واسکا پشت میز کامپیوتر نشسته بود و با بیقراری روی صندلی، در بازی تانکهای مورد علاقهاش بازی میکرد و با یک کلیک موش کامپیوتری دشمنان را به ماهرانگی شلیک میکرد.
او بسیار دوست داشت بازیهای کامپیوتری و ساعتها در کار مورد علاقهاش مینشست. واسکا ۱۰۰ درصد به تواناییهای خود اعتماد داشت! بنابراین بازی میکرد و از پشتکار زبانش را بیرون آورده بود، گوش به سخنان پافشاری کننده مادرش نمیداد که برود و تکالیف خانگی را انجام دهد. زمان برای انجام تکالیف خانگی کافی نداشت، بنابراین در مدرسه بسیار ضعیف درس میخواند، بیرون هم نمیرفت، دوستی نداشت. چه کسی میخواهد با یک دانشآموز ضعیف و تنبل صحبت کند؟
واسکا حتی در ابتدا متوجه نشد که چه اتفاقی برای بازی کامپیوتریاش افتاده است. چیزی واضح مانع بود! با نگاه دقیق به تصاویر آشنا، روی صندلی پرید،
هدفونها از سرش افتاد و با سر و صدا به زمین خورد! و دید که از گوشه مانیتور یک پسر کوچک لوندی با چشمان آبی به او نگاه میکند!
واسکا چشمانش را مالید. این دید عجیب ناپدید نشد! و با دقت به پسر نگاه میکرد! و بعد این «کسی» به واسکا چشمک زد! از حیرت، واسکا ابتدا میخواست کامپیوتر را خاموش کند. اما چون پسری کنجکاو بود، آه کشید و پرسید:
تو کی هستی؟
این موجود دوستداشتنی انگار از سؤال خوشحال شد و با لبخند پاسخ داد:
من یک موش هستم!
واسکا با تردید به این «موش» سر بزرگ، لوندی و گستاخی که در گوشه صفحه نشسته بود، نگاه کرد.
چه موشی؟ من میدانم موشها چهگونه هستند: خاکستری، سفید، کوچک، با دم بلند! نه.. تو شبیه موش نیستی!
اما من یک موش کامپیوتری هستم! - پسر کوچک با شادی تکرار کرد.
واسکا به موش کامپیوتری خود نگاه کرد که آرام روی فرش کنار صفحهکلید دراز کشیده بود.
نه.. تو به این هم شبیه نیستی! تو چرا سرم را گیج میکنی؟! - واسکا عصبانی شد، - حالا کامپیوتر را خاموش میکنم، بعد میدانی!
آه، آه! نه! - از گوشه صفحه «موش» به مرکز رفت و یک پسر کوچک خندهدار شد، تقریباً همسن واسکا، - نه کامپیوتر را خاموش نکن. من از نشستن تنها اینجا خسته شدهام! من اینجا تمام گوشهها را خزیدهام، تمام بازیها را دوباره بازی کردهام، تمام عکسهای تو را دیدهام، تمام موسیقیات را شنیدهام، و حتی مقالهات درباره فیزیک را یاد گرفتهام!
وای! - واسکا فریاد زد، - اگر یادت است، تو عالی هستی! من دو هفته برای نوشتن آن وقت گذاشتم. میدانی چقدر سخت است!
بله، میدانم، - موش کامپیوتری آه کشید، - من مدتها است که تو را تماشا میکنم.
اما تو چطور وارد کامپیوتر شدی؟! - بالاخره واسکا بزرگترین سؤالش را پرسید.
در هر کامپیوتری یک موش کامپیوتری زندگی میکند! و همانطور که در خانه - یک روح خانه آرام و صلح را حفاظت میکند و خانواده را نگاه میدارد، ما - موشهای کامپیوتری - از برنامه کامپیوتری مراقبت میکنیم. فقط تنهایی اینجا خسته کننده شده است. بنابراین من خودم را نشان دادم! بیا دوست باشیم؟ - موش کوچک با درخشش چشم پرسید.
اما ما چطور دوست میشویم؟ - واسکا تعجب کرد، که تا کنون هیچکس هرگز از او نخواسته بود دوست باشد، - اگر تو در کامپیوتر هستی و من اینجا نشستهام، در اتاق؟
تو مرا چاپ کن!
واسکا به سرعت پرینتر را روشن کرد، روی دوستش کلیک کرد، و موش کوچک از مانیتور به یک برگ کاغذ منتقل شد. یک دقیقه دراز کشید، سپس چشمک زد، عطسه کرد، از کاغذ پرید، به زمین پرید و یک پسر کوچک خندهدار در مقابل واسکا ظاهر شد! قد او کمی بیشتر از گربه بود. اما اگر «موش» بزرگتر از گربه باشد - این یک حادثه است! اینطور واسکا یک دوست حادثهای پیدا کرد!
واسکا از خوشحالی پرید و با صورت سرخ شده، نمیدانست چگونه دوستش را خوشحال کند، پرسید:
آیا تو میخوری؟
آره! - موش کوچک پاسخ داد، به سرعت روی مبل بالا رفت، و با دقت به واسکا نگاه کرد.
واسکا به یخچال دوید و خوشمزهترین چیزی را که پیدا کرد آورد: بستنی و یک قوطی شیر مایع.
بخور!
این چیست؟ - موش کوچک به شیرینیها نگاه کرد.
غذا! بستنی! خوشمزهترین - شکلاتی! بخور، شرمنده نباش! - واسکا تعارف میکرد.
نه! - موش کوچک خندید، من این را نمیخورم! من موش کوچک کامپیوتری هستم؟ کامپیوتری! بنابراین فقط از اطلاعات تغذیه میکنم! پس مقالهات را بیاور و برای من بخوان! و من تغذیه میشوم!
واسکا دهانش باز ماند. به مناسبت، او خیلی دوست نداشت بخواند، یا بهتر بگویم اصلاً دوست نداشت! همانطور که دوست نداشت درس بخواند. زیرا بازی کردن در بازیهای کامپیوتری بسیار جالبتر از یادگیری جدول ضرب و نوشتن تکالیف است! اما نمیخواست دوست کامپیوتریاش «گرسنه» بماند، واسکا فرمانبردار مقاله را گرفت و با صدای بلند و با بیان شروع به خواندن کرد.
موش کوچک یک شنونده توجهکننده بود. تمام اطلاعات را «جویده» میکرد، اگر چیزی برایش واضح نبود، دوباره میپرسید، و واسکا، درگیر شده، موضوع مقاله را به دوستش توضیح میداد. و خود متوجه نشد که صفحه به صفحه، آن را به طور کامل یاد گرفته است!
بدینترتیب شب فرا رسید، و مادر اتاق واسکا را نگاه کرد، فکر میکرد پسرش هنوز در حال بازی کردن در بازیهای کامپیوتری است. اما واسکا خواب بود و مقاله را کنار خود قرار داده بود. کامپیوتر با نور آبی درخشان بود، شب فرا رسید.
صبح واسکا برای اولین بار با لذت به مدرسه دوید و آنجا نمره ۵ در فیزیک برای مقالهای که عالی یاد گرفته بود گرفت! معلم فقط دستانش را بالا برد از حیرت. همکلاسیها مات و مبهوت خاموش بودند. و خوشحالی واسکا بیحد و مرز بود!
در خانه موش کامپیوتری منتظرش بود. و خوشحال واسکا به اتاق نرسیده بود که موش کوچک بلافاصله پرسید:
امروز تو مرا با چه چیزی تغذیه میکنی؟
امروز من تو را با یک ترکیب روسی، چند مسئله ریاضی تغذیه میکنم و برای دسر یک شاعری میخوریم!
موش کوچک از شادی تقریباً ترکید و برای شنیدن دقیق آماده شد.
روز به روز واسکا دوستش را با اطلاعات جدید «تغذیه» میکرد. و به این ترتیب خود نیز دانش کسب میکرد. معلمان در مدرسه از تغییراتی که در واسکا رخ داده بود، تعجب میکردند. از یک دانشآموز ضعیف و شرور به یک «دانشآموز خوب» تبدیل شد! حتی تقریباً - یک دانشآموز عالی! کلاس سوم را، برای خوشحالی مادر و معلمان، بدون نمره ۳ تمام کرد!
اما او درباره دوستش به کسی نگفت. و در پاسخ به تحسین، سرخ میشد و شرمنده میگفت:
من فقط معلمان خوبی دارم!