Dit verhaal speelde zich af op een klein plein, omgeven door flatgebouwen. In het midden van het plein stond een kinderspeelplaats waar alle kinderen uit deze en zelfs uit de buurt graag speelden.
Op straat was het altijd druk, want de lokale kinderen hielden van hun plein. Er was zoveel: draaimolens, glijbanen, veel ladders, zelfs een klein voetbalveld waar jongens de bal trappen.
Maar één ding vond iedereen jammer: er was maar één schommel, en die hielden kinderen het meest van alles.
Want voor kinderen is schommelen het beste wat je buiten kunt doen. En daarom probeerde iedereen de schommel eerst in beslag te nemen en er zo lang mogelijk op te schommelen. Dit zorgde vaak voor ruzies tussen kinderen. De oudere kinderen bezetten de schommel eerst en lieten de jongeren niet schommelen. Dus in plaats van plezier bracht de schommel alleen verdriet.
Op een dag gebeurde er zelfs een ernstige ruzie tussen kinderen, waarbij één jongen een ander sloeg om het recht om eerst op de schommel te gaan zitten. Toen kwamen de ouders naar buiten voor een vergadering en besloten na overleg de schommel helemaal van het speelplein af te halen.
Deze schommel brengt alleen maar problemen, kinderen ruziën erover. Het is beter als hij helemaal weg is. Zo werd het besloten.
De kinderen hoorden hiervan en waren verdrietig over dit besluit. De oudere jongens stelden voor om om de beurt te schommelen, en ze vonden zelfs zandlopers die ze aan de schommelstang bevestigden, die precies vijf minuten afmaten.
En zo ging het. Voordat je op de schommel ging zitten, draaide je de zandloper om. Het kind schommelde totdat het laatste zand uit de zandloper was gevallen. En in die tijd groeide er al een enorme rij van kinderen die wilden schommelen.
De kinderen kozen zelfs een toezichthouder die moest controleren dat niemand langer dan de toegestane tijd schommelde. En degene die had geschommeld, moest zijn plaats aan de volgende in de rij afstaan.
Op deze manier verstomden alle ruzies, iedereen kon schommelen, want niets beters kon je bedenken.
Maar de jongen Pasha was vreselijk ontevreden met deze regels. En daarom vroeg hij zijn ouders hem naar het dorp naar oma en opa te brengen en daar een schommel voor hem te bouwen. Dan kon hij daar zoveel schommelen als hij wilde.
Papa kocht de nodige constructie in de winkel, en toen het weekend kwam, gingen hij en Pavlik naar het dorp.
Papa en opa werkten de hele dag en maakten een sterke en solide constructie, waar Pasha erg blij mee was. Nu had hij zijn eigen schommel en niemand zou naast hem staan met een zandloper en vijf minuten aftellen.
Pavlik bleef in het dorp, hij schommelde elke dag van ochtend tot avond. Maar na enkele dagen begon Pasha verdrietig te worden, iets ontbrak hem. In het dorp woonden alleen oude mensen, er was niemand om mee te spelen. Zelfs de schommel was niet meer leuk. Hij miste zijn vrienden.
Oma en opa maakten zich zelfs zorgen dat hun kleinzoon ziek was.
Het volgende weekend kwamen zijn ouders naar het dorp. Pasha ontving hen met grote vreugde, hij begon te smeken om terug naar de stad te gaan. Want daar in het plein zijn zijn vrienden, met wie het altijd zo interessant en leuk is om te spelen. Je kunt met hen praten, zelfs op de draaimolen rijden terwijl je wacht op je beurt voor de schommel.
Eindelijk brachten zijn ouders Pavlik terug naar de stad. Toen ze hun huis naderden, zag Pasha door het raam Kostya en Dima. Hij sprong uit de auto, rende door het hele plein naar zijn vrienden en omhelsde hen.
De jongens waren ook blij met Pavlik, want ze dachten dat hij ziek was en hadden hem erg gemist.
Ik was in het dorp, maar ik besefte dat ik jullie miste!
Zei Pasha tegen de jongens.
Kom, laten we snel gaan voetballen!
Goed gedaan!
Antwoordde Kostya aan Pavlik.
Wij misten jou ook!
Pasha kon zijn ogen niet geloven toen hij naar het speelplein keek, waar niet één schommel stond, maar zes. De kinderen speelden rustig, niemand ruziede. Er waren nu genoeg schommels voor iedereen, er waren zelfs vrije.
De vrienden renden om het hardst naar de schommels, elk nam er een en begonnen te schommelen. Ze praatten vrolijk, bespraken veel, herinnerden zich zelfs hoe ze in de rij voor de schommels stonden, en dit maakte hen blij.
Pasha nodigde Kostik en Dima uit voor zijn verjaardag in het dorp, hij begreep dat wandelen, spelen en zelfs schommelen, zelfs om de beurt, aangenamer is met vrienden en was hier erg gelukkig om.
