واسیا مسحور شده به شاهزاده خانم وبتنه نگاه میکرد، در حالی که ماریشکا به سوی او دوید و بدون شرم شروع به گریه کرد.
«مثل یک بچه کوچک»، واسیا فکر کرد، اما خود او هم احساس کرد که بینیاش سوزش میکند. او با سختی اشکهای خود را کنترل میکرد و از این فکر که دیگر هرگز موش کوچک خود را نخواهد دید، ناراحت بود.
شاهزاده خانم وبتنه با دقت به داستان پریشان ماریشکا گوش میداد:
و وقتی صبح بیدار شدیم، موشهای ما دیگر آنجا نبودند! و هیچ یادداشتی، هیچ خبری نبود.
آرام شو، ماریشا، — شاهزاده خانم به آرامی گفت، صدایش نرم و موسیقیوار بود و خود او به آرامی در هوا تکان میخورد، — حالا ما همه چیز را حل خواهیم کرد.
و سپس چیزی عجیب اتفاق افتاد: صدای خشخش در هوا شنیده شد، صدای تقتق، حروف پرنده در حال سقوط بودند و سکوت وحشتناکی برقرار شد.
شاهزاده خانم وبتنه! شاهزاده خانم وبتنه! — صدای نگران از دور شنیده شد و یک عموی خستهای به سوی بچهها دوید. او یک چراغ قوی بزرگ در دست داشت که نور آبی تابش میکرد و پرتوهای زرد روشن به طرفین پخش میشدند.
چه اتفاقی میافتد؟؟؟ شما خوب هستید؟ — او پرسید و سعی میکرد نفساش را برگردانده.
آرام شوید، دکتر ویروس، دوستان ما برای کمک به ما مراجعه کردند. موشهای آنها گم شدهاند. و با توجه به اینکه در پادشاهی ما تاریکی کامل برقرار شده است – بلایی آمده است. باید فوری همه چیز را روشن کنیم. چراغ خود را بدهید – بیایید به اتاق مخفی برویم، امیدوارم انرژی آن برای روشن کردن وضعیت کافی باشد. بیایید!
شاهزاده خانم وبتنه چراغ را از دکتر ویروس گرفت و شروع به شنا کردن کرد و راه را روشن کرد. دکتر ویروس در کنار او قدم میزد، آه و ناله میکرد، و کرسور ترسیده بر روی بازوی ماریشکا بالا رفت و آرام آرام میلرزید.
در تاریکی آنها به یک تونل بزرگ رسیدند. آنها در یک راهروی طولانی قدم میزدند و قدمهای آنها در دور دست طنینانگیز بود، کمی ترسناک بود، و از این رو موهای واسیا تکان خورد. سرانجام یک درب بزرگ در جلو ظاهر شد. دکتر ویروس یک کلید بزرگ بیرون آورد و آن را باز کرد، پشت آن درب کوچکتری بود – دکتر ویروس کلید دیگری بیرون آورد و آن را هم باز کرد.
و آنجا — یک درب دیگر — کمی بزرگتر از قد واسیا. واسیا از بیتابی و ترس شروع به فواق کردن کرد. شاهزاده خانم وبتنه کلیدی را از گردن خود بیرون آورد و آخرین درب را باز کرد — واسیا فریاد کشید!
در مرکز یک سالن بزرگ دایرهای یک میز دایرهای ایستاده بود. اما این یک میز ساده نبود — بلکه یک صفحه نمایش بزرگ بود. در آن ستارههای درخشان مختلف، پرتوها، مسیرهای مختلف و فلشهای کوچک دیده میشد، حتی چشمها خیره شده بود.
از همه میخواهم جای خود را بگیرند! — شاهزاده خانم با آرامش گفت، دکمهای را در کنار میز فشار داد، و بلافاصله صندلیهای بزرگی از زمین بیرون آمدند — تقریباً مثل تختهای سلطنتی، و واسیا با سختی بر روی آن بالا رفت. به محض اینکه واسیا نشست — تخت بلافاصله به سوی بالا رفت و میز بسیار پایین ماند، اما بلافاصله دیدن بهتر شد که تمام نقاط ستارهای یک طرح پیچیده را نشان میدهند، و تقریباً در مرکز این طرح پنج لکه تاریک بود.
آه، اینجا است! — شاهزاده خانم فریاد کشید و شروع به نگاه دقیق به صفحه نمایش کرد. دکتر ویروس در کنار او نشسته بود و با یک اشارهگر بلند از یک لکه تاریک به لکه دیگر حرکت میکرد، با شاهزاده خانم آرام صحبت میکرد.
در سالن بسیار سرد بود، واسیا شروع به لرزش کرد، کرسور بدون توقف میلرزید و به ماریشکا چسبیده بود. شاهزاده خانم و دکتر ویروس هیچ چیز را توضیح نمیدادند، فقط ابرو درهم میکردند و با یکدیگر نجوا میکردند. زمان گویی در تاریکی متوقف شده بود.
سرانجام شاهزاده خانم وبتنه دکمهای را فشار داد، میز و صندلیها در زمین فرو رفتند، و آنها همه در مرکز یک دایره درخشان ایستاده بودند.
شما پنج نفر هستید — پنج بچه تنهای که میتوانند ما را در جستجوی دوستان خود کمک کنند، — شاهزاده خانم آرام گفت، — شما اولینها در این زنجیره هستید! سه بچه دیگر را بیابید، سه بچه تنهای دیگر. آنها نزدیک شما هستند، فقط باید دقتتر باشید. بیابید — و همه با هم به ما بیایید! ما و دکتر ویروس منتظر شما خواهیم بود! جلو، دوستان!
واسیا نتوانست چیزی بپرسد، که دوباره صدای وزوز شنیده شد، صدای تقتق، دایرههای بنفش و نقرهای در اطراف حرکت کردند، او به سوی بالا پرواز کرد، در هوا چرخید و…….
واسیا سر خود را به طرفین تکان داد. زنگ ورودی پیوستهای خاموش نمیشد، او ناگهان در تختخواب خود نشست و بالاخره فهمید که این زنگ درب ورودی است. او خود را در پتو پیچید و به سالن ورودی رفت. وقتی درب را باز کرد، ماریشکا وارد آپارتمان شد و شروع به اعتراض کرد:
تو هنوز میخوابی؟؟؟ ما باید فوری برای جستجو برویم، و تو زیر پتو دراز کشیدهای!
کجا برویم، برای چه؟.. — و سپس واسیا رویدادهای روز قبل را یادآوری کرد. ظاهراً شاهزاده خانم آنها را مستقیم به خانه در تختخواب فرستاده بود تا برای جستجو نیرو جمع کنند.
الآن! من سریع! — واسیا گفت و به سمت حمام دوید تا شستشو دهد و دندانهای خود را تمیز کند.
شما کجا میروید؟ — مادر از آشپزخانه سر درآورد.
مامان، ما باید برویم! این فوری است! بسیار مهم است! کار بسیار مهمی است!
تا زمانی که چای نخوری — هرگز نمیرویم. و بعد دوباره تا شام گردش خواهی کرد. دیروز حتی متوجه نشدم که چه زمانی به خانه آمدی، وارد اتاق شدم و او قبلاً بدون هیچ حرکتی میخوابید، — مادر با مهربانی شکایت میکرد، چای برای بچهها درست میکرد و نانپنیر را در بشقاب میریخت.
واسیا سر تکان داد به ماریشکا — چه کار کنیم؟ او موهای فرفری خود را تکان داد، سریع کفشهای خود را درآورد و به آشپزخانه رفت.
فقط سریع! — او به واسیا نجوا کرد.
مادر از تعجب چشمهای خود را باز کرد — واسیا و ماریشکا سریع نانپنیر و چای را خوردند، و با دهان پر از غذا به سالن ورودی دویدند تا کفش بپوشند.
حداقل بجوید! — مادر فریاد کشید، اما بچهها قبلاً ناپدید شده بودند.
ماریشکا و واسیا بر روی نیمکتی نزدیک نشستند و شروع به کشیدن نقشه خود بر روی زمین کردند.
یادت میآید که لکههای تاریک بر روی نقشه چگونه قرار گرفته بودند؟ — واسیا پرسید.
در یک دایره. نزدیک یکدیگر. اگر دو لکه تاریک — ما و تو هستیم، پس باید جایی سه بچه دیگر را بیابیم، که موشهای آنها هم باید گم شده باشند.
موشها، موشها… — واسیا غرغر کرد، — و ما چگونه میتوانیم برویم و بپرسیم: «آیا موش کوچک شما گم نشده است؟»، آیا اینطور است؟
واسیا! — ماریشکا فریاد کشید، — شاهزاده خانم گفت که بچهها هم تنها هستند — آنها دوستی ندارند! بیا یادآوری کن، از دوستان تو کی دوست ندارد؟ شاید از کلاس شما کسی دوست ندارد؟
واسیا فکر کرد. در کلاس بیست و پنج بچه بود، قبلاً واسیا با کسی صحبت نمیکرد، موش کوچک او را یاد داد که دوستی را ارزش بدهد. و کی دیگر؟
دقیق! — واسیا از بیتابی پرید، — در کلاس ما یک پسر است – کولیا بوکوف، او فقط سال گذشته به کلاس ما آمد. او بسیار چاق است، بنابراین همیشه او را تمسخر میکردند – کولوبکوف، کولوبکوف! او هرگز با کسی صحبت نمیکند! و درسهای او هم معمولی است. و بعد از درس فوری به خانه میرود! باید به او برویم! بیایید!
واسیا دست ماریشکا را گرفت، و آنها سریع به سوی خانه کولیا دویدند، او در خیابان مجاور زندگی میکرد، اما واسیا آپارتمان را نمیشناخت. اما، همانطور که تصمیم گرفت، در جا معلوم خواهد شد. باد گرم در گوشها میخواند، بچهها تا جایی که میتوانستند میدویدند، جلو، به سوی ماجراها.