اگر چیزی را به دو قسمت مساوی تقسیم کنی، یکی از آن قسمت‌ها نیمه نامیده می‌شود. هر چیزی در جهان نیمه‌ای خود را دارد. دو گیلاس که با یک چوب نازک به هم متصل شده‌اند، دو نیمه رسیده هستند. آن‌ها هم به تنهایی خوب هستند و هم جداگانه.
اگر یک گیلاس آبدار را در دهان بگذاری، می‌توانی طعم شیرین و ترش را به طور همزمان احساس کنی، و در داخل یک هسته سخت وجود دارد. هر گیلاس خوشمزه است، اما اغلب آن‌ها به صورت جفت رشد می‌کنند. چون دو گیلاس روی یک شاخه دو برابر خوشمزه است!
انسان‌ها هم «نیمه‌های دوم» خود را دارند. برای مثال، مادر و پدر دو «نیمه» هستند که با عشق به هم متصل شده‌اند. برخی تمام زندگی‌شان را به دنبال «نیمه» خود می‌گردند، اشتباه می‌کنند، نگران می‌شوند، اما تسلیم نمی‌شوند. هیچ کس نمی‌خواهد یک گیلاس تنهای روی شاخه باشد، چون با هم راحت‌تر، شادتر و آرام‌تر است.
و کیوپید شیطن‌مزاج به «نیمه‌ها» کمک می‌کند تا یکدیگر را پیدا کنند. او یک بچه کوچک و گونه‌های صورتی است که دارای قدرت جادویی است. او می‌تواند نخ‌های نازکی را ببیند که دو «نیمه» را به یکدیگر متصل می‌کنند - مثل شاخه‌ای در گیلاس. و سپس کیوپید این نخ‌ها را به یک گره می‌بندد، و «نیمه‌ها» به هم متصل می‌شوند - عاشق می‌شوند.
کیوپید را بدون دلیل شیطن‌مزاج نمی‌نامند. او هیچ‌وقت نمی‌تواند سر جای خود بنشیند. و اگر این بچه کمی بیکار شود - منتظر مصیبت یا سرگرمی باش. هر کسی آن را به نحوی می‌بیند.
ویتیا و سونیا روزی در زمین بازی با هم دعوا می‌کردند. آن‌ها یک عروسک زیبا را تقسیم نکردند. سونیا آن را از خانه آورده بود، و ویتیا خواست بازی کند. در خانه او هیچ عروسکی نداشت. اما ماشین‌های زیادی داشت، اما یک عروسک هم نه. کنجکاو بود. سونیا بخل می‌کرد و نمی‌خواست عروسک را بدهد.
بده تا بازی کنم! یا نه... من تو را... ویتیا به سونیا فریاد می‌زد، در حالی که او عروسک را از موهایش گرفته و در سراسر زمین بازی می‌دوید.
نمی‌تونی بگیری! - سونیا با آزار اما شادی فریاد می‌زد و زبان را نشان می‌دهد.
آه! خوب نگاه کن! - ویتیا توانست دختر را بگیرد. او عروسک را گرفت و با تمام قوتش آن را به سمت خود کشید.
نکش! می‌شکنی! - سونیا فریاد می‌زد، و تمام سرگرمی ناپدید شد.
بخیل!
احمق!
خود تو!
کیوپید در همان لحظه از کنار زمین بازی پرواز می‌کرد. او ایستاد و دعوا را تماشا کرد. پسر و دختر هنوز خیلی کوچک بودند تا او بتواند نخ‌های صادر شده از آن‌ها را ببیند. «به نظرم آن‌ها برای یکدیگر عالی هستند!» - کیوپید فکر کرد و با یک حرکت دست سونیا و ویتیا را به هم بست. «آن‌ها هنوز من را تشکر خواهند کرد» - این فکر در ذهن جادوگر پیش آمد. چه اتفاقی افتاد!
من همه چیز را به مادرم می‌گویم - سونیا ضعیف‌تر گفت و عروسک را رها کرد.
ویتیا از شوک مستقیم در یک گودال افتاد. و سپس کثیف و خیس به سمت دختر دوید (او یک لباس صورتی زیبا با بابونه پوشیده بود) و با تمام قوتش او را در آغوش گرفت.
چه می‌کنی! فو! متنفر! - سونیا فریاد می‌زد، اما نیمه‌تر مقاومت می‌کرد.
این برای اینکه من در گودال افتادم. عروسکت را نگاه دار - ویتیا عروسک بدبخت را به سونیا داد.
حالا او هم کثیف است - دختر غمگین گفت.
مثل تو! و من! بیا خانواده بازی کنیم؟ - ویتیا پیشنهاد داد.
با تو؟ نمی‌خوام - دختر شادتر شد. او ایستاد و پای کوچکش را کوبید.
و من با تو نمی‌خوام! - پسر فریاد زد و سونیا را از بافت بلند روشن‌رنگش کشید.
احمق!
خود تو!
ویتیا برای مدت طولانی از سونیا می‌دوید، که سعی می‌کرد او را بگیرد و دوباره او را در گودال بیندازد تا برای بافت و عروسک انتقام بگیرد. اما او سریع‌تر بود. و وقتی وقت رفتن به خانه رسید، بچه‌ها دیگر نمی‌خواستند جدا شوند. در خداحافظی، ویتیا حتی سونیا را در گونه‌اش بوسید.
کیوپید با شادی دست زد. در هر صورت او اشتباه نکرده بود. و شادی و سود هم بود.
سونیا و ویتیا مدت‌ها پیش بزرگ شدند. حالا آن‌ها نه عروسک، بلکه یک دختر واقعی را به پیش‌دبستان می‌برند - و او در همان زمین بازی بازی می‌کند.
آن‌ها برای یکدیگر «نیمه» شدند - دو حبه گیلاس روی یک شاخه. و این شاخه محکم است، هیچ بدبختی نمی‌تواند آن را بشکند. این اتفاقی است که وقتی کیوپید بیکار می‌شود!
