Voor alle schoolkinderen, van eersteklassers tot laatstejaars, is de favoriete schoolperiode de vakantie. Herfstvakantie, wintervakantie, lentevakanties en vooral zomervakantie. De eerste herfstvakantie wordt het meest verwacht. Immers, na een lange zomer wil je helemaal niet weer gaan studeren.
De herfstmodder buiten het raam is helemaal geen belemmering om goed uit te rusten met vrienden. Het wordt vroeg donker, aan het begin van het jaar zijn er veel lessen, en huiswerk nog meer. Daarom trekken de laatste dagen voor de vakantie zich eindeloos lang uit. Want hoe meer je naar iets uitkijkt, hoe moeilijker het is om het af te wachten.
Gosha zit in het vijfde jaar. Hij begrijpt al goed wiskunde, Nederlands, literatuur en geschiedenis. En hij houdt natuurlijk van studeren, maar hij kijkt altijd meer naar vakantie uit dan andere kinderen.
Elk jaar maakt Gosha een week voor de vakantie een speciale kalender waarin hij aangeeft hoeveel dagen voorbij zijn en hoeveel er nog over zijn. Dit jaar was geen uitzondering. Een enorme kalender op A3-papier pronkte boven het bed van de jongen, zodat hij elke ochtend, als hij wakker werd, de komst van een nieuwe dag kon noteren die de lang verwachte vakantie naderde.
Hij herinnerde zich goed hoe hij gisteravond voor het slapen gaan naar de kalender keek en besefte dat morgen de laatste dag voor de vakantie was. Gosha kon die nacht lang niet slapen. In zijn hoofd draaiden al de gebeurtenissen van morgen rond, wanneer hij voor het laatst voor de vakantie naar school zou gaan, zijn leraren en enkele vrienden zou zien, en daarna…
De wekker ging luid en helder af. Gosha wilde eerst nog even in bed blijven liggen, maar toen hij zich herinnerde wat voor dag het vandaag was, werd hij meteen wakker en verliet energiek zijn kamer. Vandaag kon niets zijn stemming bederven, niet de kat die hem in zijn been beet, niet de thee die hij bij het ontbijt morste.
Na zijn ochtendklussen klaar te hebben, pakte Gosha zijn rugzak, trok voor het laatst zijn schooluniform aan en was al op weg naar school, toen hij besloot even naar zijn favoriete kalender te kijken. Toen hij zijn kamer binnenkwam, ontdekte hij tot zijn verbazing dat de kalender niet aan de muur hing. Gosha riep naar zijn moeder, die thee dronk in de keuken:
Mama, weet jij waar mijn kalender gebleven is?
Welke kalender, Gosha? — antwoordde mama, — Schiet op, het is al bijna negen uur, je bent weer te laat voor school.
Gosha ging niet in discussie met zijn moeder, maar het verdwijnen van de kalender was voor hem erg ongewoon nieuws. Maar zelfs dit nieuws kon de jongen zijn stemming niet bederven. Hij verliet glimlachend het huis en ging naar school.
De schooldag duurde ongewoon lang. De lessen volgden elkaar op en slechts één gedachte warmde Gosha de hele tijd: "Nog even en vakantie. Nog een beetje." Zo gingen bijna alle lessen voorbij. Gosha luisterde half naar de leraren, schreef de huiswerkopdrachten niet echt op, maar toen hij in de laatste les, en dat was wiskunde, wat Gosha niet graag had, van de lerares hoorde: "We schrijven het huiswerk voor morgen op", schrok hij op en vroeg:
Tamara Ivanovna, hoe bedoel je voor morgen?
De klas lachte om Gosha's vraag.
Zoals gewoonlijk Sidorov, voor morgen. Wat begrijp je er niet aan? — vroeg ze verbaasd.
Maar morgen… Morgen hebben we toch geen school? — zei Gosha zeker. Hij begreep dat Tamara Ivanovna iets verkeerd begrepen had en nu zou zeggen dat ze zich vergist had.
Misschien jij niet, Sidorov, maar de rest van de klas schrijft het huiswerk zeker op. Wat verzin je nu weer, Gosha?
U bent iets vergeten, Tamara Ivanovna, morgen is vakantie! — zei Gosha, niet begrijpend waarom de hele klas stil werd.
Wat voor "vakantie"? — vroeg de lerares geïnteresseerd.
Vakantie — rust, vrije dagen. Een hele week, zoals gewoonlijk in de herfst. Vandaag is de laatste schooldag, en morgen gaat niemand meer naar school! — legde de jongen enthousiast uit.
Gosha, hou je weer voor de gek? Verzin je dingen die niet bestaan? Ik hoor voor het eerst het woord "vakantie". Weet iemand anders uit de klas waar Sidorov het over heeft?
Niemand antwoordde. Iedereen keek verbaasd en geïnteresseerd naar Gosha en dan naar Tamara Ivanovna.
Jongens, wat is er met jullie? Masha, jij moet het toch weten, — wendde hij zich tot zijn roodharige vriendin, — jij zou toch een week naar het kamp gaan.
Gosha, ik begrijp niet waar je het over hebt, — klonk het meisjesachtige stemmetje.
Dan jij, Tolik, wij wilden toch naar het fietspark gaan in de vakantie, herinner je je dat? — wendde hij zich tot zijn buurman, de mollige jongen Tolja.
Gosha, het is niet grappig meer, hou op. Het fietspark herinner ik me, maar van die "vaka...wat dan ook" herinner ik me niets.
Tamara Ivanovna, hou je me voor de gek? — vroeg Gosha met afgrijzen, — jongens, hoe kunnen jullie allemaal vergeten dat vakantie bestaat? Kijk!
Gosha opende zijn dagboek op de pagina met het rooster voor het kwartaal, hopend de kinderen een regel met "vakantie" te tonen, maar zag niets.
De klas lachte, en Gosha kon niet langer op zijn plaats blijven zitten, hij rende de gang in. Op dat moment ging de schoolbel, en andere leerlingen kwamen uit de klaslokalen. Gosha rende door de gang en vroeg iedereen die hij tegenkwam of hij wist wat "vakantie" was, iedereen schudde ontkennend het hoofd, sommigen liepen lachend voorbij, en anderen volgden Gosha met lange onderzoekende blikken.
Buiten adem stopte Gosha. Hij herinnerde zich dat hij die ochtend zijn favoriete kalender niet kon vinden, en ook wat de leerlingen in de klas zeiden. Het zag er naar uit dat vakantie inderdaad niet bestond, en dat hij het allemaal zelf had verzonnen. Hij zat bij het raam en keek hoe schoolkinderen naar huis liepen, toen zijn vriendin Masha naar hem toe kwam:
Gosha, vertel me eens wat deze "vakantie" van jou is, — vroeg ze.
Vakantie is wanneer er midden in het schooljaar grote vrije dagen zijn. Wanneer je elke dag kunt rondlopen en geen huiswerk hoeft te doen, wanneer iedereen naar de bioscoop gaat en videospelletjes speelt. Wanneer je kunt gaan slapen wanneer je wilt en niet vroeg hoeft op te staan… — zei de jongen dromerig en een beetje triest.
Het klinkt als een soort sprookje, eerlijk gezegd. Maar ik zou willen dat vakantie echt bestond.
Het is geen sprookje! Het bestaat! — zei Gosha boos. Hij begon zelf al te twijfelen of hij gelijk had.
Oké, ik geloof je, echt, laten we naar de les gaan, we hoeven hier niet te zitten.
Was wiskunde niet de laatste les? — vroeg de jongen met afgrijzen.
Hoe kom je daar bij? Er zijn nog drie lessen, en morgen net zoveel, en overmorgen drie toetsen…
Masha kon niet uitspreken. Een oorverdovend luide schoolbel ging. Gosha sloot zelfs zijn ogen van dit geluid.
Gosha, Gosha! Georgy, wakker worden! — hoorde hij de stem van zijn moeder.
Toen Gosha zijn ogen opende, was hij in zijn eigen kamer. Het eerste wat hij deed, was controleren of de kalender nog aan de muur hing. Die hing er inderdaad.
Mama, wat is "vakantie"? — vroeg Gosha, om zeker te zijn.
Goedemorgen ook, denk je al aan vakantie? Zoon, vakantie is morgen, en nu moet je al naar school, anders ben je te laat.
Maar antwoord me toch, — hield Gosha aan.
Vakantie is wat alle schoolkinderen zo lang verwachten, maar wat voorbijvliegt als een droom, — zei mama glimlachend en voegde eraan toe, — waarom ben je zo opgewonden? Normaal stra je helemaal van geluk op de laatste schooldag.
Ik had gewoon een nachtmerrie, — zei Gosha blij. Nu was hij zeker dat alles op zijn plaats was.
De laatste schooldag vloog voorbij en al die avond liepen Gosha, Masha en Tolik naar huis en deelden hun grootse vakantieplannen met elkaar. Om volgende week met nieuwe kracht aan het studeren te beginnen.
