یک روز گرم تابستانی که پر از عطر علفها و گلها بود، موش کوچک خاکستریرنگی به نام فریبا در حاشیه جنگل قدم میزد. او مشغول چیدن گل برای دستهگلش بود که ناگهان خوشه گندمی را روی راه دید.
فریبا خوشه را برداشت و با دقت نگاهش کرد. خوشه از ساقه تا نوک پر از دانههای طلایی و رسیده بود. موش کوچک همراه با گلها آن را به سوی لانهاش که در طرف دیگر حاشیه جنگل قرار داشت، برد. او در حال راه رفتن زیر سنگینی خوشه خم شده بود که خرگوش ترسوی گوشدراز به نام امیر به او برخورد کرد.
امیر به زحمت موش نگاه کرد و گفت:
هی، فریبا، چرا این خوشه سنگین را با خودت میبری؟ ولش کن، خودت را خسته نکن. دورش بینداز!
فریبا با نگاهی سرزنشآمیز به امیر نگاه کرد و گفت:
نه، خوشه را رها نمیکنم، دور نمیاندازم، هنوز به دردم میخورد.
و با بار سنگینش به راه ادامه داد. میرفت و میرفت که ناگهان دید سنجاب دمپرپشتی به نام پریسا روی شاخه بلند کاج نشسته و مشغول خوردن فندق و صنوبر است.
سنجاب هم فریبا را دید و گفت:
فریبا، این خوشه خیلی سنگین و بزرگ است، حمل کردنش برایت سخت است، ولش کن، راه رفتنت راحتتر میشود.
نه، ولش نمیکنم.
موش با صدای خستهای گفت و به راه خود به سمت لانه دنجش ادامه داد. فریبای کوچک مدت زیادی در حاشیه جنگل راه رفت و خسته شد. وارد لانهاش شد، کمی استراحت کرد، دستگاه مخصوص خرمنکوبی را برداشت، خوشه را کوبید و تمام دانهها ریختند.
آنها را بیخت، در آسیاب ریخت و دانهها را آسیاب کرد - آرد درست شد. آرد فریبا سفید و نرم شد. او مقداری کره، تخممرغ و شکر برداشت و خمیر درست کرد. موش اجاق را روشن کرد و از خمیر شیرینیهایی با مغزهای مختلف پخت: با تمشک، با فندق، با قارچ، با پنیر...
شیرینیها طلایی، خوشمنظر و خوشبو شدند. بوی آن در تمام جنگل پیچیده بود. سپس فریبا از گیاهان جنگلی چای دم کرد، میز را چید و امیر گوشدراز و پریسای دمپرپشت را به مهمانی دعوت کرد.
آنها بسیار تعجب کردند:
فریبا، این پذیراییها از کجا آمده؟
این همه از همان خوشه است.
موش به آنها پاسخ داد.
من کار کردم، تنبلی نکردم، و شیرینیها نتیجه زحمات من هستند. بفرمایید و خوب فکر کنید، به یاد بیاورید که چگونه مرا ترغیب میکردید که آن خوشه ارزشمند را رها کنم، که بدون آن این شیرینیهای خوشمزه و خوشبو درست نمیشدند.
در سخنان موش کوچک حکمت بزرگی نهفته بود مبنی بر اینکه هر زحمتی پاداش دارد و هیچگاه بیهوده نیست. و بهویژه آنچه خودت با دستان و تلاش خودت ساختهای، ارزشمندتر است.
