Klein zijn is geen gemakkelijke taak. Er is zoveel interessants om je heen, zoveel onbekends, maar je kunt niemand iets vragen. Waarom niet vragen? Omdat je nog niet kunt spreken! Je herinnert je waarschijnlijk nog de jongen Mitja, die graag verstoppertje speelde met de kat. Vasja leerde hem toen lopen. Maar hoeveel kun je van een pluizige vierpotige vriend leren? Hij zegt alleen maar miauw, miauw. En verder zegt hij niets zinvols.
Mitja hield erg graag wandelen met zijn moeder. Eerst kleedde ze hem lang aan, eerst een truitje en maillot, dan een warm skipak en laarzen, en daarna altijd een muts. Mitja hield niet van de muts, maar zijn moeder mopperde altijd als hij hem zelf afzette. Maar het leukste aan wandelen vond Mitja om in de kinderwagen te rijden. Hij zat belangrijk, met zijn benen bungelend, terwijl zijn moeder hem langs de weg met auto's reed en door het park waar heel hoge bomen groeiden. Maar Mitja wist toen nog niet hoe dingen heetten. Hij kon alleen maar zeggen: "Ma-ma".
En met deze twee lettergrepen begreep mama op magische wijze wat hij wilde. Soms was het dreigend "ma-ma", dan nam mama hem op haar arm, soms weemoedig "ma-ma" en mama begreep dat hij moe was. Er waren ontelbare manieren om deze twee lettergrepen uit te spreken. Maar Mitja begreep dat er andere woorden waren. Toen hij leerde met zijn vinger naar verschillende voorwerpen te wijzen, begon mama ze te noemen. Maar hij kon ze niet herhalen.
Au-to, zei mama lettergreep voor lettergreep, als het jongetje naar voorbijrijdende auto's wees.
Ma! antwoordde het jongetje alleen maar.
Bo-om, zei mama, als ze in het park wandelden en Mitja gefascineerd naar de groene eiken keek.
Ma..., antwoordde het kind nadenkend.
Dit herhaalde zich dag na dag: mama sprak, Mitja luisterde, maar haastte zich niet om te herhalen.
Op een dag, terwijl hij in het park wandelde, zag Mitja een grote zwarte vogel. Ze liep belangrijk heen en weer over het bladerdak. Mama begreep niet meteen wat het jongetje zo gefascineerd bekeek. De vogel keek ook naar de jongen, zette een paar stappen in zijn richting en het jongetje klapte in zijn handen.
De vogel was niet bang, ze liep dichterbij en bekeek de jongen. Hij beviel haar duidelijk. Mitja staarde op zijn beurt nog intenser naar het ongewone zwarte wezen. Hij had nog nooit zulke interessante vogels gezien. Hij wees naar haar met zijn vinger en mama zei:
Kraa-i.
Mitja zei niets in antwoord. Mama was niet verrast, ze wist zeker dat Mitja dit lange woord niet kon herhalen. De kraai keek nog even naar de jongen en zei toen luid en duidelijk:
Kraaaa-a-ak.
En met een slag van haar grote zwarte vleugels vloog ze weg.
Mitja was onder de indruk van deze ontmoeting. De hele wandeling dacht hij eraan hoe de kraai "Kra" zei. En hij wilde heel graag met deze vogel praten. Hij probeerde lang verschillende geluiden uit te brengen. Soms grommelde hij als een tijger, soms zong hij een lang "Aaaaaaa".
Mama glimlachte, niet wetende wat haar jongetje probeerde na te doen.
Die avond thuis begon mama Mitja uit te kleden. Maar hij kon de wonderbaarlijke vogel niet vergeten. En plotseling zag hij dat er een vogel op de vensterbank zat, die leek op degene die hij met mama in het park had gezien. Hij klapte in zijn handen om mama's aandacht te trekken en wees met zijn vinger naar de kraai. Mama zag de vogel en zei opnieuw:
Kraa-i.
Kra-a-ak! antwoordde het jongetje.
Mama was verrast en erg blij. Kleine Mitja zei voor het eerst iets anders dan de twee lettergrepen "ma-ma". Die avond keek het hele gezin met vreugde toe hoe Mitja, zittend bij het raam, met de kraai communiceerde. Soms leek het zelfs alsof ze hem antwoordde.
Mama begon de jongen vaker naar het park te brengen, het bleek dat hij erg van vogels hield. Gauw kende hij al woorden als: "Tjilp" of "Oehoe". En toen kon hij mama blij maken door zelf te zeggen:
Kraa-i!
Zo hielpen liefde voor dieren en dorst naar kennis kleine Mitja om zijn eerste woorden te spreken. En de kraai is tot nu toe zijn favoriete vogel van allemaal.
