Oh, de klok is weer stilgevallen en de tijd is gestopt!
In deze momenten voelde Lisa zich pijnlijk eenzaam, en om niet helemaal in wanhoop te vervallen, sprak het meisje met de klok:
Hoe leuk hebben de kinderen in de tuin allemaal verschillende spelletjes bedacht. De jongens bouwen in de zandkuip woonwijken met garages en tankstations. De meisjes lopen in groepjes rond met tasjes, waarin ze veel kleine dingen met geheimen bewaren. Deze geheimen bedenken de meisjes onderweg, maar om de een of andere reden delen ze ze nooit met mij. Waarom?
Het meisje veegde een traan weg en zuchtte.
Boem!
Van schrik schrok Lisa op. Dit geluid kwam van de klok.
Boem! — herhaalde het zich — Boem-dem we kennen elkaar, ik ben de wijzer!
En uit de klok stapte een dun, klein mooi meisje.
Van je droevige gedachten worden mijn benen zwaar, en ik kan niet lopen. Waarom huil je?
Niemand wil met mij bevriend zijn, — zuchtte Lisa, — Ze vinden het niet interessant met mij.
Vind jij het interessant met hen?
Nee.
Je hebt jezelf al antwoord gegeven. Dus je moet stoppen met verdrietig zijn, jezelf kwellen met zorgen en activiteiten en vrienden vinden die bij je interesses passen.
Welke interesses?
Oh, het leven bestaat niet alleen in jouw tuin, meisje. Doe je ogen wijd open en kom mee om kennis te maken met de enorme wereld. Kijk omhoog, naar deze bodemloze hemel, wat zie je?
Zoveel mooie verschillende vogels!
Duiken we in de oceaan, wat is hier?
Wonderbaarlijke visjes!
En nu zijn we in het bos, aan de rivier, in de woestijn, op de ijsschots.
Lisa's adem stokte van de ontdekkingen, alles om haar heen leek zo interessant dat ze langer op één plek wilde blijven en de wereld leren kennen, echte geheimen van de natuur ontdekkend.
Maar nu bevond het meisje zich weer in de woonkamer, op de muur tikte de klok zachtjes, en voor haar lag een opengeslagen boek met kleurrijke afbeeldingen van landen uit de hele wereld.
Dank je, wijzer, — fluisterde Lisa, — Ik heb het begrepen.
