صبح آفتابی و درخشانی بود و پونه روی چمنزار این‌ور و آن‌ور می‌دوید، جست‌وخیز می‌کرد و بازی می‌کرد. پونه کره‌اسب بود و آن‌قدر انرژی داشت که انگار می‌توانست تمام روز بپرد.
ناگهان مادر اسبش صدایش زد:
پونه‌جان، بیا یالت را شانه کن. امروز هنوز شانه نزده‌ای!
«باز هم شانه زدن؟» پونه با ناراحتی فکر کرد. او می‌توانست در حوض آب بزند و صورتش را بشوید، دندان‌هایش را مسواک کند و حتی خودش نعل‌هایش را ببندد، اما شانه زدن کسل‌کننده و ناخوشایند بود و گاهی هم درد داشت.
مامان
بله، عزیزدلم؟
مامان، اگر شانه نزنم، باز هم خوشگل می‌شوم؟
البته که خوشگل می‌شوی، تو همیشه خوشگلی!
پس چرا شانه بزنم؟ ناخوشایند است و گاهی هم درد دارد. اصلاً کسل‌کننده است!
اگر شانه نزنی، باز هم خوشگل هستی، اما نامرتب. ضمن اینکه شانه زدن برای موهایت مفید است.
«نامرتب» یعنی چه؟
یعنی بی‌نظم و بی‌آرایش، جواب داد مادر.
پونه نفسی کشید و جلوی مادرش ایستاد. مادر هم شروع کرد به شانه زدن یال او.
وقتی کار تمام شد، پونه با تمام توان به سمت دوستانش دوید. اولین کسی که دید طاووس بهمن بود.
سلام، طاووس بهمن!
سلام، کره‌اسب پونه!
بهمن، تو طاووس زیبایی هستی؟
معلوم است که زیبایم، مگر نمی‌بینی؟
چرا این دم پرپشت را داری؟
وقتی دمم را باز می‌کنم، زیباتر می‌شوم! بهمن این را گفت.
«پس وقتی یالم را شانه می‌زنم، من هم زیباتر می‌شوم»، پونه فکر کرد و دوباره دوید.
بعد به گربه‌ی مینو رسید. مینو زیر درختی نشسته بود، پنجه‌اش را می‌لیسید و آن را به سرش می‌کشید.
مینو، داری خودت را شانه می‌زنی؟ پونه پرسید.
آره، پرر، مینو جواب داد.
چرا این کار را می‌کنی؟
این‌طوری از خودم مراقبت می‌کنم و کک‌هایی را که ممکن است در پشمم لانه کنند از بین می‌برم.
«پس من هم وقتی مامانم شانه‌ام می‌زند، کک‌ها را از بین می‌برم»، پونه فکر کرد.
شب، وقتی پونه داشت می‌خوابید، به آنچه آن روز گذشته بود فکر می‌کرد.
روز بعد، وقتی موقع شانه زدن رسید، پونه از مادرش پرسید:
مامان، اگر امروز شانه نزنم، نامرتب می‌شوم، خوشگل نمی‌مانم و کک می‌گیرم؟
خب، یک روز که کک نمی‌گیری، جواب داد مادر.
پس اگر یک روز شانه نزنم، اتفاق بدی نمی‌افتد؟
بله، جواب داد مادر، یک روز اتفاق بدی نمی‌افتد.
پونه لبخند زد و پرسید:
مامااان. می‌شود این یک روز امروز باشد؟ می‌شود امروز شانه نزنم؟
مادر کمی فکر کرد و گفت:
باشد پونه، امروز می‌توانی شانه نزنی.
هورااا! پونه فریاد زد و به سمت چمنزار محبوبش دوید.
اما فردا حتماً باید شانه بزنی! مادر از پشت سرش صدا زد.
حتماً! پونه از دور دوباره تکرار کرد.
و پونه با یال کمی درهم‌ریخته که باد آن را تکان می‌داد، در چمنزار محبوبش می‌دوید و با اینکه کمی نامرتب بود، همچنان زیبا بود.
