یک بچهگربهی تنها و غمگین زیر نیمکت چوبی از باران پناه گرفته بود
باران ریز و نرمی میبارید، اما نازنین کوچولو از این هوا خوشش میآمد.
با شادی چکمههای لاستیکی صورتیاش را پوشیده بود و چتر توتفرنگیاش هم درست به آنها میآمد! نازنین همراه مادرش قدم میزد. وقتی مادر کنار فروشگاه با یکی از آشنایان حرف میزد، دختر خودش را یک ماجراجوی شجاع تصور میکرد.
باران بند آمد و گودالهای آب زیبایی در اطراف پدید آمده بودند. حتی میشد عمق آنها را اندازه گرفت، چون چکمههای خوبی داشت!
نازنین خیلی سرگرم شده بود: حالا ماموریت مهمی داشت ― پیدا کردن عمیقترین گودال. برای همین فوراً متوجه نشد صدای میو از کجا میآید. ایستاد و با دقت گوش داد. نالهی کوچک دوباره شنیده شد. درست بود، صدا از زیر نیمکت کناری میآمد!
سلام، کوچولو، مال کیی؟ ― این را نازنین از بچهگربهی نارنجی کوچکی پرسید که با ترس از زیر نیمکت بیرون را نگاه میکرد.
مال مامانمم! ― بچهگربه با ترس جیرجیر کرد.
مامانت کجاست؟
نمیدانم، گم شدم…
نازنین، عزیزم، وقت خانه رفتن است. اوه، این بچهی کیست؟ ― مادر با تعجب پرسید. او تازه از آشنایش خداحافظی کرده و نزد دخترش آمده بود.
مال مامانشه! ― دختر با اطمینان جواب داد. ― و گم شده!
بیچاره، ― مادر آهی کشید، ― کاملاً خیس شده! خب نازنین، تصمیم گرفته شد: این دوست تازه را با خودت ببر. چنین بچهای نباید اینجا سرما بخورد. و تو، کوچولو، نگران نباش، مامانت را پیدا میکنیم!
واقعاً پیدا میکنید؟ ― گربهی کوچک با التماس پرسید.
حتماً، ― نازنین جواب داد و آن کوچولوی نارنجی را با احتیاط در دستانش گرفت.
در خانه، بچهگربه کمکم احساس بهتری پیدا کرد. خشک شد، پشمش را مرتب کرد و نازنین به او شیر گرم داد. گربه تعریف کرد که با مادرش و صاحبخانهی پیرش زندگی میکند و قبلاً هرگز به بیرون نرفته بود. اما بانو برای دیدن همسایه بیرون رفته بود و در را، شاید از حواسپرتی، قفل نکرده بود.
مادرگربه خواب بود و نارنجی (این اسم بچهگربه بود) هم حوصلهاش سر رفته بود. پس تصمیم گرفت فقط یک دقیقه بیرون برود تا ببیند بیرون چه خبر است و بعد فوراً برگردد.
اما بیرون پرندهی بسیار جالبی دید! کوچولو متوجه نشد چطور به حیاط غریبهها رسیده است. ناگهان پرنده پرواز کرد و باران دوباره شروع شد.
مامان و بانو نگران میشوند و نمیدانند من کجا هستم. حالا چطور پیدا شوم؟ ― نارنجی غمگین آهی کشید.
میدانم، میدانم! ― نازنین دفترچه و ماژیک آورد. ― یک آگهی مینویسیم!
آفرین دخترم، ― مادر تحسین کرد، ― مطمئنم کسانی که دوستشان داری زود پیدایت میکنند. تا آن موقع میتوانی پیش ما بمانی، مگر نه؟
البته که مخالف نیستم. ممنونم.
روز بعد زنگ در خانه به صدا درآمد. مادرگربه و بانوی صاحبخانه برای بردن کوچولو آمده بودند. نازنین هم غمگین بود و هم خوشحال. به کوچولو دل بسته بود، اما بزرگترها قول دادند که دیگر زیاد با هم در ارتباط باشند.
نازنین پشت میز نشست. دلش میخواست دوست تازهاش را نقاشی کند، که ناگهان حروف مثل بچههای شیطون روی برگهی دفترش به رقص درآمدند:
«بچهی گمشدهی کیست؟
گربهی کوچک زیر نیمکت گریان است،
باران او را آزار میدهد،
خیس میکند و گرما نمیدهد.
این پسر نارنجی کیست؟
انگار تکهای از آفتاب است،
که از مامانش جا مانده،
برای کسی او همهچیز است.
عزیز و دوستداشتنی و بینظیر،
گربهی خوب و دلربا.
چطور گم شد آخر؟
شب دیروقت تنها ماند؟
اینجا بچهای دارد یخ میزند،
گربهی نارنجی کوچولو.
باید فوراً دنبالش بگردیم، دوستان،
نباید از کنارش رد شویم.
این بچهی کوچک چه تلخ گریه میکند،
پسر کسی، گربهی کوچک.
تا وقتی این کوچولو پناه گرفته،
عزیزم، تو تنها نیستی.
گرمت میکنیم، غذایت میدهیم،
حتی اگر خانوادهی واقعی نباشیم.
مادرت هم نزدیک است،
با نگاهش از ما تشکر میکند،
صورت کوچولو را میشوییم،
گربه و بچهگربه را همراهی میکنیم.
چون نباید در دنیا چنین شود،
که بچهها گم شوند!»
دخترم، شعر فوقالعادهای است، آفرین بر تو! ― مادر به نازنین گفت. ― فکر میکنم نارنجی، مادرش و بانویش از آن خوششان بیاید.
بله، اما نمیدانم کی دوباره او را خواهم دید، ― دختر آهی کشید.
فردا عصر به دیدن ما میآیند، ― مادر لبخند زد، ― ما که قول دادیم شما با هم در ارتباط باشید!
هورا! ― نازنین فریاد زد.
دوستیشان با نارنجی تازه شروع شده بود. روزهای زیادی برای بازی و گردش پیش رو داشتند. البته همیشه زیر نظر بزرگترها. چون بچهها هنوز باید بزرگ شوند تا دوباره گم نشوند! و در دنیا نباید چنین شود که بچهها گم شوند!