Er waren eens twee meisjesvriendjes, Masha en Dasha, die in een klein stadje woonden. Ze leefden in dezelfde wijk en hun ramen keken op elkaar uit. Ze brachten het grootste deel van hun tijd samen door, want ze zaten op dezelfde school, in dezelfde klas en natuurlijk aan dezelfde bank.
De lessen waren voorbij en de meisjes liepen naar huis. Ze lachten en bespraken hun huiswerk.
Toen ze bij het punt kwamen waar ze normaal uit elkaar gingen, zei Masha:
Mijn moeder is vandaag aan het werk en vroeg me na school naar de winkel te gaan voor boodschappen. Zouden we samen kunnen gaan? Dan kunnen we ook nog een wandeling maken.
Ik heb er geen bezwaar tegen.
Antwoordde Dasha zelfverzekerd.
Prima, dan wacht ik je om 16:00 uur op onze plek.
De vriendinnen omhelsden elkaar, zwaaiden elkaar uit en gingen naar hun huizen.
Dasha's oudere zus deed de deur open en was aan het koken in de keuken.
Dasha kleedde zich om, waste haar handen en zei:
Masha vroeg me met haar naar de winkel te gaan voor boodschappen, dus geef me iets lekkers te eten. Wat ruikt het heerlijk, zelfs in het trappenhuis! Ik moet mijn huiswerk nog af hebben voor vier uur.
Echter, het warme eten en de vermoeidheid deden hun werk. Dasha voelde zich slaperig en haar ogen vielen dicht. Ze besloot even te gaan liggen en uit te rusten, want ze had nog veel tijd tot de afspraak. Na meer dan een uur slaap liep ze rond en geeuwde, ze kon zichzelf niet in beweging krijgen. Het was bijna vier uur. Met moeite overwon ze haar luiheid, opende Dasha haar schrift en begon aan haar huiswerk.
Je zou toch met Masha naar de winkel gaan voor boodschappen en samen wandelen?
Herinnerde haar oudere zus haar.
Mijn plannen zijn veranderd, ik moet mijn huiswerk doen. Ze kan wel alleen gaan.
Antwoordde de slaperige Dasha.
Dan moet je je telefoon pakken en haar waarschuwen dat je vandaag niet kunt gaan. Dit is niet netjes tegenover je beste vriendin. Je handelt lichtzinnig.
Ach, wat maakt het uit.
Zei het meisje met een handgebaar.
Ze kan even wachten en alleen gaan, er gebeurt niets ergs.
Maar ze rekent op jou en zal op je wachten! Kun je zo handelen? In ieder geval, als je plannen veranderen en je je woord niet kunt houden, moet je haar waarschuwen, het uitleggen en zeker je excuses aanbieden!
Maakt het uit? Ik heb het niet plechtig beloofd, ik zei alleen dat ik met haar mee kon gaan.
Protesteerde Dasha zonder het te begrijpen.
Luister nu naar me.
Zei de oudere zus zelfverzekerd.
Als je een echte vriendin bent, dan moet je woord ook veel waard zijn. De woorden die je spreekt moeten oprecht en echt zijn, niet vals. Lege woorden spreken lege mensen. Ik zal je nu een verhaal uit mijn eigen leven vertellen, over mijn schoolvriendin.
Op jouw leeftijd was ik bevriend met een meisje. We waren onafscheidelijk. We gingen samen naar school en terug, zaten aan dezelfde bank. Toen we een reclamefolder zagen over het circus dat naar onze stad kwam, besloten we zeker samen naar de voorstelling te gaan.
Ik kleedde me mooi aan en ging naar buiten. Ik ging op een bankje zitten en begon op haar te wachten. Het leek me dat ik heel lang wachtte, maar ze verscheen niet.
Toen besloot ik naar haar appartement te gaan om te zien wat er aan de hand was. Mijn hart bonsde toen ik aanbelde. De deur opende haar moeder, die zei dat haar dochter met een ander klasgenootje was weggegaan.
Ik liep de trap af en de tranen stroomden over mijn gezicht. Kun je je voorstellen dat ze wegging zonder me te waarschuwen? Mijn stemming was bedorven, ik huilde de hele avond.
De volgende dag haalde ze zelfs haar schouders op en wilde niet eens haar excuses aanbieden.
Op dat moment besefte ik dat het geen zin heeft om echt bevriend te zijn met iemand wiens woorden niets betekenen. Je wilt toch je beste vriendin niet verliezen alleen omdat je geen tijd hebt?
Na het verhaal van haar zus aan te hebben gehoord, zat Dasha peinzend na, en vroeg toen:
Wat moet ik doen? Bellen of rennen?
Maak je snel klaar, je hebt nog een paar minuten, je redt het, en ik help je later met je huiswerk.
Dasha rende door het appartement en was binnen een paar minuten klaar om naar buiten te gaan.
Bij de deur omhelsde ze haar oudere zus stevig en zei trots:
Dank je wel voor je advies!
Terwijl ze haar jas dichtknoopte, rende Dasha naar Masha.
Met een glimlach naar elkaar toe liepen de vriendinnen langzaam naar de winkel.
Sorry, ik ben een beetje laat! Je dacht waarschijnlijk dat ik niet zou komen?
Nee, ik wist dat je zeker zou komen en me niet in de steek zou laten. Je bent mijn liefste vriendin. En de woorden van een dierbare persoon zijn ook duur!
Antwoordde Masha zelfverzekerd en trots.
Hand in hand liepen ze de laan af…
