حمیدِ همستر عاشق برگ‌های پاستیلی درختان توسِ جوان بود. در بهار هنوز برگ‌های کمی روییده بود و چه خوشبختی بزرگی بود وقتی حمید یک چمنزار پر از شیرینی موردعلاقه‌اش پیدا کرد! طبق تقویم، رویش برگ‌های پاستیلی تازه چند هفته دیگر انتظار می‌رفت، برای همین بچه‌موش فوق‌العاده خوشحال بود.
این یک راز من خواهد بود! ― حمید تصمیم گرفت. ― انبار شیرینی من!
سه روز همستر از برگ‌های پاستیلی لذت برد و به هیچ‌کس دربارهٔ این کشفش چیزی نگفت، حتی به دوست صمیمی‌اش، سنجاب کوچولو به نام ترانه.
حمید، این روزها خیلی متفکری و همیشه عجله داری، ― یک روز ترانه گفت.
به مادرم در کارهای خانه کمک می‌کنم، ― حمید دروغ گفت، ― ببخش، باید بروم.
خب، پس فعلاً خداحافظ، بعداً می‌بینمت!
در روز چهارم پرخوری، شکم حمید درد گرفت و این تعجبی نداشت: این همه شیرینی! او شربتی را که مادرش داده بود خورد، دردش آرام شد و تصمیم گرفت کمی قدم بزند. حال و حوصله‌ای نداشت. خیلی زود ترانه را دید.
سلام! چرا این‌قدر غمگینی؟ ― دوستش پرسید.
هیچی، حوصله ندارم.
حمید، ― ترانه لبخند زد، ― می‌دانم چطور حالت را خوب کنم! امروز چیزی پیدا کردم… ولی بیا، خودت همه‌چیز را می‌بینی.
وقتی دوستش او را به چمنزار پاستیلی‌اش برد، حمید متعجب و سردرگم شد. او که سه روز آنجا بود و به کسی حرفی نزده بود، و ترانه از همان روز اول این راز را به او گفته بود!
تو این راز را با من در میان می‌گذاری؟ ― حمید با حیرت پرسید.
معلوم است، ― ترانه صادقانه تعجب کرد، ― تو دوست من هستی و دوستان باید با هم تقسیم کنند!
حمید خیلی خجالت کشید.
ترانه، ببخش، من این چمنزار را زودتر پیدا کرده بودم، اما به خاطر طمع به کسی نگفتم و نمی‌خواستم با کسی تقسیمش کنم…
آه، حمیدک، حمیدک، ― ترانه سرش را تکان داد، ― تو که می‌دانی طمع به خیر نمی‌رسد.
بله، می‌دانم، ― همستر آهی کشید، ― شکمم هم از همین طمع خیلی درد گرفته! بیا، ترانه، این چمنزار را به همهٔ دوستانمان بگوییم! خیلی بزرگ است و شیرینی برای همه کافی است!
بیا، ― ترانه لبخند زد، ― این فکر فوق‌العاده‌ای است!
آری، بچه‌های عزیز، طمع به خیر نمی‌رسد و خوردن شیرینی با دوستان خیلی لذت‌بخش‌تر است! دندان‌ها و شکمتان را حفظ کنید و طمع نورزید، دوستان کوچولوی من!
