Wie houdt er niet van zeepbellen? Deze vrolijke regenboogbolletjes brengen veel kinderen plezier. Maar de kleine Mitja had ze nog nooit gezien. Dat komt omdat hij nog heel erg klein is en veel dingen die voor ons gewoon zijn, lijken voor hem buitengewoon interessant en ongewoon.
Op een dag, terwijl hij met zijn mama op het speelplein liep, zag Mitja een groot, vliegend, doorzichtig bolletje. Het weer was mooi, de zon scheen helder en er waren veel kinderen op het plein. Mitja volgde het bolletje met zijn ogen en was erg verbaasd toen het plotseling verdween. Hij zag het duidelijk: het bolletje vloog maar door, niemand raakte het aan, en ineens — hop — was het weg.
Als hij alleen maar naar zijn mama had kunnen gaan en vragen: "Wat is dat voor een magische bal?", maar hij kan nog niet praten, en met zijn vingertje wijzen en aanwijzen gaat niet, want de bal is al verdwenen. Dus hij zal het zelf moeten uitzoeken.
Mitja onderzocht het speelplein zorgvuldig. Hij rende langs de zandkast, klom op de glijbaan om beter te kunnen zien en gleed er zelfs af, voor de zekerheid. Hij liep langs de schommels, waar de oudere meisjes heel hoog in de lucht vlogen. De magische bal was nergens te zien.
Plotseling zag hij iets glinsteren uit zijn ooghoek bij een bankje. Zonder een seconde te verliezen rende hij daarheen. En hij had gelijk. Voor zijn ogen ontvouwde zich een wonderbaarlijk tafereel: veel kleine en grotere doorzichtige bolletjes vlogen naar de hemel en verdwenen. Sommige bolletjes vielen op de grond en verdwenen meteen uit het zicht.
Maar het meest verbazingwekkende was dat deze bolletjes werden gemaakt door een klein meisje, niet veel ouder dan Mitja zelf. Ze blies ze uit een klein rond staafje. "Ze is vast een tovenares," dacht de kleine jongen.
Hij wilde heel graag naar deze ongewone vliegende bolletjes toe gaan en ze aanraken. Op dat moment vloog er net een voorbij. Mitja deed een paar stappen en strekte zijn kleine handjes uit en ving het bolletje bijna, maar het verdween plotseling weer. Mitja voelde alleen natte spatten op zijn handen. Hoe hard hij ook probeerde het bolletje te vangen, zodra hij het aanraakte, knapte het meteen.
Het meisje dat de bellen blies, zag dat Mitja geïnteresseerd probeerde ze te vangen. Ze blies een groot, groot belletje en ving het met het zeepstaafje. Mitja keek ernaar als betoverd. "Zeker een tovenares," dacht hij. Het meisje hield het belletje dicht bij Mitja, zodat hij het goed kon bekijken.
Hij zag hoe het bolletje schitterde in alle kleuren van de regenboog, waarvan de namen Mitja nog niet kende. In dit bolletje was een hele wereld, alleen omgekeerd. Maar zodra Mitja zijn kleine handje naar het belletje uitstrekte, knapte het weer. Van verdriet begon de kleine jongen te huilen. Hij wilde ook deze ongehoorde magie beheersen.
Toen hij Mitja hoorde huilen, kwam zijn mama meteen aanrennen.
Daar ben je, kleine schat, ik zocht je overal op het plein, zei ze, terwijl ze de kleine jongen oppakte.
Mitja wees met zijn vingertje naar de bellen die om hem heen vlogen.
Ze-ep-bel-len, zei mama lettergreep voor lettergreep, Vind je de belletjes leuk?
Mitja glimlachte terug. Hij wist niet hoe hij zijn mama kon vertellen hoe erg hij van deze vliegende magische bolletjes hield.
Kom, we kopen zeepbellen voor je, zei mama.
Toen hij zijn eigen zeepbellen kreeg, was Mitja erg blij. Hij kon ze nog niet zelf blazen en zodra hij de glimmende bolletjes weer wilde zien, liep hij naar zijn mama en gaf haar het potje. Mama ving altijd enkele belletjes op het staafje en ze bekeken ze samen. En soms maakte ze zelfs hele figuren van zeepbellen. Mitja vond dat erg leuk.
Hij was ervan overtuigd dat hij heel gauw zelf zou leren ze te blazen. Je hoeft alleen maar heel erg te willen — en het zal lukken!
