De egel houdt ervan om door het bos te wandelen. Hij vindt het heerlijk om naar de hoge, hoge bomen te kijken, naast welke hij heel klein lijkt. De egel houdt er vooral van om te raden welke boom voor hem staat.
Daar is een dikke, brede stam van een majestueuze boom — dat moet een eik zijn! Hij heeft mooie, fijngesneden bladeren, en eikels liggen verspreid om hem heen. En daar zijn de dunne zusjes, de espenbomen, die met hun bladeren ruisen.
Als hij dichte rode trossen ziet — dat is zeker de mooie lijsterbes. Het bos is een wonderbaarlijke plek. Je weet nooit waar het pad je heen leidt en wie je tussen de bomen zult ontmoeten.
De egel loopt elke dag door het bos op zoek naar bessen en vruchten, en als hij ze vindt, pikt hij ze met zijn stekels vast, en loopt verder als een mooie vogel. Maar de egel zoekt niet alleen bessen in het bos. Eigenlijk zoekt hij vrienden. Vroeg in de ochtend kiest hij een pad uit waar hij heen gaat, en elke dag is een nieuw avontuur. Maar deze keer was bijzonder.
De egel ging wandelen op een vreemd kronkelend pad dat hij nog nooit eerder had opgemerkt. Het leek alsof het vandaag pas was verschenen. Hij liep lang voorbij hoge bomen, luisterde naar vogelzang, en ademde frisse lucht in. De tijd verstreek, de egel liep steeds dieper het bos in, maar ontmoette geen enkel bosbeest.
Plotseling werd het vogelzang melodieuzer. Hun stemmen, die de egel vele malen had gehoord, smolten samen tot harmonieuze, mooie muziek. De egel luisterde betoverd naar deze geluiden. Hij merkte op dat hoe dieper hij het bos in liep op het ongewone pad, hoe mooier en helderder de melodie werd.
Hij liep verder en verder, verbijsterd door de magische geluiden, totdat hij een kleine bosopen plek zag. En op deze open plek stond een jong meisje met helder rood krullend haar en groene ogen. Haar ongewone lange jurk leek op trossen lijsterbes, die de egel zo graag mag. Op haar hoofd pronkte een volle krans van esdoornbladeren. De egel liep dichterbij het meisje en zei:
Hallo, ik ben een egel, hoe heet jij? Ik heb je nog nooit eerder gezien. Snuffel-snuffel.
Hallo, lieve egel. Ik ben de Herfst, — antwoordde het meisje met een zachte, betoverende stem.
Hoe bedoel je, 'de Herfst'? — vroeg het dier nieuwsgierig.
Laat me het je laten zien, — antwoordde het meisje blij.
De Herfst draaide rond, en bladeren dwarrelden om haar heen. Ze zong op de muziek van vogelgeluiden:
Het loof is geel geworden,
Het bos is kleurig geschilderd,
De tijd van magie is gekomen,
Het moment van wonderen is aangebroken...
De Herfst zwaaide met één hand — en kleurde de bomen met felle kleuren. Ze zwaaide met haar andere hand — en onder de bomen verschenen paddenstoelen. Ze draaide rond, en het begon licht te regenen.
De egel kon zijn ogen niet geloven. Gebeurde dit echt? Of was het een wondere droom? Toen hij de lichte herfstregen voelde, besefte hij dat hij niet sliep.
Kom hier, egel, word niet nat, — riep de Herfst het dier.
Ze zwaaide met de zoom van haar jurk, en naast haar verscheen een groot esdoornblad. Het was geel met rode vlekken, en veel groter dan de kleine egel. De egel schuilde voor de regen onder het blad, en de Herfst draaide rond in de lichte druppels en begon luid te lachen.
Kijk wat ik ben! Wat een prachtige tijd is aangebroken!
Herfst, laten we vrienden zijn, snuffel-snuffel, — stelde de egel voor.
Goed, maar vertel het niemand dat je me hebt gezien. Je kunt naar deze open plek komen, en ik zal je trucs laten zien. Kijk! — De Herfst stak haar hand uit, en er lag een rode, sappige appel in. Ze gaf hem aan de egel.
De verraste egel nam het cadeau met vreugde aan. Hij prikkte de appel voorzichtig op zijn stekels.
En als we echte vrienden zijn, kun je naar me toe komen, en we kunnen samen spelen, — zei de egel.
Natuurlijk, lieve egel, ik zal je soms bezoeken, maar niet in deze gedaante. Niemand mag me zo zien. Ik zal als een esdoornblaadje langs je vliegen, en dan weet je dat het mijn groet aan jou is. Of ik klop op je dak met regendruppels — dan roep ik je om in de plassen te spelen. Je zult me altijd herkennen als je dat wilt.
De egel was verrukt van deze ontmoeting. Ze praatten nog lang met de Herfst over alles. En toen het tijd was om naar huis te gaan, zei de Herfst:
Als je deze wondere open plek wilt vinden, volg dan de vogels. Hun zang zal je altijd naar me toe leiden.
Prima. Ik ben blij dat we vrienden zijn, Herfst. Snuffel-snuffel. We zullen elkaar nooit verlaten.
Dat klopt niet helemaal, egel. Over drie maanden zal ik weg moeten gaan en plaats maken voor mijn zusje. Ze heet Winter.
Maar wat moet ik dan? Hoe kan ik zonder jou? Snuffel-snuffel, — vroeg de egel verdrietig.
Maak je geen zorgen, Winter zal je ook bevallen. En zodat je me niet vergeet, kun je een paar blaadjes meenemen en ze drogen. Maar het belangrijkste is dat we volgende jaar weer bij elkaar komen.
Prima. Beloof je alleen dat je me ook niet vergeet. Snuffel-snuffel.
Ik beloof het!
De Herfst tilde de egel op en kuste hem op zijn neusje, waar geen stekels waren. De egel snuffelde.
En we hebben nog drie prachtige maanden voor ons! — zei ze blij. — Tot ziens! Kom morgen naar me toe om te spelen.
De egel ging gelukkig naar huis, omdat hij een nieuwe vriend had gevonden en zo'n ongelooflijk avontuur had meegemaakt. En op zijn stekels pronkte een enorme rode herfstappel.
