Mitja is een erg vrolijk en nieuwsgierig klein jongetje. Hij is pas kort geleden geboren en alles om hem heen lijkt hem enorm groot en buitengewoon interessant. Hij zal nooit de kans missen om onder de bank te kruipen en de stofdeeltjes te verzamelen die daar verstopt zitten.
Hij houdt ook van autootjes, hoewel hij ze meestal niet over de vloer rijdt, maar ze in zijn mond stopt, zo leert hij de wereld kennen. Maar het allerleukste wat de kleine Mitja doet, is spelen met katje Vasja. Zodra hij zijn pluizige staartje ziet, gaat hij meteen achter hem aan.
Vasja, een roodachtige pluizige kat, is veel ouder dan Mitja. Hij houdt ervan zijn buikje in de zon op te warmen en voorbijvliegende vliegen te tellen. Maar verstoppertje spelen interesseert hem niet. Maar gelukkig voor Vasja is het erg makkelijk om van Mitja weg te rennen. Want de kleine jongen kan nog niet lopen. Zodra Vasja hoort dat Mitja naar hem toe kruipt, springt hij meteen op de kast. Daar kan de kleine jongen hem zeker niet bereiken.
Zo leven ze samen – de een jaagt, de ander vlucht. Mitja kruipt erg snel, hij is een kampioen onder de andere kleine kinderen in deze moeilijke kunst, maar lopen heeft hij nog niet geprobeerd. En waarom zou hij? Hij kan in elke kamer kruipend komen, en mama gaat niet ver weg. Eenmaal probeerde Mitja een paar stappen te zetten en het lukte hem zelfs om zijn evenwicht te bewaren, maar hij besefte snel dat dit moeilijk werk was en plofte terug op de grond, stellende dat hij zonder deze 'volwassen' vaardigheid prima zou redden.
Op een heldere ochtend, toen iedereen in huis behalve Mitja en Vasja nog sliep, besloot de kat zich een beetje te vermaken en Mitja te plagen. Hij liep zachtjes, nauwelijks de grond rakend met zijn pluizige pootjes, naar de kleine jongen toe, terwijl die druk bezig was een ander autootje te kauwen, en miauwd luid. Mitja schrok en probeerde de deugniet bij zijn staart te grijpen, maar de kat was sneller, hij rende snel weg van de jongen en begon van een veilige afstand te miauwen.
Toen sprong Mitja plotseling overeind, wat de kat erg verraste, en zette hij een paar zelfverzekerde stappen in zijn richting, en bleef toen staan. Vasja kon zijn ogen niet geloven, loopt de kleine jongen nu echt? Maar Mitja viel weer op de grond en vervolgde de achtervolging op handen en voeten. De kat maakte gebruik van zijn voordeel en verliet snel de plaats.
Na dat voorval besefte Mitja dat hij de kat op handen en voeten nooit zou kunnen inhalen. Hij begon leren lopen. De ene keer probeert hij het en valt, de andere keer lijkt het erop dat het gaat lukken – weer een mislukking. Mitja is bang voor zijn eerste stappen, mama houdt hem niet vast, hij moet alles zelf doen, en hij mag geen fouten maken. Maar hij wil die deugniet van een kat zo graag bij zijn staart pakken. En Vasja kijkt naar Mitja en is verbaasd hoe snel hij het leert. Gisteren was hij nog bang om een stap te zetten, en vandaag loopt hij al – tap-tap – en valt bijna niet meer.
Mitja leerde inderdaad snel, maar iets weerhield hem ervan de laatste stap te zetten. Op het laatste moment werd hij altijd bang en begon hij weer te kruipen.
Alles veranderde op een nacht. De kleine jongen sliep rustig in bed naast mama en droomde een prachtige kleurrijke droom. Het leek erop dat hij achter Vasja door het huis aan zat, en zijn hielen blonken. En Vasja liep voor hem uit en plaagde hem met menselijke stem: 'Je haalt me niet in, je haalt me niet in!'
Mitja rende toen nog sneller en pakte de kat recht bij zijn roodachtige pluizige staart! En hij werd wakker. Maar niet in bed, maar midden in de kamer, met een pluizige speelgoed in zijn handen. De kleine jongen was verbaasd, keek zoekend naar mama, en zij zat wakker op bed en keek hem met grote ogen aan.
Mitja, mijn zonnetje, je hebt leren lopen! En nog zo snel ook! Wat een wonderkind!
Toen Mitja mama's woorden hoorde, besefte hij wat er was gebeurd. Het bleek dat hij in zijn droom, toen hij achter de kat aan zat, inderdaad uit bed was gekomen en naar de speelgoed was gelopen, en er zelfs in geslaagd was er een te pakken. 'Wow!' dacht de kleine jongen en besloot te controleren of mama gelijk had. Hij zette een stap, toen nog een, en viel niet op de grond, maar kon zich staande houden. Toen liep hij blij stap voor stap naar mama toe en ze gingen weer slapen.
Na die nacht was er elke dag achtervolging in huis. Soms rent Mitja achter de kat aan en lacht hard, soms, moe van het zonnen, rent Vasja zelf achter Mitja aan en nodigt hem uit om te spelen.
Het bleek dat lopen helemaal niet moeilijk en niet saai is, je hoeft alleen maar te willen. En mama vertelde aan al haar vrienden hoe kat Vasja de kleine jongen leren lopen!
