این داستان برای خرگوش کوچکی به نام هلو در زمستان اتفاق افتاد. او را هلو صدا زدند چون پشمهایش رنگی شبیه این میوه خوشبو و خوشمزه داشت.
هلو همراه بقیه حیوانات در مزرعه زندگی میکرد. همهشان نسبتاً خوب، حتی کاملاً خوشحال زندگی میکردند. فقط این خرگوش کوچک دوست نداشت و این خیلی ناراحتش میکرد.
هلو تصمیم گرفت برای پیدا کردن دوست راهی شود. تصمیم گرفت به جنگل برود. ترسیده بود. پنجههایش از سرما یخ میزد و در برف نرم فرو میرفت. خرگوش خسته بود، اما میدانست جایی دوستی در انتظارش است....
برف با دانههای زیبا میبارید و آن روز آهنگی خاص داشت، شبیه لالایی مادر. هلو خیلی دلتنگ مادرش شده بود و دلش میخواست زودتر به خانه برگردد، اما دوست در انتظارش بود.
خرگوش کوچک دیگر توانی نداشت که اینکه ناگهان یک بچه خرگوش دیگر سر راهش ظاهر شد. بچه خرگوش هلو را از گوش تا دم برانداز کرد و گفت:
عجب موجود عجیبی هستی. شبیه خرگوش هستی، اما پشمت رنگ دیگری دارد. حتی در زمستان هم رنگت عوض نشده و در جنگل از روباه و گرگ پنهان نمیشوی و در برف هم خودت را قایم نمیکنی. فکر کنم اهل این جنگل نیستی.
هلو سرگشته و مسافر کوچک جواب داد:
من هلو هستم، خرگوش مزرعه. دوستی ندارم و به همین خاطر دنبال دوست آمدهام، چون بدون دوست سخت است. بیا دوست هم باشیم! پشم من از بدو تولد همین رنگ بوده و لباس زمستانی هم ندارم.
بچه خرگوش دستش را تکان داد و در حالی که میپرید گفت:
تو در این جنگل دوستی پیدا نمیکنی. اینجا هر کس فقط به فکر خودش است، پس من با تو دوست نمیشوم. تنها نابود میشوی. هلو، برگرد به مزرعه. خداحافظ!
بچه خرگوش پرید و رفت، و هلوی ناراحت به راهش ادامه داد. نتوانسته بود با بچه خرگوش دوست شود. جنگل زمستانی زیبا بود، زیر پتوی سفیدی از برف، اما خیلی نامهربان و سرد بود. ناگهان خرگوش کوچک یک زاغچه را روی شاخه دید. زاغچه به مسافر کوچک نگاه کرد و گفت:
امسال خرگوشِ عجیبی شدهای، شکلت را هم عوض نکردهای! نابود میشوی، یا لای دندان گرگ یا روباه میروی. زود از اینجا برو، بوی روباه قرمز نزدیک است.
هلو به زاغچه که هنوز با دقت او را نگاه میکرد جواب داد:
من خرگوش هستم، نه خرگوشصحرایی، و به همین خاطر پشمم را عوض نمیکنم. دنبال دوست میگردم، بدون او خیلی غمگین هستم. برای همین به جنگل آمدم. مرا نترسانید، خاله زاغچه. بگویید ببینم دوست من را دیدهاید؟
زاغچه فقط سرش را تکان داد:
سادهلوح، در این جنگل دوست پیدا نمیکنی. اینجا هر کس فقط به فکر خودش است و دوست به درد کسی نمیخورد. بدتر از همه، به چنگ گرگ میافتی. به خانه برگرد، قبل از اینکه اتفاق بدی بیفتد.
خرگوش کوچک ناراحتتر شد. آیا واقعاً نمیتوانست دوستی پیدا کند؟ با این حال تصمیم گرفت به راهش ادامه دهد. هلو هرچه بیشتر در جنگل پیش میرفت، از مزرعه و مادرش دورتر میشد و این بیشتر ترسناکش میکرد. اما باید دوستی پیدا میکرد، بدون دوست چطور زندگی کند؟ هر کسی به دوست نیاز دارد.
ناگهان سنجابی را دید که از شاخهای به شاخه دیگر میپرید و برفها را تکان میداد. برفها روی صورت هلو میریخت و او را وادار به چشمک زدن میکرد و بینیاش را قلقلک میداد. سنجاب به خرگوش نگاه کرد و گفت:
جای خرگوش در جنگل نیست. نابود میشوی، چون مثل خرگوشصحرایی نمیتوانی از گرگ و روباه پنهان شوی. پشم تو روی برف سفید خیلی به چشم میآید. چه چیزی تو را به جنگل ما آورده؟
هلو با گوشهای خمیده جواب داد:
دنبال دوست میگردم. بدون دوست نمیشود: غمگین و تنها میشوم. در جنگل دنبالش میگردم، چون در مزرعه همه را میشناسم و آنجا دوستی ندارم. من که میدانستم. بیا دوست هم باشیم، سنجاب!
سنجاب به شاخه کناری پرید و در حالی که برای ادامه سفر در جنگل زمستانی آماده میشد، به خرگوش گفت:
من دوستی ندارم و هرگز نداشتهام. در جنگل هر کس فقط به فکر خودش است. اگر نمیخواهی با گرگ روبهرو شوی، برگرد به خانه. اینجا هر قدر هم بگردی دوستی پیدا نمیکنی.
هلو خیلی غمگین شد و دلش برای ساکنان جنگل سوخت:
اینها چطور بدون دوست زندگی میکنند؟ این درست نیست، بد است. هیچکس کمک نمیکند، در سختیها همراهی نمیکند، نمیتواند لبخندی بزند وقتی غمگینی. شادی و غم را نمیشود با کسی تقسیم کرد.
خرگوش فکر میکرد و به مزرعه میاندیشید: آنجا واقعاً همه با هم زندگی میکنند و به یکدیگر کمک میکنند. ناگهان مسافر کوچک صدای قدمهایی نزدیک خودش شنید؛ قدمهایی که شبیه خرگوش یا پریدن سنجاب نبود. سنگین و خشن بود. هلو برگشت و گرگی را دید. گرگ درست کنارش ایستاده بود و هلو وحشت کرد. گرگ لیسی به لبهایش کشید و گفت:
شبیه خرگوش نیستی: پشمت فرق دارد. پس تو خرگوشی... خوب شد! شنیدم دنبال دوستی. بیا دوست شویم. آزارت نمیدهم.
گرگ به خرگوش ترسیده نزدیکتر شد، دهانش را باز کرد و دندانهایش را به هم زد. همین حالا میخورد! هلوی بیچاره فقط توانست جواب دهد:
گرگ، من نمیخواهم با تو دوست شوم. دندانهایت خیلی بزرگ است و خرگوشها را اذیت میکنی. این کار خوب نیست.
گرگ هرچه نزدیکتر میشد، هلو از ترس با پنجههایش چشمانش را پوشاند و گریه کرد. مزرعه را به یاد آورد: مادری که نگران و منتظرش بود و اسب کوچکی به نام ستاره. او را ستاره نامیده بودند چون روی پیشانی آن اسب لکه سفید زیبایی شبیه ستارههای آسمان شب زمستان بود.
ستاره اغلب هویج به او میداد و هلو دوست داشت کنار او در اصطبل بنشیند، سیبهایی را که از درخت محبوبش میافتادند برایش بیاورد. ستاره هم بوی مخصوص داشت: بوی یونجه، گلهای صحرایی و البته سیبهای محبوبش. دوست داشت روی پشت ستاره سوار شود و داستانهای سفرهایش به شهر را گوش کند.
در آن لحظه هلو فهمید که دوست دارد، ستاره دوستش است، اما نمیدید و قدرش را نمیدانست. خرگوش دلش میخواست همین حالا در خانه باشد، اما افسوس که نمیتوانست از گرگ فرار کند. ناگهان در جنگل پوشیده از برف صدای آشنایی شنید:
هلو! هلو! کجایی؟
صدای ستاره بود! هلو از شنیدن صدای دوستش خیلی خوشحال شد، اما گرگ کنارش بود و ترسید، ولی این بار نه برای خودش بلکه برای ستاره. گرگ حسابی گرسنه بود و فرقی نمیگذاشت که برای شام خرگوش بخورد یا اسب.
هلو برگشت و ستاره را دید که روبهروی شکارچی ایستاده بود. اسب روی پاهای عقبش بلند شد و با شدت پاهای جلویش را پایین آورد و محکم کوبید. گرگ فهمید که اسب عقبنشینی نمیکند و نمیترسد. چیزی نگفت و رفت و دوباره در جنگل زمستانی به سفرش ادامه داد.
ستاره نزد خرگوش ترسیده آمد، سرش را پایین آورد و با مهربانی گفت:
هلو، چقدر ما را ترساندی! مادرت خیلی ناراحت شد وقتی رفتی و من تصمیم گرفتم دنبالت بیایم. خوب شد که پیدایت کردم، وگرنه دیگر تو را نمیدیدیم، نابود میشدی و لقمه گرگ میشدی... چقدر خوشحالم که میبینمت!
هلو ساکت بود. او هم خیلی خوشحال بود که دوست واقعیاش را میبیند. خوشحال بود که به مزرعه برمیگردد و مادرش را میبیند و صورتش را به گونه ستاره چسباند.
دوستان به خانه رفتند، جایی که همه منتظرشان بودند. جایی که حیوانات با هم زندگی میکردند و هر کدام آماده بودند به دیگری کمک کنند. وقتی هلو برگشت، فوراً نزد مادرش دوید. مادر سرزنشش نکرد، فقط با مهربانی گفت:
پسرک نازنین من، خرگوش کوچولوی من، چرا تنها به جنگل رفتی؟ آنجا خیلی خطرناک است.
خرگوش کوچک آهسته زمزمه کرد:
دیگر این کار را نمیکنم، مامان، قول میدهم. حالا باید نزد ستاره بروم، برایش هدیهای دارم. هدیه برای دوست واقعیام.
مادر با تأیید به هلو نگاه کرد. هلو سیبی را که برای ستاره نگه داشته بود بیرون آورد؛ همان سیبی که دوست داشت و به اصطبل رفت. بدون زحمت ستاره را پیدا کرد که مثل همیشه در شبهای سرد زمستان در طویله گرم و آرامش غمگین بود. خرگوش نزدیکش رفت و سیب خوشبو و خوشمزه را تعارف کرد.
متشکرم ستاره! بدون تو به خانه برنمیگشتم. تو مرا از گرگ نجات دادی. قبلاً نمیفهمیدم و قدر نداشتن دوست را نمیدانستم. فکر میکردم دوستی ندارم و برای پیدا کردنش رفتم. اما با ساکنان جنگل که صحبت کردم فهمیدم دوست واقعیام همینجا با ستارهای زیبا روی پیشانی است که از ستارههای درخشان آسمان شب زیباتر است. فهمیدم که در مزرعه دوستان زیاد دارم، چون ما با هم زندگی میکنیم و در سختی به هم کمک میکنیم. اما در جنگل، تصور کن، هر کس فقط به فکر خودش است و هیچ حیوان جنگلی دوستی ندارد.
ستاره به حرفهای هلو گوش داد و خوشحال شد که به خانه برگشته و دیگر غمگین نیست. با مهربانی لبخند زد و گفت:
متشکرم هلو. خوشحالم دوستت هستم و دیدن شادی تو، نه غمگین بودنت، برایم لذتبخش است، مثل قبل از سفر به جنگل. من نمیتوانستم تو را در سختی رها کنم، چون دوستان اینطور رفتار میکنند. ممنون بابت سیب خوشمزه. این سیب برایم خیلی ارزشمند است، چون هدیه یک دوست است.
اینگونه سفر خرگوش کوچک به نام هلو برای پیدا کردن دوست به پایان رسید. معلوم شد دوست همیشه کنارش بوده، اما هلو متوجه نشده بود. حالا او دقیقاً میدانست دوست واقعی یعنی چه و قدر آن را میدانست، چون دوستان واقعی در زندگی ما زیاد نیستند. پس باید آنها را ارج نهاد و نگه داشت.
خرگوش و اسب هنوز دوستند، فقط حالا بزرگتر شدهاند. هلو مثل قبل دوست دارد به اصطبل نزد ستاره برود، داستانهای سفرهایش به شهر را گوش کند، و اینکه زمستانها آن شهر چقدر زیبا است، زیر پتوی سفید برف، و هر خانه در آن زمان سال، حال و هوای خاصی پیدا میکند که هیچ وقت دیگری ندارد.
این داستان را گربهای که در آن مزرعه زندگی میکرد برایم تعریف کرد، در یک شب زمستانی که روی زانوهایم خرخر میکرد. و تو، خواننده عزیز من، وقتی روزی به مزرعهای رفتی، خوب نگاه کن و گوش بده: شاید همان مزرعهای باشد که هلو و ستاره در آن زندگی میکنند. چون این داستان کاملاً واقعی است، و باور کردنش یا نکردنش فقط با توست.