم. صبر کن، موشک، صبح نزدیک است!
با این افکار، واسیا اشکهایش را پاک کرد، به طرف دیگر برگشت، و عمیقاً خوابید.
به محض اینکه صبح شد و مامان برای کار رفت، واسیا از تخت پرید، دندانهایش را تمیز کرد، موهایش را شانه کرد، شورت و تیشرت پوشید، صندل پوشید و از آپارتمان بیرون دوید. او مدتها تردید کرد که زنگ درب آپارتمان همسایه را بزند. اشک به چشمانش میآمد و دستانش میلرزید.
اما موشک آنجا بسیار بدتر بود. سرانجام تصمیم گرفت و زنگ را فشار داد. پشت درب صدای خش و قدمها شنیده شد، سپس سکوت. واسیا دوباره زنگ را فشار داد. قفل کلیک کرد و درب کمی باز شد. واسیا فقط میخواست دهانش را باز کند و شروع کند عذرخواهی، اما دهانش باز ماند. در درب دختری ایستاده بود، تقریباً همسن واسیا، با فرفری سفید و چشمان آبی تعجبزده.
شما برای کی آمدهاید؟ — دختر با ادب پرسید.
من… اه… برای پدرت؟ — خود واسیا سؤال کرد، او نمیدانست دایی ساشا فرزندی دارد؟
پدر کار دارد. شب بیایید.
من… خب… — واسیا متحیر شد و تصمیمش از بین رفت. او بینیاش را خش کرد، و ناامیدانه گفت، — من نمیتوانم شب! دوستم را گروگان گرفتهاید!
چشمان آبی دختر از تعجب بزرگتر شدند!
ما هیچ گروگانی نداریم!
دارید! دوستم — موشک! و توپ.. و موشک.. توپ را زدم، افتاد، ماشین صدا داد، موشک را برداشتند... و من ترسیدم! ... — واسیا شروع کرد به توضیح درهم و برهم.
هیچی نمیفهمم! بیا آشپزخانه! — دختر واسیا را از آستین کشید.
آنجا او بسیار بزرگسالانه برای واسیا یک فنجان چای ریخت و یک کاسه شیرینی روی میز گذاشت.
واسیا یک جرعه چای را خورد، به شیرینیها نگاه کرد، اما نخورد، تا وقت را تلف نکند.
دیشب ما و موشک به حیاط رفتیم، فوتبال بازی کردیم… — او شروع کرد داستانش را…
وقتی واسیا تمام کردن و نگاهش را به دختر برگرداند، او لبخند میزد، و واسیا، بدون اختیار، هم لبخند زد.
پس تو برای توپ و عروسک اینقدر ناراحت شدی؟ — او پرسید.
این عروسک نیست! این موشک است، دوستم. واقعی! و من او را رها کردم!
خندهدار هستید، پسرانها! — دختر از میز برخاست و از آشپزخانه بیرون دوید، و یک دقیقه بعد برگشت، توپ و موشک را در دستانش گرفته.
دوستم! — واسیا فریاد زد و موشک را به سینه فشرد.
اما او او را در آغوش نگرفت، چشم نزد، حرف نزد، و اصلاً هیچ نشانهای از زندگی نشان نداد! واسیا متحیر چشمک زد.
نگران نباش! این فقط عروسک است! — دختر سعی کرد او را آرام کند.
نه!!! این دوستم است! من او را ناراحت کردم.. و او.. مرد!!! — واسیا فریاد زد و از ناامیدی گریه کرد.
او در آن لحظه احساس میکرد بسیار بد است! مثل دختر گریه کرد! اما او برای موشک، خود و دختری که دیگر نمیخندید، بلکه جدی به او نگاه میکرد، بسیار متاسف بود. موشک را محکمتر در آغوش گرفت، واسیا با فریاد گریه کرد.
و سپس او احساس کرد که دستان کوچکی او را در آغوش گرفتند و گوشاش را خراشیدند.
بس کن! تو تمام پیراهنام را خیس کردی!!! — موشک غرغر کرد.
زنده! دوستم، عزیزم! — واسیا از خوشحالی میرقصید.
دختر لبخند زد، بدون اینکه سؤالی بپرسد، و از آشپزخانه بیرون رفت. و وقتی برگشت، واسیا و موشک از تعجب آه کشیدند. دختر کوچکی دنبال دختر بزرگتر به آشپزخانه دوید، دقیقاً مثل موشک. موهایش به طرفین بافته شده بود، و بینی تیزش بیقراری میلرزید.
من فوری همه چیز را فهمیدم، — دختر شرمنده گفت، — فقط ترسیدم اشتباه کنم. آشنا شو، این موشک کامپیوتری من است. و ناماش — مورشکا!
مورشکا یک تعظیم ناشیانه کرد، لبخند زد، و جیق زد:
حالا بیا چای بخوریم!