از صبح زود، در خانه زمستانی بی‌قراری بود: دانههای برف برای رقص هوایی آماده می‌شدند. چنین رقصی را هر زیبارویِ سفید فقط یک بار می‌توانست اجرا کند!
آه، این خیلی هیجان‌انگیز است! چقدر دلم می‌خواهد زودتر در رقص بچرخم!
اما بعدش چه می‌شود؟ ― کوچک‌ترین دانه برف پرسید. ― بعدش چه می‌شود؟
بعدش چه می‌شود، بعدش چه می‌شود… تو همیشه با این سؤال‌های عجیبت! فرقی هم دارد؟ برو بهتر است رقص را یاد بگیری! ― خواهرانش با ناراحتی جوابش دادند.
دانه برفِ کوچک فقط آه کشید. همیشه سؤال زیاد می‌پرسید. اما اگر جوابی در کار نباشد، سؤال چه فایده‌ای دارد؟ خب، چند دقیقه دیگر در اولین رقصش خواهد چرخید و همه‌چیز را خواهد فهمید!
و بالاخره ساعت برفی فرا رسید! دانه برف همراه خواهرهایش از خانه بیرون آمد و در جریان هوای رقص قرار گرفت.
چه تلاشی می‌کردند این کوچولوها! مثل پروانه‌های سفیدی که به شعله جذب شوند، دانههای برف می‌چرخیدند و می‌چرخیدند. بیشترشان روی پشت‌بام خانه‌ها نشستند، برخی روی درختان، اما دانه کوچولوی ما تصمیم گرفت تا خود زمین پرواز کند.
زمین چقدر سیاه بود، بدون برف، و فقط اینجا و آنجا علف سبزی از خاک بیرون زده بود و دلش می‌خواست از نزدیک نگاهش کند. البته دانه برف نمی‌دانست که در کوچه‌ها بهار زیبارو حکومت می‌کند و او و خواهرانش مهمانان تصادفی بودند.
به زودی باید فرود می‌آمد. دانه کوچولو با مهارت از کنار رهگذری عصبانی گذشت و تصمیم گرفت روی آشیانه پرندگان بنشیند. زیاد تنها نماند. گنجشک چابکی برای صبحانه آمد و دانه برف را دید.
خب، اینجا چه کار می‌کنیم؟ ― گنجشک کوچولو با ناراحتی پرسید. ― این، راستش، سفره غذای من است!
خب، اول از همه، سلام! و دوم، این آشیانه برای همه پرندگان است و قطعاً هیچ ممنوعیتی نیست که دانههای برف روی آن استراحت کنند! ― مهمان این را با لبخند گفت. او اگرچه کوچک‌ترین عضو خانواده بود، اما خیلی کتاب خوانده بود و همه‌چیز درباره آشیانه‌ها و پرندگان می‌دانست.
خب، بفرمایید، ― گنجشک با چهچه، ناراحتی و رنجش خود را پنهان کرد و بی‌تفاوت افزود، ― استراحت کن، به هر حال زود خوابت می‌برد!
خوابم می‌برد؟ ― دانه برف پرسید. ― بعدش چه می‌شود؟
هیچ! آب می‌شوی و تمام! برای همیشه! ― گنجشک بال‌هایش را تکان داد و پرواز کرد.
دانه برف کوچولو چنان غمگین شد که اگر می‌توانست، گریه می‌کرد.
چرا غمگینی، کوچولو؟ ― صدای لطیفی آمد. صدایی بود مثل آهنگی دلنشین که به هر سلولی نفوذ می‌کرد.
این دختر بهار بود.
من نمی‌خواهم برای همیشه آب شوم، ― دانه برف غمگین گفت.
چه می‌گویی، کوچولو؟ چه کسی تو را ترسانده؟ فکر کنم بدانم، ― بهار گفت و با جدیت گنجشک را صدا زد، ― چیک، بیا اینجا! دوباره به کارهای قدیمی‌ات برگشتی!
کنار بهار همان گنجشکی ظاهر شد که دانه برف را ترسانده بود. قیافه‌اش پشیمان بود.
بهار عزیز، ببخشید، اما او فقط نفهمید و من هم فرصت نکردم توضیح بدهم. او فوراً به وحشت افتاد، کوچولوی ساده! ― گنجشک با چهچه گفت و رو به دانه برف کرد و عذرخواهی کرد. ― ببخش، فکر نمی‌کردم این‌قدر بترسانمت!
پس بالاخره چه بر سرم می‌آید؟
خودت به زودی خواهی فهمید. روی زمین بپر و کمی بخواب، ― بهار لبخند زد.
و من برای همیشه ناپدید نمی‌شوم؟ ― دانه برف با وحشت پرسید.
نه، نترس، همه‌چیز خوب می‌شود. من کنارت خواهم بود و لالایی می‌خوانم تا بخوابی و نیرو بگیری.
آواز دلربای بهار همه‌جا بود. مثل مه، همه‌جا را می‌پوشاند و دانه برف کوچک، همراه صدها خواهرش، همه نگرانی‌هایش را فراموش کرد و شیرین به خواب رفت.
چند روز بعد، گل آبی کوچک و ریزی چشمانش را باز کرد. اطرافش گل‌های کوچک دیگری هم بیدار می‌شدند. خورشید آن‌ها را درست روی تاجشان می‌بوسید و با دقت گرمشان می‌کرد: بگذار کوچولوها نیرو بگیرند!
گل لبخند زد:
حالا دیگر قطعاً آب نمی‌شوم! ممنونم، بهار!
