یکی بود یکی نبود، یک اژدهای کوچک بود. روزی دید که مادرش چقدر زیبا روی کوهی از طلا به نظر میرسد، و خواست خودش هم چنین کوهی داشته باشد.
وقتی مادر برای کارها پرواز کرد، اژدهای کوچک به دنبال جواهرات رفت. یک کاروان را دید و تصمیم گرفت به آن حمله کند، امیدوار بود که نیروی خود کافی باشد.
وقتی به سوی اولین سوارکار پرواز کرد، اژدهای کوچک آتش دمید. اما سوارکار نترسید و نسوخت، فقط خندید و شمشیر را تکان داد و شعلهای از آتش ایجاد کرد.
اژدهای کوچک با دیدن نیروی انسان ترسید و برای تمام جنگل گریست! انسان بسیار تعجب کرد، نزدیک اژدهای کوچک رفت و سرش را نوازش کرد. بچه آرام شد، عذرخواهی کرد و گفت چرا میخواست به کاروان حمله کند.
سوارکار بعد از شنیدن داستان کودک گفت که اژدهاها نگهبانان طلا هستند، و فقط ضعیفان و بدکاران دزدی میکنند. اژدهای کوچک تعجب کرد و به سوی مادرش رفت. میخواست هرچه زودتر همه چیز را درباره طلا بداند.
وقتی به خانه برگشت، مادر او را سرزنش کرد چون بدون اجازه غار را ترک کرده بود. و بعد از آن جواب سؤالش را شنید: اژدهاها واقعاً برای چه طلا میخواهند؟
اژدهاها گوشت میخورند، و طلا برای آنها نه گرم است نه سرد، و به کاری نمیآید. تنها برای زیبایی است. بنابراین مردم طلا را برای نگهداری به اژدهاها میدهند، و با گوشت حیوانات پرداخت میکنند. هر چه اژدها قویتر باشد، مشتریان بیشتری دارد و غذای بیشتری میخورد. آنهایی که طلا را به طریق ناعادلانه به دست میآورند، اژدهاهای دیگر آنها را تحقیر میکنند.
اژدهای کوچک بعد از شنیدن این داستان فهمید که نمیخواهد دزدی کند، بلکه میخواهد قویترین باشد تا نه تنها کوهی از طلا داشته باشد، بلکه احترام اطرافیانش را نیز به دست آورد.