یکی بود کی نبود، یک «کار مهم» بود. خیلی مهم و خیلی بزرگ بود، اما در عین حال خیلی هم درمانده بود. در جنگل زندگی میکرد و از شهر کوچک «جنگلآباد» نگهبانی میداد.
و همیشه به کمک احتیاج داشت. گاهی سقف خانهای چکه میکرد، گاهی شیر آب خراب میشد، گاهی هم آتشسوزی در یک زمین رخ میداد. و خیلی سال پیش این رسم شده بود که همهی مردهای جنگلآباد به این کار مهم کمک کنند. چون مردها قوی و دلیر هستند.
باید بگویم که جنگلآباد شهر دوستداشتنی و دنجی بود. همیشه هوا گرم بود و همیشه تابستان بود. بوی پرتقال و گل میآمد و بچههای شیطون از درختها بالا میرفتند. خانوادههای زیادی آنجا زندگی میکردند و عشق زیادی بود.
همهی مردم این شهر با هم مهربان بودند؛ میخندیدند و بازی میکردند. در هر خانهای یک سگ یا گربه بود و هر بچهای در این شهر میتوانست بیاید و با آنها بازی کند، چون همه خیلی دوستانه رفتار میکردند.
زمینبازیها و اتاقهای بازی زیادی بود که هم بچههای بزرگتر و هم کودکان نوپا با پای برهنه در آنها میدویدند و تلوتلوخوران دنبال دوستان بزرگترشان میرفتند. همهی بچهها مامان و بابا داشتند که خیلی دوستشان داشتند.
اما یک روز آفتابی، «کار مهم» به این شهر آمد. از دیدن بچههای شادی که شادمان میدویدند و مادران و پدران خوشحالی که روی نیمکت نشسته بودند، کمی جا خورد. نمیخواست مزاحمشان شود، اما چارهای نداشت، چون بدون کمک پدرها نمیتوانست کار کند.
چون به همهی مردها احتیاج نبود، «کار مهم» همه را صدا نزد. در میان فراخواندهشدگان، بابای آرش هم بود.
آرش خیلی ناراحت شد، چون معلوم نبود بابا کی برمیگردد. آرش بابا را خیلی دوست داشت. همیشه با هم وقت زیادی میگذراندند، با اسباببازی بازی میکردند و دنبالبازی میکردند. بابا اغلب آرش را از مهدکودک برمیداشت و بهترین لحظهی آرش این بود که عصر در مهدکودک منتظر آمدن بابا باشد.
پسربچه میدانست که در راه خانه، از مغازهی سر کوچه بستنی زعفرانی یا شکلات میخرند. خوردن شیرینیای که بابا در راه خانه خریده بود، چقدر عالی بود.
وقتی بابا به سمت «کار مهم» میرفت، آرش خیلی غمگین شد. چه کسی او را از مهدکودک میآورد و با او بازی میکرد؟ بابا پیش آرش آمد، او را در آغوش گرفت و گفت:
پسرم، چشمات رو ببند. یادت هست دیروز چطور تا خونه با هم دویدیم و کدوممون زودتر رسید؟ چقدر خوش گذشت، یادته؟
آره، یادمه. گربهی خانم مهین هم سر راهم سبز شد و شروع کرد به نزدیک شدن به من، و من خیلی از تو عقب افتادم، ــ آرش گفت.
آخر هفتهی پیش یادته با هم ماهیگیری رفتیم؟ یه ماهی آنقدر بزرگ گرفتی که نزدیک بود بیفتی توی رودخانه ــ بابا خندید. آرش هم خندید.
حالا منو تصور کن و منو پشت سرت بذار. تصورم کردی؟
آره ــ آرش جواب داد.
یادت باشه پسرم، من همیشه کنارتم. همیشه با توام، حتی اگر منو نبینی. و خیلی زود حتماً برمیگردم. و دوباره با هم ماهیگیری میریم، بازیهای موردعلاقهت رو بازی میکنیم و در راه خونه از مهدکودک شکلات میخوریم. حالا چشماتو باز کن.
آرش چشمانش را باز کرد و محکم پدر را در آغوش گرفت.
و یادت باشه که مامان هم با توئه، همیشه ازت محافظت میکنه. و تو هم بهش بازی ماشینها رو یاد میدی. ببین، برات خیلی خوب درمیاد ــ بابا در حالی که به مامان نگاه میکرد گفت.
همهشون با هم خندیدند.
همان عصر، آرش و مامانش بابا را تا «کار مهم» بدرقه کردند.
و دیگر آرش آنقدر غمگین نبود، چون میدانست که «کار مهم» بدون بابای قویاش کار سختی خواهد داشت، و بابا کنارش است و به زودی حتماً برمیگردد.