پسرک کوچولو به نام آرش منتظر بابایش بود که برای «مأموریت مهم» رفته بود. مدت زیادی بابا نیامده بود. مامان اغلب وقت نداشت با آرش بازی کند و در آن لحظهها پسرک احساس تنهایی میکرد و دلتنگ پدرش میشد.
یک روز پسرک برای گردش بیرون رفت و از کنار پارکی گذشت که درختان چنار بلند و گلهای رنگارنگ زیادی داشت. ناگهان چیز عجیبی دید. ابر سیاه بزرگی آنجا بود. آنقدر ترسناک بود و میخواست به آرش حمله کند. ابر هر لحظه نزدیکتر میشد و آرش آن را شناخت.
این غم بود. آرش از آن دوید، اما غم دنبالش کرد. آن وقت آرش یادش آمد که در جیبش مدادرنگی دارد. ایستاد و روی آسفالت یک دیوار بزرگ کشید. غم نزدیکتر شد، اما دیوار را دید، عقب کشید، برگشت و رفت.
پسرک خیلی ترسیده بود. با تمام سرعت به سمت مامان دوید. ماشینها رد میشدند و مردم رفتوآمد میکردند، اما آرش هیچکس را نمیدید. حتی خانم سوسن، همسایهشان، با سگ پودل زیبایش به نام «رستم» را هم ندید؛ سگی که آرش خیلی دوست داشت با او بازی کند.
مامان، مامان! ـ آرش فریاد زد. ـ غم دنبالم کرد.
همینطور، همینطور، ـ مامان متفکرانه گفت، ـ پس از کجا پیدایش شد؟
نمیدانم. داشتم میرفتم بیرون تا با بچهها ببینم و با مدادرنگی نقاشی کنم، که ناگهان پیدایش شد! ـ آرش جواب داد.
وقتی داشتی به سمت بچهها میرفتی به چه فکر میکردی؟ چیزی ناراحتت میکند؟ ـ مامان پرسید.
به بابا فکر میکردم و اینکه دلتنگش هستم. اینکه هنوز برنگشته. و از اینکه در مهدکودک همه را بابا میآورند و من را نه، ناراحتم ـ آرش گفت و در چشمانش اشک درخشید.
غمگین شدن طبیعی است. من هم غمگینم و دلتنگ بابا هستم. بیا فکر کنیم چه کاری میتوانیم انجام دهیم تا غم را فراری دهیم؟ ـ مامان با لبخند پیشنهاد داد.
ما چه میتوانیم فکر کنیم؟ ـ آرش پرسید. ـ آخر خیلی بزرگ است این غم!
میتوانیم برای بابا نامه بنویسیم و در آن تعریف کنی که دیروز در جشن مهدکودک چطور آواز خواندی. یادت هست که همه برایت دست زدند؟
بله! ـ آرش با خنده گفت. در آن لحظه یادش آمد که روی صحنه ایستاده بود.
میتوانی هر روز برایش نامه بنویسی. یا این را هم ببین، ـ مامان گفت و دفترچهای را به دست پسرش داد. دفترچه قشنگ و رنگارنگ بود و حتی میتوانست حرف بزند.
سلام، آرش! ـ دفترچه گفت. ـ من دفتر خاطرات تو هستم. میتوانی هر روز برایم تعریف کنی که روزت چطور گذشته. من همهی آنها را نگه میدارم و بعداً برای بابایت تعریف میکنم.
عجب چیز باحالی! ـ آرش گفت و چهرهاش با لبخند شادی روشن شد.
پس تا وقتی بابا نیست، با او در ارتباط خواهی بود، ـ مامان گفت، ـ و یادت باشد که همیشه میتوانی با من بازی کنی. میتوانیم با هم فیلم تماشا کنیم. یا میتوانی با دوستانت مدادرنگی نقاشی کنی و بعد دربارهی آن برای بابا بنویسی. او با خوشحالی آن را میخواند. و یادت باشد که او حتماً به زودی برمیگردد و من همیشه از تو محافظت خواهم کرد.
مامان آرش را محکم در آغوش گرفت و او با خوشحالی دوید تا برای بابا نامه بنویسد. آخر خیلی چیزهای جالب بود که باید برایش تعریف میکرد!