Ver, heel erg ver in de ruimte woonde eens een klein sterretje. Natuurlijk was het alleen klein in vergelijking met enkele andere sterren; voor jou en mij zou het enorm groot lijken.
Het was groter dan bomen, huizen en zelfs onze Zon. Maar daar gaat het niet om. Het sterretje hield meer dan wat ook van het kijken naar andere sterren en erover nadenken hoe zij leefden, wat zij om zich heen zagen en waarvan zij droomden. Maar zij wist niet hoe zij hen ernaar kon vragen, dus voelde zij zich erg eenzaam.
Natuurlijk draaiden er enkele planeten om haar heen, en vroeger had zij geprobeerd hen in gesprek te betrekken. Maar het gesprek liep niet goed: de planeten waren niet geïnteresseerd in wat ver weg van hen lag. Meestal eindigde alle communicatie in ruzies over wie om wie heen moest draaien en wiens baan (dat wil zeggen het pad rond de ster) het juister en mooier was. Maar het sterretje werd het beu en stopte met het lastigvallen van de planeten met gesprekken waar zij niets om gaven.
Maar op een nacht (of misschien overdag, het is moeilijk te zeggen, want in de ruimte is het altijd nacht) vloog een komeet langs de ster. Zij schrok erg, want tot dan toe had zij nooit zoiets gezien.
Hallo! Ik heet Sterretje, wie ben jij?
Groette zij de onbekende.
Ik ben een komeet. Heb je nog nooit eerder kometen gezien?
Antwoordde haar gesprekspartner verbaasd.
Nee. Ik zie alleen de planeten die om mij heen draaien.
Antwoordde het sterretje droevig.
Dat is erg vreemd. Er zijn zoveel van ons die door de hele ruimte vliegen! Maar blijkbaar is hij zo groot dat zelfs wij niet in zijn verste hoeken komen… Kometen zijn hemelse reizigers. We lijken een beetje op planeten, maar we zijn veel kleiner en lichter, dus we draaien niet om één ster, maar we vliegen waar we maar willen! Ik ben bijvoorbeeld een ijskomeet, maar er zijn ook kometen van steen en metaal.
Zei de komeet.
Hoe interessant! Ik ben je zo jaloers, je hebt zoveel gezien! Zeg, heb je veel haast? Zou je een poosje bij mij willen blijven en me vertellen over de wonderen die je hebt gezien?
Vroeg het sterretje.
De komeet had geen haast en accepteerde de uitnodiging van het sterretje. Zij begon rond het sterretje te draaien met de planeten en vertelde haar elke dag wonderbaarlijke verhalen. Het sterretje ontdekte dat alle sterren eigenlijk verschillend waren: sommige waren heel jong (zoals zij), en sommige waren oud, bijna zo oud als het universum zelf.
Sommige waren erg heet, sommige waren bijna afgekoeld; sommige waren klein, en sommige waren reuzenachtig, zo groot dat de komeet jaren nodig had om langs zo'n ster te vliegen. En het belangrijkste — veel van de sterren waar ons sterretje zo graag naar keek, waren al lang geleden uitgedoofd, ze bestonden niet meer! Het is alleen zo dat zij zo ver weg zijn dat het laatste licht dat zij hebben uitgestraald voordat zij doofden, nu pas bij haar is aangekomen…
Deze verhalen betoverden en fascineerden het sterretje. En op een dag durfde zij de komeet te vragen:
Zeg, communiceren andere sterren met elkaar? Ik zou zo graag met hen willen praten…
Ja, natuurlijk. Als je goed naar de hemel kijkt, zul je zien dat sterren niet gelijkmatig branden, maar constant flikkeren. Ze flitsen helderder op, dan bijna uit… Dit is de taal van de sterren, zo communiceren zij met elkaar.
Antwoordde de komeet rustig.
Komeet, hoe kan ik deze taal leren?
Vroeg het sterretje opgewonden.
Nou, ik ken het helaas niet. Het is een speciale taal, alleen sterren spreken hem, er zijn geen leerboeken voor. Ik denk dat je goed naar hen moet kijken en proberen te begrijpen waar zij mee knipperen… Over 200 jaar zul je alles hebben geleerd!
Aarzelde de komeet.
Het sterretje werd een beetje verdrietig. Maar zij had niet veel keus — ofwel naar de komeet luisteren, ofwel weer in verdriet en eenzaamheid wegkwijnen. Gauw vloog haar nieuwe vriendin weg, en het sterretje begon met dubbele aandacht in de donkere hemel te staren.
De jaren gingen voorbij — maar voor het sterretje waren zij hetzelfde als dagen voor ons — zij keek naar andere sterren en probeerde hun geheimzinnige taal te ontcijferen. En op een nacht (of misschien was het dag, wie weet) bewonderde zij een heldere rode ster. En plotseling zag zij dat deze begon te flikkeren. Drie korte, niet sterke flitsen, één heldere… En plotseling begon een ander sterretje, klein, zilverachtig-wit, ook te flikkeren.
Drie korte, één lange en heldere flits… 'En jou ook groeten,' antwoordde het sterretje in zichzelf. En plotseling begreep zij: dit was inderdaad een groet! Ja, zo hadden zij elkaar gegroet, en zij moest hen terug knipperen zodat zij zouden begrijpen dat zij hen had gehoord! Blijkbaar waren de jaren die zij had doorgebracht starend in de donkere hemel niet voor niets geweest.
Zij knipperde drie korte flitsen, één lange… Klaar, nu alleen wachten. Het sterretje wist dat het antwoord niet meteen zou komen; bovendien kon het zijn dat van een van deze sterren geen antwoord zou komen, als zij toevallig al was uitgedoofd. Maar het sterretje was ervan overtuigd dat niet over honderd, maar over duizend jaar, niet van de ene, maar van een ander sterretje, maar dat zij een antwoord zou krijgen. En deze jaren van wachten zouden niet meer zo pijnlijk zijn als vroeger.
