Op de zolder van een klein stadshuis woonde een echte kattenfamilie. Papa was een grote, dikbuikige kater met een roze neusje. Zijn vacht was zwart-zwart, zonder één wit vlekje. Daarom noemden de kinderen in de buurt hem Koolstof.
Mama was een mooie, langharige witte poes. Niemand wist hoe zij op straat terecht was gekomen. Er gingen geruchten dat zij zelf van haar baasjes was weggelopen toen zij Koolstof zag. Het was liefde op het eerste gezicht. Iedereen noemde mama Sneeuw. En Koolstof en Sneeuw kregen kleine grappige katjes.
Negen kleintjes met heel verschillende kleuren. De ene had zwarte vacht met alleen witte pootjes, de ander had een wit kopje en een helemaal zwart lijfje. Sommigen hadden vlekjes, anderen zelfs tekeningen. Maar het meest geliefd bij de huisbewoners was Cupido.
"Waarom Cupido? Waar komt die vreemde naam vandaan?", zult u vragen? Het was namelijk zo dat het katje helemaal zwart was, maar op zijn ruggetje pronkte een groot wit vlekje in de vorm van een hart. Zijn neusje was roze en zijn ogen waren groen. Daarom noemden zij hem naar Cupido – Cupido.
De kinderen in de buurt vonden het leuk om het katje te aaien. En iemand bedacht zelfs dat als Cupido naar je toe zou komen en zich tegen je aan zou wrijven – dat betekende dat Cupido je had uitgekozen en je binnenkort je grote liefde zou vinden.
Cupido was een nieuwsgierig maar verlegen katje. Hij speelde zelden met iemand anders dan zijn broertjes en zusjes. In de gewone achtervolgingsspelletjes kwam hij meestal als laatste. Niet omdat hij langzaam liep, maar omdat hij niet wilde winnen.
Telkens wanneer iemand dit spel won, verzamelden alle buurtkatten zich en feliciteerden de winnaar met luid gemiauwen. Maar Cupido hield niet van zoveel aandacht en streefde er niet naar. Het enthousiaste blikken van de kinderen wanneer zij naar zijn vacht keken, was voor hem genoeg.
De katjes werden geboren aan het einde van de zomer. Voor hen was de wereld eromheen groen gras en eeuwige zon, plassen en het jagen op vlinders. De kleine katjes hadden nog geen ander seizoen gezien. Augustus was voorbij, hun eerste herfst brak aan.
Koolstof en Sneeuw deden hun best om de zolder warm te maken. Zij wisten dat de herfst koud en bits kon zijn. Dat de zon niet altijd helder scheen en steeds vaker door wolken zou worden bedekt. En de regen was niet meer zo blij en verlangd als in de zomer. Voor katten was de herfst een moeilijk seizoen, wanneer het moeilijker was om voedsel te vinden en warmte in huis te behouden.
De kleine katjes kenden deze moeilijkheden nog niet, en voor hen leek het begin van de herfst op een magische droom. Cupido was erg verrast toen hij op een ochtend in plaats van de vertrouwde groene bomen gele, rode en bordeauxrode bomen ontdekte. Het was alsof iemand de bladeren met felle verf had geverfd terwijl iedereen sliep.
Het katje ging een wandeling maken. Hij ging vaak helemaal alleen naar buiten. Hij was niet bang, want hij kende elke hond in zijn buurt. En de kinderen deden hem nooit kwaad. Hij wist waar auto's vandaan konden komen, waar hij iets te eten kon vinden en waar hij beter niet kon gaan.
Cupido liep zoals gewoonlijk zijn vertrouwde route tussen de bomen, toen plotseling zijn aandacht werd getrokken door een vliegende esdoornbladje. Cupido dacht dat het een ongewone herfstvlinder was. Hij wilde het pakken om het beter te bekijken, toen een briesje waaide en het bladje ver weg vloog. Cupido was erg teleurgesteld, hij was behendig en kon hoog springen.
Normaal gesproken was het voor hem een gemakkelijke taak om een vlinder te vangen, maar dit keer lukte het niet. Weer waaide een briesje, en achter Cupido's rug vlogen nog enkele gekleurde bladeren weg. Hij werd levendig en rende erachteraan. Het ene bladje was rood en het andere was nog groen. Cupido besloot achter het rode bladje aan te gaan.
Hij rende langs geparkeerde auto's en zag hoe het bladje op het asfalt viel. Net toen het katje zijn laatste sprong wilde maken, pakte een nieuwe windvlaag het bladje en liet het ronddraaien. Cupido rende weer achter het bladje aan. Hij rende erachter zonder iets om zich heen op te merken. Het bladje viel en vloog weer weg, en maakte het katje steeds wilder.
Cupido merkte niet hoe hij het vertrouwde plein passeerde, daarna het voetbalveld, winkels, een kliniek, huizen die hij niet kende. Hij was behoorlijk ver weg gelopen en ontdekte zich plotseling uitgeput in een onbekende buurt met hoge, hoge flatgebouwen. Daar ving hij eindelijk zijn prooi. Het katje was erg verdrietig toen het besefte dat het helemaal niet op een vlinder had gejaagd, maar op een gewoon bladje, zij het van zo'n ongewone kleur.
De wind waaide harder en begon de eerste bladval in Cupido's leven. Bladeren dansten wonderlijk in de luchtstroom, er werden steeds meer. Het was een ongelooflijk schouwspel! Cupido was nog zo'n klein katje dat deze kleine bladval genoeg was om hem helemaal onder de bladeren te bedekken. Hij stak zijn roze neusje onder de hoop bladeren uit, daarna een oor en luisterde naar wat er om hem heen gebeurde.
Het leek hem alsof kleine kattenpootjes ergens heel dicht in de buurt liepen. Cupido dacht dat het een van zijn broertjes of zusjes was en besloot onverwacht uit zijn schuilplaats te springen. Toen het geluid van de pootjes heel dicht bij was, duwde Cupido zich af en sprong eruit met een luid en strijdlustig: "Miauw!".
Het bleek dat er een klein roodachtig pluizig poesje voorbij liep. Zij kende Cupido niet, en toen iets uit een hoop bladeren verscheen, schrok zij erg en verstopte zich onder de dichtstbijzijnde auto.
Wie ben jij? – vroeg de grappenmaker verbaasd.
Maar niemand antwoordde hem. Cupido liep zachtjes naar de auto en keek eronder, maar haastte zich niet om dichterbij te komen.
Waarom verstop je je daar? Ik ben geen boze hond, ik wilde alleen maar een grapje maken. Ik dacht dat het iemand van ons was, – zei het katje vrolijk.
Van wie – van jullie? – piepte een dun stemmetje onder de auto.
Van mijn familie. Ik ben niet uit deze buurt. Eerlijk gezegd weet ik niet eens hoe ik hier terecht ben gekomen.
Het poesje kroop voorzichtig onder de auto vandaan en begon haar pootjes zorgvuldig schoon te likken.
Je hebt me bang gemaakt. Ik ben Lora. Ik woon hier in de buurt, – zei zij met een wonderlijke tederheid in haar stem. Het was alsof de angst helemaal verdwenen was.
Het spijt me, ik wilde je niet bang maken. Nou ja, ik wilde wel iemand bang maken, maar niet jou. Hoe dan ook, het spijt me. Weet jij hoe ik in de buurt kom waar de kleine huizen staan?
Bedoel je die buurt bij het voetbalveld? Ja, ik weet hoe je daar moet komen.
Help me alsjeblieft de weg naar huis te vinden. Dan stel ik je aan mijn familie voor.
Goed, laten we gaan.
Lora en Cupido gingen naar huis. Onderweg vertelde het katje hoe hij het esdoornbladje met een mooie vlinder had verward. Lora lachte niet. Zij kende natuurlijk de herfst, want zij was een beetje ouder dan Cupido, maar zij hield ook graag van het jagen op "herfstvlinders".
Toen de katjes bij het huis aankwamen, zagen zij bezorgde mama en papa van Cupido. Het bleek dat de hele kattenfamilie hem al lang zocht. Cupido verontschuldigde zich en stelde zijn ouders en broertjes en zusjes zijn nieuwe vriendin voor. Lora was blij om de andere katjes te zien. Nadat zij zich aan iedereen had voorgesteld, zei zij tegen Cupido:
Je hebt een grote familie – dat is geweldig, – het leek alsof Lora een beetje verdrietig sprak.
Ja, en jij dan? – Cupido had geen idee dat iemand niet in zo'n grote familie leefde als hij.
Nee, mijn moeder en ik wonen alleen in een groot appartementengebouw. Ik heb baasjes die goed voor ons zorgen, maar ik mis vrienden.
Dus jij bent een huiskat? – Cupido's ogen werden wijd van verbazing.
Ja, maar ik mag zelf gaan wandelen. Als ik terug wil – hoef ik alleen maar onder het raam te miauwen.
Dat is geweldig! – zei het katje verbaasd.
Geweldig is het om zo'n grote familie te hebben. Al mijn broertjes en zusjes zijn naar verschillende huizen gegeven. Ik weet niet eens waar zij nu zijn, – het leek alsof Lora elk moment kon gaan huilen.
Wees niet verdrietig! Wil je elke dag bij ons komen spelen? Dan worden wij voor jou als broers en zussen! – stelde Cupido blij voor.
Mag dat? – vroeg zij verlegen.
Natuurlijk mag dat! – Cupido was blij en rende naar Lora toe en kuste haar op haar natte neusje.
Oh... – zij bloosde.
Lora hief haar zachte pluizige pootje op en raakte Cupido aan:
Jij bent aan de beurt! – zei zij en dook kopje onder in de hoop bladeren.
Aha! – riep Cupido haar achterna.
De wind tilde de gevallen bladeren op en liet ze weer ronddraaien. De katjes renden, achtervolgden elkaar en rolden in de herfstbladeren. Zo hielp één klein rood "herfstvlindertje" het jonge verlegen katje een nieuwe vriend te ontmoeten.
En wie weet, misschien worden Cupido en Lora op een dag zelf mama en papa voor een dozijn gekleurde pluizige katjes, en elk zal op zijn ruggetje een hartje hebben.
