زندگی پشت کمد، یا میشا ― دوست قدیمی و نو

خرس پولکی نرم برای سال‌های زیادی پشت کمد دراز کشیده بود، پوشیده شده توسط گرد و غبار، مثل یک پتو. گوش کوچک و فرسوده‌اش به سختی نمایان می‌شد، و هیچ کس به این توجه نمی‌کرد. هیچ کس نمی‌دانست که میشا با چشمان سیاه دکمه‌ای‌اش همه چیز را می‌دید.

آن کفش‌های قرمز زیبا با پاشنه ― مادر نادیا بازی‌ها را در جعبه جمع می‌کند، و میشا، مثل همیشه، متوجه نمی‌شود. میشا مادر نادیا را دوست دارد. او اغلب زیر لب چیزی شاد می‌خواند، و خرس برای مدتی یادآوری می‌شود که چقدر شاد بود.

نزدیک ظهر، سگی بزرگ و شاد به نام بونیا وارد اتاق می‌شود. او توپ سبز روشن را می‌گیرد و آن را در اتاق می‌راند، با دم بزرگش اسباب‌بازی‌های مرتب شده بر روی قفسه‌ها را لمس می‌کند. البته نه مثل میشا ― دیگری: نو، مورد نیاز. آن‌ها پوشیده شده توسط لایه گرد و غبار نیستند و افتخار می‌کنند که هر شنبه آن‌ها را پاک می‌کنند.

گاهی میشا فکر می‌کرد اگر او را پیدا کنند، او هم جایی بر روی قفسه خواهد داشت، احتمالاً کنار یک ربات نو یا لگو. سال‌های پیش او حتی سعی کرد مخفیانه از پشت کمد قدیمی بیرون بیاید، تا نظر کسی را جلب کند، تا خوشحال شوند، تا او را بشویند و موهایش را شانه کنند. اما در طول سال‌ها تنها توانست گوشش را نشان دهد، و این کافی نبود.

اما اکنون او می‌دانست که دیگر کسی به او نیاز ندارد، و به کم‌تر راضی بود: از شکاف زیر کمد به زندگی در اتاق نگاه می‌کرد. شاید خوب بود که همه او را فراموش کردند. زیرا علیرغم همه چیز میشا در خانه بود: او را به خیابان نیندازده بودند یا به کسی دیگر نداده بودند.

شب، صدای مورد علاقه میشا می‌آید ― خنده سانیا. او همیشه با این صدای واضح می‌خندد، که حتی به دورترین گوشه‌های خنده‌اش نفوذ می‌کند. سانیا در خانه با جوراب راه‌راه راه می‌رود. گاهی رنگ‌های مختلفی دارند، مثل امروز. بر روی پای چپ جوراب صورتی با خط سفید است، و بر روی پای راست جوراب سفید با خط صورتی.

و سپس وقت خواب فرا می‌رسد. این غم‌انگیزترین وقت است. میشا خوب یادآور است که سال‌های زیادی پیش سانیا چقدر کوچک و شکننده بود، و او دوست پولکی مورد علاقه‌اش بود. کودک کوچک میشا را تا نیم سر بالاتر از خود به سینه می‌فشرد و در خواب با لذت گوش رنجش‌دیده‌اش را می‌گاز. اما میشا هرگز شکایت نمی‌کرد، او دوست داشت بر روی بالشت نرم بخوابد و با پتو گرم پوشیده شود.

میشا یادآور است که سانیا چگونه بزرگ شد. او بهترین مهمانی‌های چای جهان اسباب‌بازی‌ها را برگزار می‌کرد! او بسیار مراقب، مهربان و نازک‌خلق بود، چای را برای همه مهمان‌های سفره ریخت، حتی برای بونیا. و او بزرگ‌ترین فنجان را با سه قاشق شکر داشت.

وقتی سانیا کمی بزرگ‌تر شد، او دوست پولکی‌اش را خواب‌انداز کردن را دوست داشت. بله، او تختخواب اسباب‌بازی خود را داشت. و دختر هر شب کتاب مورد علاقه‌اش را برایش می‌خواند و می‌گفت که هرگز او را فراموش نخواهد کرد، حتی وقتی به مدرسه برود یا خیلی بزرگ شود و در فروشگاه بادکنک‌های هوایی کار کند. او قول داد که او را با خود به کار ببرد. و میشا می‌خوابید، و چشمان دکمه‌ای‌اش می‌خندیدند. او به سانیا اعتماد داشت.

و اکنون سانیا خیلی بزرگ است: به مدرسه می‌رود، هر صبح کیفش را جمع می‌کند. گاهی یک مداد می‌افتد و مستقیم زیر کمد می‌غلتد. میشا فکر می‌کند این همان لحظه است، و دختر بالاخره دوست قدیمی را خواهد دید، اما سانیا فقط یک مداد دیگر می‌گیرد. و سپس در پشت سر او بسته می‌شود.

و سانیا تنها خواب می‌رود. و شب برای کسی نمی‌خواند. و میشا در خانه پنهان خود بر روی زمین می‌خوابد، باد از پنجره باز می‌وزد.

سپس روز جدیدی شروع می‌شود. سانیا به مدرسه می‌رود، و کفش‌های قرمز مادر نادیا ظاهر می‌شوند. امروز او تنها نیست. از صبح بونیا در اتاق می‌پریند. این بار سگ عروسک صدای بسیار بد را کشید، و مادر سریع آن را از سگ گرفت.

میشا می‌داند که بونیا تسلیم نخواهد شد و قطعاً قربانی جدیدی را در میان اسباب‌بازی‌های سانیا خواهد یافت. چند ثانیه بعد، سگ بی‌قرار قبلاً مدادها را در اتاق می‌راند. یک مداد دیگر زیر کمد می‌افتد. پنجه بزرگ و پشمالو سگ جسورانه زیر کمد نفوذ می‌کند. و در همان لحظه میشا احساس می‌کند که گوشش در دهان سگ است.

بیرون کشیدن میشا آسان نیست، اما بونیا لجباز است. او غرش می‌کند. کمی بیشتر، و گوش جدا خواهد شد. مادر نادیا به موقع کمک می‌رسد و سگ بازی‌گر را دور می‌کند.

صدها فکر به طور همزمان در ذهن میشا می‌گذرد. او را پیدا کردند! او در دستان مادر نادیا است. او با تعجب به او نگاه می‌کند، گویی برای اولین بار او را می‌بیند. اما او او را یادآور است! او کفش‌های قرمز او را دوست دارد! و سپس او مهم‌ترین سؤال برای میشا را می‌پرسد: «باید با تو چه کنم، میشا؟»

اگر می‌توانست، از او می‌خواست که او را بر روی قفسه بگذارد، حتی اگر دورترین. یا در جعبه اسباب‌بازی بگذارد، حتی اگر در پایین، تا نامرئی باشد. یا حتی او را پشت کمد برگرداند. بله، آنجا گرد و غبار و تنگ است، اما او عادت کرده است. فقط نه بیرون انداختن، نه دادن به کسی.

اما میشا خاموش است، و مادر نادیا قبلاً او را برده است. آخرین چیزی که او می‌بیند ― چشمان غمگین بونیا. آن‌ها شکار را از او گرفتند. اکنون او در اتاق است، کاملاً ناآشنا، بزرگسالانه.

سانیا از مدرسه زودتر از معمول آمد. او خسته‌ای بر روی تخت نشست و شروع به باز کردن کیفش کرد. درس، درس، درس، و سپس تکالیف، سپس حلقه‌ها… اگر وقت داشته باشد ― کتاب مورد علاقه‌اش را قبل از خواب می‌خواند. امروز او نمی‌خندد، با ربات یا سگ مورد علاقه‌اش بازی نمی‌کند. میشا بسیار ناراحت می‌شد اگر او را غمگین می‌دید، اما او نیافت، او دیگر پشت کمد نبود.

روز دختر بسیار طولانی بود. بالاخره سانیا صدای آشنای مادر را شنید «وقت خواب است» از اتاق کنار. واقعاً، وقت است. دختر قبلاً لباس خواب پوشیده بود، وقتی مادر در را کوبید و آرام وارد اتاق شد.

ساشا، من یک چیز پشت کمد پیدا کردم، ― او گفت، بر روی تخت نشست.

چی؟ «مدادها و خودکارها؟» — سانیا خسته‌ای پرسید.

نگاه کن، ― مادر پاسخ داد و خرس پولکی را به دختر داد، ― من فکر کردم بیرون بیندازم، اما نتوانستم. اگر می‌خواهی، می‌توانیم به کسی بدهیم. یک دختر کوچک در کار یکی از دوستان من است...

میشا! ― سانیا مادر را اجازه نداد ادامه دهد، خرس پولکی را گرفت. ― تو کجا بودی!

سانیا خوشحال است. یعنی یادآور است. یعنی دروغ نگفت.

برای اولین بار در سال‌های زیادی چشمان سیاه دکمه‌ای دوباره می‌خندند.