اوایل بهار، عقابی در آسمان پرواز می‌کرد و از بلندی دید که در آب پرنده‌ای باشکوه روی پاهای بلند ایستاده است.
او به کناره آب‌های کم‌عمق پرواز کرد، روی تنه درخت کلفتی که به سمت آب خم شده بود نشست و پرسید:
تو کی هستی؟ چه پرنده‌ای هستی؟ قبلاً تو را ندیده بودم.
من لک‌لک هستم، ـ پرنده جواب داد، ـ از سرزمین‌های گرم به وطنم برگشته‌ام.
تو خیلی زیبایی، شبیه من هستی ـ بزرگ و خوش‌اندام. بیا دوست شویم. دوست من می‌شوی؟
چرا باید با تو دوست شوم؟ ـ لک‌لک پرسید.
چرا نه؟ ـ عقاب متعجب شد. ـ تو اینجا، در وطنت، دوستی داری؟
دارم! دوستان من لکلکها هستند.
پس آنها دوست نیستند، بلکه خویشاوند هستند. دوست دیگری هم داری؟
نه.
بیا کنار من روی تنه درخت بنشین، دیگر در آب ایستادن بس است، بیا درباره اینکه دوست برای چیست صحبت کنیم…
نمی‌توانم. ما لکلکها هرگز روی شاخه درختان نمی‌نشینیم.
چرا؟ ـ عقاب متعجب شد.
از دیرباز این‌گونه بوده است. بزرگان می‌گویند انگشتان پای ما برای این کار ساخته نشده‌اند.
تو امتحان کرده‌ای؟
نه، چرا امتحان کنم؟ اگر نمی‌توانیم، نمی‌توانیم، ما به آن نیازی هم نداریم. ما روی آب راه می‌رویم. و تو، عقاب، روی آب راه می‌روی؟
من فقط وقتی روی آب پرواز می‌کنم به آن دست می‌زنم. دربارهٔ دوستی صحبت کنیم. پرسیدی دوست برای چیست. خب، برای اینکه از ته دل گپ بزنیم، داستان‌هایی را که برایمان پیش آمده تعریف کنیم. یا فقط به یکدیگر کمک کنیم.
خب اگر تو بخواهی، پس بیا دوست باشیم ـ لک‌لک موافقت کرد.
بگو هم‌نوعان تو کجا زندگی می‌کنند؟ هم‌نوعان من آن‌طرف، روی آن کوه زندگی می‌کنند ـ و عقاب بالش را به سمت دور تکان داد.
هم‌نوعان من همین نزدیکی‌ها هستند، غذا جمع می‌کنند ـ لک‌لک جواب داد.
می‌دانی دوست من ـ عقاب با زیرکی گفت ـ من خیلی گرسنه‌ام. دنبال موشی می‌دویدم ولی نتوانستم بگیرمش. و خرگوش مرا فریب داد ـ مثل گلوله‌ای به سوراخ رفت. ممکن است به من از غذایت بدهی؟
چرا که نه؟ ـ لک‌لک به سوی دوست جدیدش رفت و قورباغه‌ای را با منقار بلندش به او داد. ـ بفرما.
من هرگز چنین چیزی نخورده‌ام. ولی گرسنگی شوخی بردار نیست، باید یک لقمه بخورم، وگرنه نیرو نخواهم داشت که به هم‌نوعانم برگردم.
عقاب قورباغه را خورد، بعد یکی دیگر، و بعد یکی دیگر!
ممنون دوست من. دفعه بعد برایت هدیه‌ای می‌آورم!
عقاب بال زد، ناگهان به بالا پرید و در آسمان بلند ناپدید شد. لک‌لک دوباره به دنبال غذا رفت. او باید خوب سیر می‌شد و نیرو می‌گرفت. فردا باید همسرش را انتخاب می‌کرد و به همین مناسبت در خانواده پرندگان جشنی برگزار می‌شد.
چند روزی گذشت. لک‌لک دید که عقاب به سمتش می‌آید و با پنجه‌های چنگالی‌اش چیزی حمل می‌کند.
دوست، دوست، ـ عقاب فریاد زد، ـ برایت هدیه آوردم!
روی تنه درخت نشست و خرگوشی را در آب انداخت.
دفعه پیش تو مرا سیر کردی، حالا نوبت من است.
ممنون، ولی ما خرگوش نمی‌خوریم. از گلویمان پایین نمی‌رود. ما با موش‌های کوچک تغذیه می‌کنیم.
امتحان کن! ـ عقاب اصرار کرد.
می‌خواهی من بمیرم؟
خب، با تو نمی‌شود کنار آمد!
عقاب خرگوش را خورد. وقتی غذایش تمام شد پرسید:
حالت چطور است؟ چه کار می‌کردی؟
داشتم برای خودم همسر انتخاب می‌کردم، برای ما جشن بود. حالا داریم لانهٔ جدیدی می‌سازیم.
تبریک می‌گویم!
و تو کی خانواده‌دار می‌شوی؟
هنوز زود است. یک سال دیگر آزادانه پرواز می‌کنم.
عقاب و لک‌لک این‌گونه از هم جدا شدند. چند روز گذشت. دوباره عقاب به دیدار دوستش لک‌لک آمد.
دید که لک‌لک باز هم در آب ایستاده و با منقار بلندش چیزی می‌جوید.
چه کار می‌کنی؟ ـ عقاب پرسید.
جلبک، نرم‌تن و خرچنگ کوچک جمع می‌کنم و در کوزه می‌ریزم، به لانه می‌برم. همسرم آنجا تخم‌ها را جوجه می‌کند ـ نسل آینده.
از آنچه به همسرت می‌دهی به من هم بده ـ عقاب خواهش کرد.
بیا پایین، ـ لک‌لک موافقت کرد، ـ این کوزه را بگیر و بخور.
عقاب دور کوزه چرخید: گردنش بلند و باریک بود و منقار او آن‌قدر بلند نبود، نتوانست غذا را بگیرد. دور کوزه چرخید و چرخید، اما غذا را به دست نیاورد.
برایم قورباغه پیدا کن. خیلی خوشمزه بودند ـ عقاب خواهش کرد.
قورباغه‌ای نیست ـ لک‌لک جواب داد، ـ همه از بین رفته‌اند.
عقاب از لک‌لک رنجید:
تو دوست من نیستی. برای دوست که غذایت را دریغ نمی‌کنند!
بال زد و رفت. این‌گونه دوستی عقاب حیله‌گر و لک‌لک به پایان رسید.
