در جنگلی بزرگ و متراکم و سبز، جایی که انواع مختلفی از درختان میرویند، یک جوجه خار کوچک به نام فیرکا زندگی میکرد. او را به این دلیل فیرکا نامگذاری کردند که این جوجه خار کوچک از همه چیز میترسید، و وقتی ترسیده میشد، همیشه خود را در یک توپ کوچک جمع میکرد و بسیار بلند فیر فیر میکرد.
فیرکا بسیار مهربان، مراقب و شاد بود. او همیشه و در همه چیز به مادر و پدر کمک میکرد، و آنها از او مراقبت میکردند و بسیار دوستش داشتند. والدین اغلب در جنگل به دنبال قارچ و توتهای جنگلی میگشتند و آنها را به خانه میآوردند. مادر و پدر اغلب سعی میکردند به جوجه خار کمک کنند تا ترسهای خود را غلبه کند: مادر برای او قبل از خواب داستانهای پریان درباره حیوانات شجاع میخواند که از هیچ چیز نمیترسیدند، و پدر کودک را در شامها برای قدمزدن به همراه میبرد و میگفت که در جنگل آنقدر هم ترسناک نیست، حتی وقتی شبها تاریک میشود.
اما همه چیز بیهوده به نظر میرسید، فیرکا بسیار از قدمزدنهای شام در جنگل خوشش نمیآمد، زیرا بزرگترین ترس او ترس از تاریکی بود. و داستانهایی که مادر برای کودک میخواند اصلاً کمک نمیکردند، زیرا یک چیز خرس بیترس از داستان است و چیز دیگر جوجه خار کوچک و بیدفاع.
اما یک روز زمستان، والدین فیرکا به جنگل مجاور برای جمعآوری توتهای گیاه زینتی رفتند، زیرا در جنگل نزدیک خانه دیگر غذایی برای زندگی نمانده بود. و فیرکا را تنها در خانه گذاشتند. قبل از رفتن، مادر به جوجه خار گفت:
این روزی است که باید تنها در خانه بمانی. از هیچ چیز نترس، ما و پدرت سعی خواهیم کرد تا زودتر برگردیم.
مادر، پدر، لطفاً قبل از تاریکی برگردید، — فیرکا با صدای نالهآمیز به مادر پاسخ داد.
به محض اینکه والدین رفتند، فیرکا روی تخت رفت و زیر پتو پنهان شد، او تنها در خانه ترسیده بود. به زودی بیرون تاریک شد و ناگهان طوفان برفی شروع شد. والدین هنوز برنگشته بودند. فیرکا نگران شد، او بسیار میخواست مادر و پدر را ببیند. به دلیل طوفان برفی، خانه جوجههای خار بسیار مرطوب و سرد بود. و پرتوهای خورشید غروبکننده تقریباً از پنجره وارد نمیشدند، به زودی فیرکا تقریباً در تاریکی کامل قرار گرفت.
جوجه خار بسیار ترسیده شد، تخیل او تصاویر ترسناکی را ترسیم میکرد، در تاریکی او تصاویر ترسناک حیوانات نامشناخته را میدید. جوجه خار یاد آورد که مدتها پیش از جوجه خار همسایهاش به نام شیشا شنیده بود که موجودات شبحوار و ارواح وجود دارند که در تاریکی زندگی میکنند. فیرکا هنوز هم بیشتر ترسیده شد، شروع کرد مادر را صدا زد، اما او نیامد. فیرکا از تخت پایین آمد و خود را در گوشهای دور از دسترس اتاق پنهان کرد، مینشست و میترسید، دندانهای او به هم میخورد، و در سرش تمام ترسهای ترسناک میچرخیدند.
در همان حال، در خانه همسایه، همان جوجه خار شیشا نیز تنها در خانه بود. او اصلاً نمیترسید، بلکه نزدیک پنجره نشسته بود و با شیفتگی به دانههای برف پریان نگاه میکرد. او شنید که دوستاش فیرکا مادر را صدا میزند، و دندانهای او بسیار بلند میخورد و به او فریاد میزند:
هی، فیرکا، تو چرا میلرزی؟ تو ترسو هستی، چرا اینقدر ترسیدهای؟!
برای تو آسان است که بگویی، شیشا، — تو هرگز از هیچ چیز نمیترسیدی، اما من بیشتر از هر چیز از تاریکی میترسم. خود تو برایم درباره ارواح ترسناک و حیوانات شبانهای وحشی گفتی. پس به من کمک کن، بگو چطور میشود بیترس بود، من اصلاً نمیدانم چطور مثل قهرمانان شجاع داستانها رفتار کنم!
آه، تو! احمق، چرا از ترس در گوشه پنهان میشوی و فیر فیر میکنی؟ — جوجه خار شیشا فریاد زد. — من اغلب تنها در خانه میمانم، مادر و پدر در جنگل مجاور کار میکنند، اما تو فقط مثل کودک کوچک رفتار میکنی، مثل یک گریهکن معمولی. اما من میدانم که در واقع تو چنین نیستی، پس چرا از تاریکی گریه میکنی؟
جوجه خار فیرکا احساس کرد ناراحت است که دوستش شوشا او را گریهکن میخواند. آخرین شجاعتی را که داشت جمع کرد و گفت:
نه، من ترسو و گریهکن نیستم! بله، گاهی اوقات من بسیار ترسیده میشوم، اما این فقط به این دلیل است که من تخیل غنی دارم. و به محض اینکه خود را در تاریکی بیابم، شروع میکنم به تخیل کردن تمام ترسهای ترسناک.
درست است، نباید از تاریکی معمولی ترسید. تو مرا ببخش، من برایت دروغ گفتم درباره ارواح، میخواستم شوخی کنم. در واقع آنها وجود ندارند. باید از شکارچیان یا حیوانات وحشی بزرگ بترسید، نه از هیولاهای خیالی، — شیشا معذرت خواست، وقتی فهمید که خود او فیرکا را ترسانده است. — بیا، تو زودتر از گوشه بیرون بیا، و از پنجره نگاه کن، چقدر زیبا برف میافتد، و من از پنجرهام دستت را تکان خواهم داد. و اینطور میشود که تو اصلاً تنها نیستی. یا تو هنوز هم میترسی، مثل کودک کوچک؟ ترسیدن چیزی نیست، تو بزرگسال شدهای، مادر و پدرت به تو اعتماد کردند که از خانه مراقبت کنی مثل بزرگسال.
در حالی که شیشا صحبت میکرد، فیرکا بیشتر و بیشتر اعتماد به نفس پیدا میکرد. او ناگهان فهمید که نمیتواند مادر و پدر را مایوس کند و فقط در گوشهای پنهان شود. زیرا آنها او را به اندازهای بزرگسال میدانستند که او را تنها در خانه بگذارند. جوجه خار شرمنده شد که از تاریکی ساده ترسیده بود، و شیشا هم تنها در خانه است و هیچ چیز، نمیترسد، نمیلرزد.
فیرکا چشمهای خود را بست و تصور کرد که در اتاق تاریک نیست، بلکه روشن است. او تمام خانه را با جزئیات ریز یادآوری کرد. و بلافاصله احساس سبکی کرد، ترس او رفت. جوجه خار خوشحال شد، و شروع کرد در اتاق دویدن، به تاریکترین جاها نگاه میکرد و فریاد میزد: «هورا، من نمیترسم! برو دور شو ترسهای ترسناک، من الان بزرگسال هستم و من به تو باور ندارم!».
وقتی فیرکا سرانجام به پنجره رفت، او قطعاً میدانست که هیچ ارواحی در خانه نیست. او خندید و از پنجره نگاه کرد.
آنجا او شیشا را دید، که با شادی دستش را تکان میداد.
گویی به جادو، طوفان برفی ناگهان متوقف شد. و در آسمان ستارههای درخشان درخشیدند. فیرکا در پنجره دید که مادر و پدر از دور به سمت خانه میآیند.
سلام، فیرکا، تو مرا ببخش، که نتوانستیم قبل از تاریکی برسیم، — مادر به او گفت، به محض اینکه وارد خانه شد. — اما ما داشتیم برمیگشتیم که طوفان برفی شروع شد، و این ما را تاخیر انداخت.
پسرم، تو خیلی ترسیده نشدی از تاریکی؟ – پدر از فیرکا پرسید. — ما بسیار عجله داشتیم برگردیم.
مادر، پدر، شما باور نخواهید کرد، اما من الان از هیچ چیز نمیترسم!
چه بچهی باهوشی، — والدین او را در آغوش گرفتند، — این یعنی تو واقعاً بزرگسال شدهای.
مدتهای زیادی از زمانی که فیرکا ترسهای خود را شکست داد گذشته است، اما او هنوز آن روزی را یادآوری میکند که در طوفان برفی تنها ماند و توانست بزرگسال شود. اکنون فیرکا اغلب به والدین کمک میکند تا از خانه مراقبت کنند، و تنها میماند. و کار مورد علاقهاش قدمزدن با پدر در جنگل در شامها شده است.