Tyoma lag met een deken over zijn hoofd en probeerde uit alle macht niet te gaan huilen.
Hoewel het hem slecht lukte, stroomden de tranen vanzelf en verdwenen in de deken. Hij wilde niet dat zijn moeder hem zou horen en verdrietig zou worden. Eigenlijk was hij al helemaal volwassen, hij was al zes jaar oud, en hij moest zijn moeder beschermen. Dat zei papa altijd, en Tyoma was het er helemaal mee eens. Bovendien had hij toevallig gehoord hoe mama tegen papa zei:
Ik maak me zorgen om Tyoma, hij zal zich morgen zorgen maken! Ik weet niet eens hoe ik het hem moet vertellen!
Tyoma begreep alles meteen. Zijn geliefde Chara was er niet meer. Chara, Charushka, Charunechik, het kleine grappige poedeltje, eigenlijk een poedelvrouwtje, was vanmorgen van de wandeling teruggekomen in papa's armen. Hij stormde de flat in als een orkaan, greep de autosleutels, schreeuwde iets tegen mama en reed weg met Chara, die hij in een draagtas had gelegd. Tyoma was zo verbaasd dat hij zelfs op de grond ging zitten. Dat papa zo hard liep!
Zelfs mama noemde hem altijd een "lieve slome" vanwege zijn eeuwige traagheid en kalmte.
Tyomochka, Chara is onder een auto gereden! Papa brengt haar naar de dierenarts.
Tyoma wist hoe het pup over de weg kon rennen, zonder iets om zich heen op te merken in een soort waanzinnige blijdschap over de enorme ruimte, geluiden, geuren - alles wat niet in hun kleine flat was.
De ouders wisten ook van deze hondse gewoonte en lieten het pup in de tuin nooit van de riem af.
Maak je geen zorgen, als hij groter wordt, zal hij rustiger worden! - grapte papa, en het pup werd alleen in het park naast het huis losgelaten.
Vandaag wist Tyoma dat papa erg haast had voor een of ander afspraak. Waarschijnlijk besloot hij in de tuin te wandelen. Iets kouds en boosaardig stootte Tyoma in de borst. Het leek hem alsof een afschuwelijke stem vlak naast hem fluisterde:
Dat is het! Je hebt je vriendjes niet meer!
Terwijl hij nog steeds op de grond zat, begon hij zelf op een soort hondeachtige manier te huilen...
Chara verscheen op Tyoma's verjaardag: het was precies hetzelfde als in zijn favoriete tekenfilm over Karlsson. Ochtends schudden de ouders Tyoma rechtstreeks in bed wakker, kussen hem op beide wangen, papa trekt zachtjes aan zijn oren. Cadeaus lagen al in een stapel in het midden van de kamer. Hij sprong uit bed en was net van plan ze uit te pakken toen mama zei:
Zoon, wie belt daar zo aanhoudend aan de deur? Dit is zeker voor jou!
Waarschijnlijk Serega, waarom is hij zo vroeg!
Tyoma rende om open te doen. Op de drempel in een blauwe zachte mandje zat een pluizig krullend zwart balletje en piepte zachtjes. Wie is dit? Is dit voor mij? Tyoma gilde als een gek en draaide rond in de kamer, met beide handen het mandje omarmend. Het pup drukte zijn ronde oortjes bang in en verstopte zich diep in zijn schuilplaats.
Schattig, Charocka, Charushka - laten we haar zo noemen, - stelde mama voor.
Hoeft het gezegd te worden dat Chara en Tyoma vanaf die dag onafscheidelijk waren. Zij, zodra haar kleine pootjes sterker werden, rende door de flat met grappig geblaf, probeerde plagend iedereen in de hielen te bijten, en rende dan onder Tyoma's bed. Het poedelvrouwtje veroverde zich in een gevecht met mama een plaats aan Tyoma's voeteneinde op het bed en 's nachts keerde het zelden naar zijn mandje terug.
Hij smeekte zijn ouders zelfs om hem een speciale rugzak te kopen en droeg Charushka vaak mee op wandelingen en bezoeken. Het hondje was bijna altijd bij Tyoma: als hij in bad zat, zat het op de wasmachine en piepte bang als hij probeerde onder water te duiken. Terwijl mama hem leerde lezen en schrijven, lag het stil op een poef bij de tafel en moet gezegd worden, het was altijd erg geduldig in zijn wachten.
Maar als ze op straat kwamen, ontstond er soms echt tumult! Chara rende met luid geblaf rond Tyoma, gronde opzettelijk als hij probeerde haar te vangen, en had zelfs al geleerd om de weggeworpen tennisbal naar hem terug te brengen. Ja, hij was gelukkig! Dit was zijn eerste echte vriend, die niet beledigd kon worden, niet kon verraden, niet kon vergeten...
En nu was deze vriend weg. En schuldig was een vervloekte auto, waarvan er de hele dag rond de paden in de buurt van het huis rondraasden, soms de bewoners schrikken! Het leek Tyoma nu als een enorm boos octopus dat zijn tentakels recht naar zijn flat strekte. Hij wachtte tot laat in de avond tot papa terugkwam en Chara mee zou nemen. Hij kon niet geloven dat het echt slecht met haar ging.
Eindelijk legde mama hem toch in bed met de voorwaarde dat ze hem meteen zou wekken als papa zou verschijnen. Tyoma wachtte en wachtte, en viel onverwacht in slaap. En toen droomde hij hoe papa tegen mama fluisterde:
Ik kon haar daar niet achterlaten, ik heb haar zelf begraven bij het meer.
Mama huilde, en papa stond onhandig naast haar en veegde stiekem zijn ogen af. En plotseling besefte Tyoma dat hij niet sliep, maar eigenlijk hoorde hoe mama snikte, en hoe papa haar om de schouders omarmde en iets in haar oor fluisterde. En weer deze woorden:
Hoe zeg ik het tegen Tyoma?... Misschien verzinnen we dat we haar naar een speciaal hondenresort hebben gestuurd voor langdurige behandeling.
De ouders gingen eindelijk naar de slaapkamer, en Tyoma trok de deken over zijn hoofd en probeerde een echte man te zijn. De slaap wilde helemaal niet komen. Plotseling wilde hij heel erg uit bed springen, naar zijn ouders rennen, in hun bed kruipen en huilen, huilen, huilen...
Hij omarmde een pluizig zacht beertje en haalde adem. Hij had vreselijk dorst. Maar hij wilde helemaal niet uit bed en door de lange gang naar de keuken gaan. En hij was bang voor het donker, hoewel hij dat nooit aan iemand zou toegeven. Hij dacht nog na over wat te doen, maar de dorst werd steeds groter.
Tyoma zuchtte, klom zachtjes uit bed en liep op blote voeten door de gang. Plotseling hoorde hij een vreemd geluid uit de keuken. Het was niet eens een geluid, maar een zacht geruis, als het fladderen van kleine vleugels. Alsof een klein vogeltje naast hem fladderде. Tyoma bleef als bevroren staan. Het geluid stopte, maar toen klonk er iets zachtjes, en het leek alsof hij water hoorde. En plotseling drong het tot Tyoma door: Dit is waarschijnlijk mama - ze maakt zich ook zorgen en drinkt water in de keuken.
Hij wilde zijn ouders nu niet ontmoeten. Om niet te laten zien dat hij alles weet en opnieuw niet ongecontroleerd te gaan huilen, maar nu onbeheerst, snikkend, tot hysterie. Hij sloop terug naar de slaapkamer en wachtte achter de deur tot mama terugging naar zichzelf. De minuten sleepten zich voort, maar niemand kwam. Tyoma begon langzaam te bevriezen: op blote voeten. En in de keuken was het weer heel stil. Vreemd, mama zit toch niet alleen in het donker! - dacht hij.
En plotseling weer dat fladdergeluid! Dat is het! Dit is zeker een vogel door het raam naar binnen gevlogen - ik moet hem redden, - schoot door zijn hoofd. Tyoma rende naar de keuken. Hij deed het licht aan, verwachtend een gewone mus op de vensterbank te zien, maar verstijfde. Onder het plafond recht bij de lampenkap fladderде een vreemd wezen. Eerst leek het hem een enorme witte vlinder, maar toen besefte hij dat het... een klein meisje met doorzichtige vleugels op haar rug was!
Tyoma bevroor op de drempel, niet in staat zijn blik af te wenden van dit wezen. Hij had het verhaal van Duimelijntje gelezen, hij hield vreselijk van dit sprookjesmeisje, en hij wilde ook graag met haar spelen en haar beschermen tegen nare kikkers, maar hij was al een heel groot jongetje, wetend dat er in het leven helemaal geen wonderen gebeuren! Natuurlijk kwam de Kerstman met Nieuwjaar met cadeaus naar hem toe, maar eenmaal ontdekte Tyoma papa's horloge aan zijn pols en, nauwkeuriger kijkend, besefte hij dat... het helemaal niet de Kerstman was!
Nieuwjaar hield hij er niet minder van, maar in sprookjes geloofde hij niet meer. En nu dit! Het fladderënde figuur landde ondertussen op de koelkast. Haar halfdoorzichtige jurk netjes rechtstrekkend, zette het meisje zich comfortabel neer en, met haar beentjes bungelend, staarde ze naar Tyoma. En nu merkte hij op dat ze een enorme witte strik op haar hoofd had met kleine zwarte spikkels.
Zoals een koolwitje, - dacht hij. - Kapuska of zo! - grinnike Tyoma in zichzelf.
Het meisje was helemaal niet eng en bleef hem met grote glanzende ogen aankijken.
Wie ben je? - fluisterde Tyoma. Zij, met haar wonderbaarlijke strik zwaaiend, piepte zachtjes terug:
Kapuska! Je hebt me zelf zo genoemd.
Lees je mijn gedachten?
Nou, ik weet het niet, ik begrijp gewoon alles wat je denkt. Wij doen dat altijd...
Hoe? - vroeg Tyoma.
Nou, als ze ons naar mensen sturen.
Naar mensen? En waar kom je vandaan?
Dat weet ik niet, - het meisje bungelde met haar beentjes en glimlachte.
Ik kan je niet uitleggen waar ik vandaan kom. Waar ik leef, zijn we niet zoals ik nu ben. We draaien gewoon licht en vrij rond in een doorzichtige en zuivere wereld. We hebben altijd rust en licht. Maar er komt een moment voor elk van ons wanneer we naar mensen worden gestuurd. En mensen geven ons namen.
Wanneer gebeurt dat? - was Tyoma verbaasd. En waarom?
Dat gebeurt... Hoe kan ik het je uitleggen... Dat gebeurt wanneer iemand zijn enige echte vriend verliest. En die vriend hield echt van je. We zijn Gezanten van Liefde. Meer weet ik niet, - eindigde het meisje. En wat Liefde is, weet ik ook niet, maar we moeten die vervangen, dat is alles...
Tyoma ging op een stoel zitten en verstilde. Hij keek naar dit wonder op de koelkast en wachtte tot hij wakker zou worden en het sprookjesachtige visioen zou verdwijnen. Maar hij besefte plotseling dat hij dit helemaal niet wilde. Het leek hem zelfs dat het een beetje lichter in zijn hart werd.
Waarom drink je niet? - piepte Kapuska plotseling, - je wilde toch drinken, ik heb al ingeschonken.
Tyoma zag inderdaad een vol doorzichtig glas en begreep waar het vreemde geluid van stromend water vandaan kwam. Hij greep het glas en... trok zijn hand plotseling terug.
En wat als het betoverd is! - schoot door zijn hoofd. En broer Ivanushka, die in een geitje veranderde, kwam ongeldig in zijn geheugen op.
Het meisje barstte in luid lachen uit.
Drink, wees niet bang, er groeien geen horntjes. Trouwens, wat is dat voor jongen? En waarom veranderde hij in een geitje?
Tyoma bloosde - hoewel sprookjesachtig, toch een meisje, en hij wil niet zo voor haar als een lafaard overkomen. Hij dronk het glas in één teug leeg.
En het geitje, omdat die jongen water uit zijn hoef dronk, ken je dat sprookje niet? - hij fronste boos.
Wat is een sprookje? - vroeg het meisje. - En kunnen mensen ook verschijnen?
Verschijnen? Wat is dat? - begreep Tyoma niet.
Nou, ik heb water voor je verschenen, - antwoordde Kapuska. En hier bijvoorbeeld.
Haar strik zwaaide soepel en op tafel verscheen een grote rode auto, glitterend met glanzende onderdelen en knipogend met koplampen.
Precies als echt! - riep Tyoma uit. Hij herinnerde zich dat hij al lange tijd naar zoiets verlangde, maar niet hoopte het ooit te krijgen. Hij had zulke speelgoed in een televisieprogramma gezien. En het programma ging helemaal niet over Tyoma...
En plotseling werd hij somber: - Een speelgoed, wat maakt het uit! Maar Chara is weg! Tranen welden opnieuw op in zijn ogen. Als ze nu gaat lachen, gooi ik haar uit het raam, - dacht hij boos, kijkend naar het stille meisje. Veel weet ze van vrienden, magische pop!
Het meisje vloog plotseling licht van de koelkast en landde op tafel voor Tyoma. Ze was eigenlijk even groot als Duimelijntje.
Huil niet, weet je, je hondje is gestorven, maar het hield echt van je en zou niet willen dat je ongelukkig bent en om haar huilt. Je zult haar niet vergeten, ik weet het, maar haar liefde zal altijd bij je zijn.
Tyoma veegde zijn tranen af en stak zijn hand naar Kapuska uit.
Je bent een meisje, maar waarschijnlijk een goede vriend, - hij raakte haar strik aan. Het leek hem alsof hij een zijdeachtig vlindervleugeltje streelde.
Weet je, je hebt een interessante fantasie! Dank je dat je me zo hebt voorgesteld! - zei ze.
Ik heb je voorgesteld?
Ja, we verschijnen voor mensen zoals zij ons in hun verbeelding zien.
Hoe zien jullie er eigenlijk uit?
Ik weet niet hoe ik het je moet uitleggen. We zijn NIETS. We krijgen alleen vorm wanneer we naar mensen komen.
En wat eten jullie? Hoe leven jullie eigenlijk?
Eten? Oh, je bedoelt energie. Ja, ik zal het je laten zien.
Kapuska vloog weer op en begon rond de lamp te draaien. Toen landde ze weer op tafel.
Dat is alles, ik heb lange tijd niets nodig.
Het leek Tyoma dat het meisje helderder werd en er aangename warmte van haar uitging.
En jij, ben je voor lange tijd naar me toe gekomen? Je bent lang vrijgelaten door je... Nou, je ouders?
Kapuska lachte zachtjes.
Ouders? Oh, dat heb je alleen... We hebben geen zulke ouders. We bestaan gewoon. En ik ben bij je tot het moment waarop je een ECHTE VRIEND krijgt of LIEFDE.
Een echte vriend? Ik heb veel vrienden! - sprong Tyoma op, zelfs van de stoel. Serega uit het tweede trappenhuis, Misha uit de klas... en plotseling zweeg hij.
Vrienden... Hij was eraan gewend iedereen zijn vrienden te noemen. Maar wat is een echte vriend? Hielp Misha hem vorige winter op de heuvel, toen Tyoma met zijn slee in de doornige struiken vloog en zijn hele gezicht schaafde? Hij lachte nog wel, staande op de top van de heuvel en wijzend naar Tyoma. Tyoma gaf hem later een klap op zijn nek. En nam Serega hem onlangs mee naar het meer, toen de jongens daarheen gingen om naar de witte zwanen te kijken die voor korte tijd waren aangekomen? Waar, Serega was twee jaar ouder dan Tyoma, maar wie vroeg hem om Tyoma
