Ver weg of dichtbij, lang geleden of onlangs, in het enorme en prachtige Heelal, tussen honderdduizenden glinsterende sterren, leefde de Zingende Planeet. Ja, ja! Inderdaad, zingende! Ze zong en zong: vroeg in de ochtend en laat in de nacht; soms luid, soms zacht; soms langzaam, soms snel; soms vrolijk, soms een beetje triest.
(Muziekfragment klinkt: P.I. Tsjaikovski. Jaargetijden. Januari. "Bij de haard")
Maar Muziek werd voortdurend geboren in de diepten van haar buitengewone zingende Ziel! En deze Muziek luisterden alle Planeten en Sterren — buren van de Zingende Planeet — en hun Zielen werden gevuld met betoverende Muziek.
Om deze Muziek te laten klinken, produceerde de Zingende Planeet veel verschillende geluiden en zij, op een wonderlijke manier vervlochten, smolten samen en ontstond Muziek…
(Muziekfragment klinkt: Saint-Saëns "Carnaval der dieren", "Aquarium").
De Zingende Planeet wist dat niet alle planeten konden zingen, dus stuurde zij naar verre planeten, waar haar Muziek niet kon bereiken, noten, waaruit geluiden ontstonden.
Geluiden verschenen wanneer noten op muziekinstrumenten werden gespeeld of met de stem werden gezongen. En uit veel verschillende geluiden ontstond Muziek.
Zo vloog op een dag een kleine noot La naar de verre planeet "Aarde". De planeet "Aarde" was groot en prachtig en goed. Vanuit de Kosmos zag zij er blauw uit, en van dichtbij groen en vrolijk veelkleurig.
La-la-la! — zong noot La — Ik hou hier erg van!
Noot La wist dat zij niet alleen op deze goede planeet was. De Zingende Planeet had noot La voor het vertrek verteld dat naar planeet Aarde al veel van haar broers en zussen, noten: Do, Re, Mi, Fa, Sol en Si waren gestuurd. En dat, wanneer noot La hen zou vinden, zij allemaal samen zouden klinken en wondere Muziek voor de mensen op deze prachtige planeet zouden voortbrengen.
En zo wandelde noot La, vrolijk zingend. De zuivere geluiden van dit liedje klonken, golfden en speelden als zonneschijntjes in de warme stralen van de felle Zon.
(Muziekfragment klinkt: "Als je lang, lang, lang" uit de film "Roodkapje").
Tegelijkertijd met het liedje dacht noot La hoe zij haar broers en zussen kon vinden?
"Ik zal naar Muziek zoeken, besloot noot La, en zij zal mij naar het huis leiden waar mijn broers en zussen wonen!"
Zij liep en liep, en daar, aan de bosrand, verscheen een klein houten huisje met een rood dak en een erg mooi geurig bloementuin onder de ramen. Uit de ramen van het huisje klonk een zacht melodie. Noot La liep dichterbij en keek door het raam.
Een jonge vrouw met lang blond haar hield een klein jongetje in haar armen en zong zacht:
"Slaap, slaap, slaap,
Slaap, mijn kleine zoon…"
Een fragment van een wiegenlied klinkt…
Noot La luisterde en baadde in de geluiden van het wiegenlied. Ik zal je een geheim vertellen: zij was geen gewone noot, maar een beetje betoverd, want zij werd geboren op de betoverde Zingende Planeet.
Daarom kon noot La, wanneer zij naar Muziek luisterde, niet alleen horen en voelen, maar ook zien hoe Muziek inwerkt op degenen die ernaar luisteren.
Zij zag hoe Muziek bepaalde snaren van de Ziel van degenen die ernaar luisteren aanraakt en daardoor gebeuren er volkomen betoverende dingen: in deze Ziel beginnen gekleurde golven te zwemmen, te spelen, snel en langzaam te bewegen, die door Muziek ontstaan.
De Zingende Planeet noemde deze gekleurde golven op een volwassen en slimme manier — "primaire materie", maar noot La hield ervan ze "golfjes" te noemen, want zij was zelf nog zo klein!
Noot La wist dat deze "golfjes" zeer sterk inwerken op de Ziel van degenen die naar Muziek luisteren. Op verschillende mensen werkt dezelfde Muziek op verschillende manieren, omdat er geen identieke mensen zijn — mensen zijn oud en jong, moe, gezond en ziek, slim en niet erg slim, goed en niet erg goed.
En Muziek kan hun Zielen met vreugde vullen, maar kan hen ook zeer bedroefd maken. Met behulp van Muziek kun je iemand enorme tederheid laten voelen, maar je kunt hem ook enorme woede laten voelen.
Je kunt de Ziel van een mens naar het verre Heelal brengen, maar je kunt ook de toekomst van deze Ziel volledig vernietigen…
Daarom hebben sommige slechte krachten, die ontdekten hoe zij mensen met behulp van Muziek kunnen controleren, haar voor hun slechte doeleinden gaan gebruiken.
Noot La, hoewel nog klein, kende al deze mogelijkheden van Muziek en probeerde altijd daar te zijn waar heldere, hoge en zuivere Muziek klonk.
Daarom, toen zij onder het raam stond en naar het wiegenlied luisterde, zag zij hoe de goede melodie van het liedje van mama ervoor zorgde dat blauwe, groene, witte "golfjes" van het ene deel van de Ziel van het jongetje naar het andere stroomden, die bovendien baadden in een wonderbare zilveren nevel!
En de Ziel van het jongetje werd gevuld met kalmte, vreugde, helder warmte en slaperigheid. Noot La voelde dat zij zelf klaar was om in slaap te vallen, zo warm en gezellig werd het in haar Ziel, maar zij moest verder gaan en haar broers en zussen zoeken.
Zij geeuwde met spijt en liep weg van het huisje.
(Muziekfragment klinkt: "Over de rode bloem" uit de animatiefilm "De zijden borstel". Couplet en meteen geluid verwijderen, omdat het refrein later zal worden gebruikt.)
Na enige tijd zag noot La een klein gebouw waarop "Kleuterschool" stond geschreven.
"Ik zal daar even kijken, dacht noot La, misschien kunnen zij mij vertellen waar ik mijn broers en zussen kan vinden".
Zij ging het gebouw in en hoorde bijna onmiddellijk kinderstemmen die een vrolijk liedje zongen: "La-la-la-la-la-pam-pam-pam-pam-pam-pam…"
(Muziekfragment klinkt: "Over de rode bloem" uit de animatiefilm "De zijden borstel", vocalisatie na het refrein).
"Dit is het liedje over mij!", dacht noot La, "ik zal dichterbij gaan".
Zij opende de deur en keek in de kamer waar de kinderen zongen. Je kon zien dat zij het liedje erg leuk vonden en zij zongen het met plezier.
Noot La zag met haar "betoverde" blik hoe de Zielen van de kinderen glinsterden terwijl zij zongen, schitterden met witte, gele, roze, turquoise "golfjes"!
De Ziel van noot La schitterde ook en glinsterde vrolijk.
"Ik zal hen niet storen, besloot noot La, ik zal ergens anders naar mijn broers en zussen vragen".
Zij sloot de deur zachtjes, verliet de kleuterschool en liep verder.
(Muziekfragment klinkt: "Als je lang, lang, lang" uit de film "Roodkapje", zonder woorden).
Na enige tijd liep noot La en werd moe. Juist toen zij dacht dat het goed zou zijn om uit te rusten, bracht een zacht briesje een heerlijke geur van eten naar haar.
En hoewel noot La geen taarten en gehaktballen at, wilde zij graag de geur van zoete donuts met appels en kaneel opsnuiven, nog bovendien bestrooid met sneeuwwit poedersuiker.
Zij liep naar de open deuren van een gebouw met het opschrift "Café" en ging naar binnen. Samen met verschillende geuren van verschillende "lekkers" hoorde noot La ook de geluiden van Muziek.
Zittend op de rand van een stoel, begon zij de geuren van bloemthee, volle zoete krentenwegels met papaver, hete chocolade en veel meer in zich op te nemen.
Maar bij deze geuren mengde zich een zeer onaangename bittere geur van tabaksrook en een scherpe geur van wijn. Noot La keek om zich heen: aan de tafeltjes zaten mensen. Zij aten, dronken, praatten, sommigen van hen rookten sigaretten.
De Muziek die noot La hoorde verschilde van die onder het raam van het huisje en in de kleuterschool. Deze Muziek was erg luid, scherp en lawaaierig. Iets monotoons en sterks klopte erin, dezelfde woorden in een onbegrijpelijke taal werden bijna niet gezongen, maar gesproken.
(Muziekfragment klinkt: elke moderne disharmonische muziek…)
Noot La keek met haar betoverde blik naar de Zielen van de mensen in het café en zag dat de "golfjes" in hun Zielen van een vuile donkere kleur waren.
Zij bruisten en dwongen mensen om geïrriteerd te worden, boos te worden, te vloeken. Om zich af te leiden van deze gevoelens en emoties, grepen mensen naar een sigaret of een fles wijn, maar daardoor werd het erger.
Want door tabak en alcohol werd hun betoverde, onzichtbare bescherming verzwakt, die iedereen heeft, en de Ziel begon door verschillende onaangename wezens "gebeten" te worden, die speciaal wachtten tot de mens wijn zou drinken en de bescherming van zijn Ziel dun zou worden, en op sommige plaatsen zelfs gaten zou krijgen.
En dan zouden zij zich goed voelen, "bijtend" in zijn Ziel, drinkend van de emoties en gevoelens van de mens. Want deze wezens leven alleen dankzij niet erg goede emoties en gevoelens van mensen.
Normale mensen zien deze wezens niet, maar als je een beetje betoverd kijkt, zoals noot La, dan worden deze wezens zichtbaar.
Noot La keek naar zo'n tafereel en begreep dat niemand hier haar iets over haar broers en zussen zou vertellen. En zij hield niet van deze vervelende wezens die rond mensen draaiden.
En zo'n Muziek, die in het café klonk, kon haar Ziel helemaal niet verdragen. Zij voelde zich niet erg goed en werd een beetje misselijk wanneer zij hoorde hoe de geluiden zo lelijk vervlochten en in de Zielen van mensen zo vuile en donkere "golfjes" bruisten.
Noot La haastte zich het café uit, haalde diep adem van frisse lucht, alsof zij zich bevrijdde van onaangename beelden, en liep verder. (Muziekfragment klinkt: Tsjaikovski, "Kinderalbum", "Mars der houten soldaten")
Na enige tijd trok een helder, met veel lichten brandend uithangbord en een grote menigte mensen onder dit uithangbord haar aandacht. "Nachtclub" stond erop geschreven. Uit de half geopende deuren klonken de geluiden van Muziek.
"O! Hier zal ik waarschijnlijk over mijn broers en zussen-noten horen!, dacht noot La".
Als hier Muziek klinkt, zijn mijn broers en zussen hier al geweest, en misschien hebben zij iemand verteld waar zij heen gaan.
Zij glipte onopgemerkt langs de bewaker, zodat hij niet eens kon knipperen. Iets zong in zijn oor: "La-la-la!" en hij dacht dat het een zacht briesje was.
Noot La vloog vrolijk de zaal in en was verbijsterd door wat zij daar zag: wolken van scherpe verstikkende sigarettenrook vulden de grote donkere zaal van vloer tot plafond.
De duisternis werd dicht doorsneden door gekleurde laserstralen, die wanneer zij in de ogen vielen, je voor een moment verblindden. Een enorme menigte dronken mensen bewoog op het ritme van de Muziek.
Maar wat hier als Muziek werd gebruikt, was ofwel het geluid van ijzer, ofwel schreeuwen en gehuil van uitvoerders, ofwel langgerekt en treurig gehuil van solisten.
En dit alles werd vergezeld van soms langzaam en dof, soms helder en snel, verdovend ritme, ritme, ritme…
(Muziekfragment klinkt: elk fragment uit de "techno" richting).
De wezens die noot La eerder in het café had gezien, waren hier, in de club, in enorme hoeveelheden aan mensen geplakt. Maar het ergste dat noot La met haar betoverde blik zag, was dat bijna alle mensen niet levend waren. Zij liepen, dronken, praatten, dansten zelfs, maar de donkere en vuile "golfjes", voortgebracht door zo'n lage Muziek in hun Ziel, deden hun vuile werk.
En noot La merkte ook op dat naast die wezens die van gevoelens en emoties leven, aan mensen bepaalde "draden" waren bevestigd, en wanneer deze "draden" beginnen te bewegen, beginnen mensen zich niet zo te gedragen als zij willen, maar zoals de "draden" hen dwingen.
Noot La besloot te kijken waar deze "draden" heen leiden. Zij volgde met haar betoverde blik deze "draden" en was verbijsterd toen zij een verschrikkelijk monster zag, waaraan deze "draden" samenkwamen.
Noot La was niet bang en bleef naar dit monster kijken. Bovendien had het monster geen aandacht voor haar en merkte de kleine noot La helemaal niet op.
Door deze "draden" stroomde van mensen naar dit monster hun levenskracht, en van het monster naar mensen gingen verschillende bevelen en orders, die de "draden" naar de mensen brachten.
Sommigen waren licht aan deze "draden" gebonden, en sommigen waren in meerdere lagen gewikkeld. De "draden" trokken en trokken op het ritme van de verdovende geluiden, en de mensen werden zwakker en zwakker, verloren hun Verstand en Wil en werden levende robots die vreemde bevelen uitvoerden.
"Wat gebeurt hier?!", dacht noot La verontwaardigd. "Ik moet zo snel mogelijk mijn broers en zussen vinden en deze mooie en goede planeet vullen met zo'n Muziek dat alle mensen zich bevrijden van slechte spreuken en blij en vrij worden, en alle monsters en verschrikkingen zouden niet meer in staat zijn mensen te controleren, want zij zouden zelf de heldere, zuivere en hoge Muziek niet kunnen verdragen. Zij zouden barsten en uit elkaar vliegen in veel stukjes en zouden nooit meer kunnen samenkomen".
Noot La verliet haastig de nachtclub en liep snel weg.
(Muziekfragment klinkt: Tsjaikovski, "Kinderalbum", "Baba Yaga".)
Na enige tijd brachten haar voeten haar naar een hoog — zeer hoog wit gebouw met majestueuze zuilen.
Noot La ging daar beslist naar binnen, zonder te weten wat voor gebouw het was, liep door een ruime mooie zaal met een enorme glinsterende kristallen kroonluchter onder het plafond, liep door een lange lichte gang, opende hoge deuren met vergulde handgrepen en werd letterlijk van haar voeten gerukt en in een wervelwind van glinsterende geluiden geslingerd!
De geluiden waren pijnlijk vertrouwd en dierbaar! Helder en zuiver, als druppels van een glinsterende zilveren waterval tegen de achtergrond van een enorme, in alle kleuren schittererende, enorme regenboog!
Noot La luisterde en kon niet genoeg luisteren. Haar Ziel werd gevuld met zo heldere en zuivere "golfjes", die heel verschillend waren, alle kleuren van de regenboog, met alle tinten blauw, roze, wit, geel, smaragdgroen, met zilveren en gouden "wervelingen" en zeer heldere flitsen!
Noot La leek te zweven in de lucht samen met deze betoverde geluiden en zij begreep dat zij eindelijk iedereen had gevonden die zij zo lang had gezocht.
(Muziekfragment klinkt: Tsjaikovski, "Bloemenwalts" uit het ballet "De Notenkraker" …)
Het gebouw waar noot La heen was gebracht, bleek een muziektheater te zijn en die avond gaven zij een groot concert waarop verschillende Muziek werd uitgevoerd.
Noot La liep moedig naar de plaats waar een groep mensen met verschillende muziekinstrumenten zat. En voor de persoon met een kleine stok in zijn hand lagen veel bladmuziek, waarop noot La al haar broers en zussen zag.
Er waren veel — zeer veel en zij hielpen de mensen met muziekinstrumenten verschillende geluiden uit deze instrumenten te halen. En deze geluiden, steeds hoger stijgend, verweven patronen van zo'n prachtige schoonheid dat Muziek, in de Zielen van de mensen in de zaal stroomend, in hen helder licht van Liefde, Vreugde, Creativiteit en Vrijheid voortbracht!
"Hoe goed, dacht noot La, nu zullen wij samen snel de mensen helpen deze wondere planeet Aarde te redden!"
(Muziekfragment klinkt: Tsjaikovski, "Bloemenwalts" uit het ballet "De Notenkraker" langer en luider).
