در سرزمین جادویی دوری، پرنسسی به نام پریسا زندگی میکرد. آنقدر زیبا بود که مردم او را «نرگس جنگل» نامیدند، به خاطر گلهای باشکوه و لطیفی که با درخشش و نرمیشان چشم را میربودند.
پرنسس در قصری بزرگ بزرگ شد، در باغهای پر گل قدم میزد و کموکسری نداشت، اما یک آرزوی دیرینه داشت: دیدار با یکشاخ.
سالها پیش، زمانی که جهان هنوز جوان و پر از جادو بود، یکشاخها آزادانه روی زمین میگشتند و خرد و جادوی خود را با شایستگان تقسیم میکردند. اما با گذشت زمان، طمع و آزمندی انسان به این موجودات شگفتانگیز آسیب زد. یکشاخها کمکم ناپدید شدند و در گوشههای ناشناخته و امن زمین پنهان شدند.
پریسا داستانهای بسیاری درباره یکشاخها از پیرِ سرزمین شنیده بود؛ جادوگری خردمند به نام استاد داریوش. او از نجابت و مهربانی این جانوران، و تواناییشان در آوردن شادی و شفا برای پریسا میگفت.
پریسا آرزو داشت یکشاخ را ببیند و دوستیاش را به او پیشنهاد کند. روزی سرانجام راهی جستجو شد.
دختر تنها شمشیری و طلسمی جادویی را همراه برد که استاد داریوش به او هدیه داده بود. با چشمانی اشکآلود از پدر و مادرش خداحافظی کرد و بیآنکه بداند در راه چه چیزی در انتظارش است، به سفر رفت.
پریسا روزها کوهها و جنگلها را پشت سر گذاشت، از رودخانهها و باتلاقها گذشت. رؤیایش از هر سختیای نیرومندتر بود و آماده بود تا آخر دنیا برود. عزم بینظیر و قلب پاک او توجه آخرین یکشاخ باقیمانده در سرزمین را جلب کرد.
وقتی پریسا از دل جنگلی انبوه میگذشت، صدای گریهای آهسته شنید. با دنبال کردن صدا، یکشاخی خسته و زخمی را یافت.
یال نجیب او با خون آلوده شده بود و چشمانش به سختی با نوری رو به خاموشی میدرخشیدند. پرنسس زخمهای آن موجود جادویی را بست و با کمک طلسم استاد داریوش، شربتهای شفابخش تهیه کرد.
پریسا شب و روز تلاش کرد و یکشاخ بهبود یافت. نیرویش بیشتر میشد و چشمانش روشنتر میدرخشید.
یکشاخ خود را آرمان معرفی کرد. او برای پرنسس گفت که طمع انسانها چه خطراتی برای جهان جادو دارد و تنها دلهای مهربان میتوانند نیروی جادو را نگه دارند.
پریسا و آرمان دوستان جداییناپذیری شدند. روزها را در جنگل قدم میزدند و از اندیشهها و رؤیاهای خود میگفتند. پرنسس درباره جادو و طبیعت بسیار آموخت و یکشاخ، مهربانی و خردِ راستین را در این دختر دید.
روزی در جنگل، دوستان با گلهای از گرگهای بزرگ روبهرو شدند که قصد حمله به یک راسوی کوچک را داشتند. پریسا و آرمان به کمک شتافتند و جان آن جانور کوچک را نجات دادند.
راسو ماجرای این معجزه را در جنگل به همه گفت؛ از دوستی پرنسس و یکشاخ، و از مهربانی و همدلی آنها.
مردم روستاهای نزدیک به جنگل آمدند تا پریسا و آرمان را ببینند. این دوستان نماد صلحی شدند که در آن جادو و خوبی بر بدی پیروز میشوند. مردم از آنها خرد و بردباری میآموختند و جهان روشنتر میشد.
اما، مانند هر افسانهای، زمان آزمون فرا رسید. نیروهای تاریک تصمیم گرفتند سرزمین زیبا را تصاحب کنند و آن را در تاریکی و ترس فرو ببرند.
خبر نزدیک شدن خطر، نگرانی و اضطراب را در دل همه انداخت. مردم از لشکرهای اسرارآمیزی که در اطراف گرد میآمدند، از کابوسهای شبانه و نشانههای شوم میگفتند. همه کسانی که توانایی جادویی داشتند حس میکردند که نیروی تاریکی بیشتر میشود و جادوگران و افسونگران خوب، یکییکی بیخبر ناپدید میشدند.
پریسا و آرمان تصمیم گرفتند سرزمین را نجات دهند. پرنسس میدانست که برای نبرد با نیروهای تاریک، نه فقط مهارت جسمی، بلکه قدرت روحی لازم است. او یاد گرفت که از تواناییهای جادوییاش برای ساختن سپر محافظ، درمان زخمها و راندن تاریکی استفاده کند.
آرمان به دختر فنون رزم، هنر شمشیرزنی و تیراندازی با کمان را آموخت.
آنها جادوگران، جنگاوران و دیگر ساکنان جهان جادو را دور خود گرد آوردند؛ کسانی که آماده بودند با نیروهای تاریک بجنگند.
روز نبرد فرا رسید. پریسا و آرمان همه متحدان را جمع کردند و شورایی برگزار کردند. نقشه نبرد را طراحی کردند و نقش هر کس را مشخص نمودند.
ناگهان آسمان تیره شد. نیروهای تاریکی به میدان نبرد آمدند. سپاه روشنایی وارد نبرد شد.
پریسا حمله جادویی را رهبری میکرد. او طلسمهای توانمندی میخواند که تاریکی را ضعیف میکرد. آرمان دستههای جنگی را فرماندهی میکرد، خط مقدم را نگه میداشت و جنگاوران را به دلاوری برمیانگیخت.
نیروهای تاریکی با شمار زیادشان تلاش کردند آنها را شکست دهند، اما دوستی و یکپارچگی پریسا، آرمان و متحدانشان قویتر بود.
پریسا عناصر نیرومندی را فرا میخواند که دشمنان را با آب و آتش فرو میپوشاندند. آرمان در میان هسته اصلی حمله، جنگاوران را فرماندهی میکرد. نبرد سخت و پرتنش بود، اما روشنایی پیروز شد!
پس از آن نبرد، سرزمین دوباره جان گرفت. همه جا شادی و مهربانی حاکم شد. پریسا و آرمان قهرمانان و نمادهای امید و دلاوری شدند. داستانشان به افسانهای تبدیل شد که نسلهای تازه را به کارهای شجاعانه، مهربانانه و نیک الهام میبخشد!