زمستان، تو ما را کاملاً فراموش کرده‌ای،
تو عاشق برف‌بازی با بچه‌ها بودی!
و سورتمه‌هایی که مثل تیر از تپه پایین می‌روند ―
آیا واقعاً همه‌چیز را فراموش کرده‌ای؟
با آمدن نوروز با اشک گریه کردی،
فقط آب‌گودال مانده، بعد چه؟
شاید به پزشک برفی سر بزنیم،
فقط بگو، هزینه‌اش را من می‌پردازم!
سال‌ها پول برای قلک‌ام جمع کردم،
اما لایه‌ی یخ دیگر خسته‌ام کرده!
می‌دانی، باز اجازه‌ی بیرون رفتن نمی‌دهند،
بی‌حوصله، مثل گنجشک خیس روی شاخه نشسته‌ام.
بیرون پنجره، گاهی برف خیس، گاهی باران، گاهی یخ،
خلاصه یک بلای واقعی و یخ‌زدگی بی‌پایان.
تمام تعطیلات را تنها می‌گذرانم،
و به‌علاوه آبریزش بینی، که خودش آقایی می‌کند!
دکتر دیروز گفت همه‌چیز خوب می‌شود،
چند روز دیگر مانده، بیماری می‌رود.
زمستان، آن‌وقت به این فکر افتادم،
که ما گاهی بی‌دلیل شربت نمی‌نوشیم.
و تو هم، به نظر می‌رسد، سخت بیمار شده‌ای،
باز غمگینی، ولی این کار درستی نیست!
شاید از آمپول‌ها ترسیده‌ای،
و به همین خاطر در خانه مانده‌ای؟
می‌خواهی با تو همراه شوم تا پیش دکتر؟
من پسری بسیار شجاعم، و شوخی نمی‌کنم!
وگرنه کاملاً فراموش کرده‌ای،
که عاشق برف‌بازی بودی،
که عاشق کولاک‌های برفی بودی،
نه اصلاً بهارانه‌های قطره‌قطره.
خب زمستان، زودتر برگرد،
غمگین نباش، از قصه لذت ببر!
خب، همه‌اش همین، اینجا نقطه می‌گذارم،
و منتظر پاسخ هستم، یک سطر بنویس:
«می‌شتابم و دیگر بیمار نیستم!»
باور دارم که به زودی بهتر می‌شوی.
