کجا می‌توان ایمان به معجزه را یافت، یا ماجراهای شگفت‌انگیز یک خرس عروسکی

آغاز، یا چرا خرس کوچولو تصمیم گرفت به سفر برود

در شهری زیبا، آرام و کوچک، جادوگر جوانی به نام نیک‌فر زندگی می‌کرد. او با شادی به همه کمک می‌کرد و دوست همه ساکنان شهر بود.

گاهی با خانواده‌ای که تازه به شهر آمده بود خانه می‌ساخت، چون هنوز خانه‌ای نداشتند و باید هرچه زودتر آن را بر پا می‌کردند. گاهی به دودکش‌پاک‌کنی خسته، که آخرین دودکش کارش را در آن روز تمیز می‌کرد، یاری می‌رساند. و گاهی برای دختربچه‌ای عروسکی گمشده را پیدا می‌کرد.

جادوگر هرگز از کمک ساده انسانی به کسی دریغ نمی‌کرد. فقط نمی‌توانست معجزه‌ای کند و با نیروی جادویی‌اش به مردم یاری برساند.

نیک‌فر بسیار غمگین بود، چنان‌که خودش هم دیگر به جادو باور نداشت. او مانند پرنده‌ای بود که زیبایی پرواز را شناخته، اما توانایی پرواز کردن را از دست داده است.

روز به روز بی‌وقفه تلاش می‌کرد کار خاصی بکند تا دوباره نیرویی را که از بدو تولد داشت بازیابد. اما هیچ نتیجه‌ای نداشت. نه گل‌های زیبای جشن را می‌توانست بروید، نه باد ملایمی برای به پرواز درآمدن بادبادک‌ها می‌فرستاد. او خود را بیش‌ازپیش سرزنش می‌کرد و تصمیم گرفت که شایسته نام جادوگر نیست.

در خانه ساده و گرم او همیشه غذا برای گرسنگان، کمک برای کسانی که به آن نیاز داشتند و سرپناه برای کسانی که جایی نداشتند آماده بود. اما در دل او شادی و خوشبختی نبود، چون جادوگر نمی‌توانست شاد باشد وقتی حتی کوچک‌ترین طلسمش هم عملی نمی‌شد. خورشید هم هر روز کمتر به خانه‌اش سر می‌زد و سرانجام زمستان فرا رسید.

در خانه نیک‌فر یک شیء بسیار عزیز بود: خرس عروسکی به نام پشمالو که مادرش به او هدیه داده بود و او آن را با دقت نگه می‌داشت. خرس کوچولو روی قفسه نرم خود نشسته بود و جادوگر را تماشا می‌کرد. او نیک‌فر را وقتی کودکی کوچک بود به یاد داشت و حالا آدمی بزرگ، مهربان و درستکار شده بود. پشمالو او را شاد و خندان دیده بود و حالا هم غمگین می‌دید، کسی که دیگر باور نداشت بار دیگر بتواند به مردم معجزه هدیه کند.

پشمالو می‌دانست که چقدر قلب دوستش از خیانت کسانی که فقط وقتی به کمک نیاز داشتند کنارش بودند، آزرده شده است. با این حال، دل نیک‌فر پاک و باز ماند و همیشه کوشید بهترین‌ها را در همه چیز ببیند.

پشمالو این ویژگی زیبای جادوگر را دوست داشت. دوست داشت ببیند که نیک‌فر وقتی توانسته به کسی کمک کند چقدر شاد می‌شود و می‌داند که روزش بیهوده نگذشته است.

اکنون خرس کوچولو بیش از هر زمان دیگری می‌خواست به دوست ناامیدش کمک کند و دوباره لبخند خورشیدگونه‌اش را ببیند. اما او، یک خرس عروسکی کوچک، چه می‌توانست بکند؟ مدت‌ها فکر کرد، اما چیزی به ذهنش نرسید.

ناگهان صدای قدم‌های آشنایی را شنید. نیک‌فر به خانه بازگشته بود. جادوگر روی صندلی نشست، خود را در پتویی پیچید و از پنجره به بیرون نگاه کرد و گفت:

می‌دانی، دوست من پشمالو، گاهی فکر می‌کنم تو همه‌چیز را می‌فهمی. حتی بهتر از خیلی‌ها می‌فهمی که چه چیزی آزارم می‌دهد. اما تو نمی‌توانی حرف بزنی و به همین دلیل نمی‌توانی به من پیشنهادی بدهی... بیرون سرد شده و آنقدر برف باریده که واقعاً یک قصه برفی است! چه بگویم؟ الان نشانت می‌دهم!

جادوگر پتو را کنار زد، برخاست، خرس کوچولو را از قفسه برداشت و به طرف پنجره برد تا او هم منظره برفی طبیعت را ببیند.

ببین، کوچولو! آیا شهر ما در زمستان، زیر پوشش سفید برف، زیبا نیست؟ آن دورها جنگلی دیده می‌شود که تا بهار زیر برف خوابیده. باور کن، خیلی زیباست. و آن سوی جنگل، دریا قرار دارد... شاید جایی آن‌جا چیزی باشد که به من کمک کند معجزه‌ای بسازم. چون هر جادوگری توان انجام معجزه را دارد، اما نه من... خب دوست من، ما وقت سفر کردن نداریم. اینجا کارهای زیادی هست. اما باید بگویم که سفر کردن چیز خوبی است!

نیک‌فر آهی غم‌آلود کشید، خرس کوچولو را روی قفسه گذاشت، برای خود فنجانی چای معطر ریخت، همان‌طور که کنار پنجره ایستاده بود آن را نوشید، غروب را تماشا کرد، روی کاناپه مورد علاقه‌اش دراز کشید و خوابش برد.

خرس کوچولو به جادوگر خواب‌رفته نگاه کرد و یادش آمد که وقتی نیک‌فر کودکی کوچک بود، او را روی تاب می‌نشاند، برایش از سفرها، شوالیه‌های شجاع و جادوگران مهربان قصه می‌خواند. یادش آمد که چگونه با او روی چمنزار می‌نشست و ابرها را تماشا می‌کرد. و آن زمان جادوگر از تماشای طبیعت لذت می‌برد و در نفس‌های آن موسیقی ویژه‌ای را می‌شنید که با هوا و فصل‌ها تغییر می‌کرد.

نیک‌فر به‌خوبی حس می‌کرد که مراقبت از هر گل چقدر مهم است، هر آواز پرنده چقدر ارزشمند است و موسیقی جویبار کوچک کنار خانه‌اش چقدر جادویی است. ناگهان خرس کوچولو فهمید چطور می‌تواند به دوستش کمک کند!

من، پشمالو، به سفر می‌روم و چیزی را پیدا می‌کنم که به نیک‌فر کمک کند دوباره معجزه کند، همان‌طور که جادوگرها باید بکنند، به‌ویژه جادوگرانی به این مهربانی و درستکاری! تصمیم گرفته شد! من شجاع خواهم بود و شادی را به دوستم برمی‌گردانم، شادی‌ای که از معجزه‌ای که برای کسی انجام می‌شود، حاصل می‌شود.

خرس کوچولو با احتیاط از قفسه پایین آمد، یک بار دیگر به جادوگر خفته نگاه کرد که حتماً خواب خوشی می‌دید، پنجه کوچکش را به دست او زد و بی‌صدا از در بیرون رفت.

نخستین پرتوهای خورشید تازه بر افق نمایان شده بود. چه زیبا! برف در سپیده‌دم می‌درخشید و سرمای هوا بینی را گزش می‌داد. در برابر خرس کوچولو جهانی بزرگ، زیبا و در عین حال ترسناک و ناشناخته گشوده شد؛ جهانی که هرگز آن را ندیده بود، چون همیشه روی قفسه نرم خانه نشسته بود. حالا باید با این جهان روبه‌رو می‌شد تا چیزی بیابد که به دوستش کمک کند دوباره به معجزه ایمان آورد.

رفتن به سفر برای خرس کوچولو ترسناک بود. نمی‌دانست دنبال چه می‌گردد، اما کمک به جادوگر ضروری بود. پشمالو به سورتمه جنگلبانی پرید که هر صبح دور جنگل می‌گشت تا مطمئن شود حال ساکنانش خوب است.

جنگلبان از خانه بیرون آمد، اسبش را آورد، به سورتمه بست و خیال‌راحت و بدون اینکه بداند همسفر کوچکی دارد، راه افتاد.

راه کوتاه بود و خرس کوچولو خیلی زود خود را در جنگل زمستانی پوشیده از برف یافت. به محض اینکه جنگلبان سورتمه را نگه داشت، خرس کوچولو با احتیاط پایین آمد و پیاده راهش را ادامه داد. باید عجله می‌کرد، زیرا هر دقیقه ارزش داشت!

سفر خرس عروسکی در جنگل زمستانی

برای پنجه‌های کوچک و پشمالوی خرس سرد بود که از میان جنگل راه برود. بارها در برف فرو می‌رفتند، اما باید به جلو می‌رفت و خرس کوچولو به راهش ادامه داد.

مدت زیادی رفت و با دقت به همه‌چیز اطرافش نگاه کرد. شاید آنچه می‌جست در همین جنگل پنهان بود. اما چیزی پیدا نکرد و خسته کنار درختی نشست. ناگهان خرگوشی کوچک از جایی بیرون پرید و با نگاهی خیره به خرس کوچولو نگریست.

سلام! من پرزک هستم! حتماً تو با عمو خرس نسبتی داری. بیا تو را تا لانه‌اش همراهی کنم. عجیب است، فکر می‌کردم همه خرس‌ها زمستان می‌خوابند و سراغ هم نمی‌روند...

خرس کوچولو لبخند زد و گفت:

سلام پرزک! من هیچ نسبتی با عمو خرس ندارم. من فقط یک خرس عروسکی کوچولو به نام پشمالو هستم، برای همین خواب نیستم.

پس در جنگل چه می‌کنی و من چطور می‌توانم کمکت کنم؟ ــ پرزک پرسید.

خرس کوچولو با پنجه‌اش فرق سرش را خاراند و قصه‌اش را شروع کرد:

نمی‌دانم تو چطور می‌توانی کمکم کنی، اما من به جنگل آمدم تا دوستم را که جادوگر مهربانی است نجات دهم. مرا وقتی او کوچک بود به او هدیه دادند، و حالا او بزرگ شده است. می‌دانی که چند نفر را با دستانش یاری کرده است! فقط این‌که مدت زیادی است نمی‌تواند هیچ معجزه جادویی‌ای انجام دهد و این خیلی او را ناراحت می‌کند. او دیگر به جادو باور ندارد و فکر می‌کند دیگر نمی‌تواند جادوگر خوانده شود. برای همین به سفر آمدم تا چیزی را پیدا کنم که دوباره به خودش ایمان بیاورد و توانایی معجزه کردن را پس بگیرد. این جنگل نزدیک خانه ماست، به همین دلیل سفرم را از اینجا شروع کردم. آیا در این جنگل چیزی هست که من دنبالش هستم؟

پرزک با پنجه گوشش را لمس کرد. چیزی شبیه آنچه می‌گفت ندیده بود، اما خیلی دلش می‌خواست به خرس کوچولو کمک کند.

من چیزی را که تو دنبالش هستی ندیده‌ام، اما بابا جغد همه‌چیز را می‌داند و حتماً می‌تواند کمکت کند. بیا، تو را پیش او می‌برم!

راه طولانی بود، اما با پرزک، خرس کوچولو ترسی نداشت و راه برایش شادتر می‌گذشت. سرانجام خرس کوچولو و پرزک به بلوط کهنسالی رسیدند که بابا جغد در آن زندگی می‌کرد. پرزک صدا زد:

سلام بابا جغد! به مشورت تو خیلی نیاز داریم!

در همان لحظه جغدی روی شاخه ظاهر شد، با دقت به مهمانان نگاه کرد و گفت:

سلام! خب، اگر مشورت لازم است، با کمال میل تا جایی که بتوانم کمکتان می‌کنم.

خرس کوچولو بسیار خوشحال شد و تصمیم گرفت هرچه زودتر آنچه را که آرامش از او گرفته بود تعریف کند.

بابا جغد فکر کرد. او واقعاً همه‌چیز را می‌دانست، اما نمی‌دانست چطور به خرس کوچولو کمک کند. در جنگل چیزی از این دست وجود نداشت.

اینجا چیزی پیدا نمی‌کنی، هرقدر هم بگردی. کار سختی به عهده گرفته‌ای، اما میل تو به کمک به دوستت راهی را به تو نشان می‌دهد که باید دنبالش بگردی. از پدربزرگم شنیده‌ام که در دریایی آن سوی جنگل چیز خاصی وجود دارد. به آنجا برو. پرزک تو را پیش دم‌سفیدک می‌برد و او تو را تا ساحل می‌رساند، چون راه رفتن با پنجه‌های کوچک تو خیلی طولانی خواهد بود. و من این کاج‌کوچک را به تو هدیه می‌دهم تا جنگل ما را فراموش نکنی. بیا، بگیرش.

خرس کوچولو کاج‌کوچک را برداشت و آن را محکم در پنجه‌های پشمالویش فشرد. این البته چیزی نبود که دنبالش بود، اما هدیه‌ای بسیار ارزشمند بود. مسافر کوچک مصمم بود به راهش ادامه دهد و از کمک پرزک و بابا جغد سپاسگزار بود.

ممنون بابا جغد بابت مشورتت. وقت رفتن است. خداحافظ!

خداحافظ پشمالو، مسافر کوچک و شجاع! تو به ما، ساکنان جنگل، چیزهای زیادی یاد دادی. شجاعت تو را فراموش نمی‌کنیم. امیدوارم راهت نیک باشد و آنچه می‌جویی حتماً پیدا شود! ــ بابا جغد این را در خداحافظی گفت.

پرزک و خرس کوچولو خیلی زود به دم‌سفیدک رسیدند.

سلام پرزک! خوشحالم که می‌بینمت! چه چیزی تو را پیش من آورده است؟

سلام دم‌سفیدک! خرس عروسکی کوچولو، پشمالو، به کمک نیاز دارد. باید به کسی که برایش عزیز است هرچه زودتر کمک کند. او به سمت دریا می‌رود، اما با پنجه‌های کوچکش خیلی دیر به آنجا می‌رسد. می‌توانی او را ببری؟ ــ پرزک گفت.

البته، با کمال میل کمک می‌کنم! پشمالو، روی پشتم سوار شو و محکم نگه دار ــ دم‌سفیدک پاسخ داد و روی برف خم شد تا خرس کوچولو راحت‌تر سوار شود.

ممنون پرزک، خداحافظ! تو و کمکت را فراموش نمی‌کنم ــ خرس کوچولو با خرگوشک خداحافظی کرد.

خداحافظ پشمالو! موفق باشی و امیدوارم آنچه می‌جویی پیدا شود ــ پرزک پاسخ داد.

دم‌سفیدک برخاست و خرس کوچولو را به سوی دریا برد؛ جایی که مسافر کوچک و پشمالو امیدوار بود چیزی را بیابد که به جادوگر ایمان به معجزه را بازگرداند. دم‌سفیدک خیلی زود او را به دریا رساند. خرس کوچولو از پشت آهو پایین آمد.

ممنون دم‌سفیدک که این‌قدر سریع مرا آوردی، کمکت را فراموش نمی‌کنم. باید عجله کنم، نباید معطل شوم. خداحافظ!

به سلامت برو، خرس کوچولوی شجاع پشمالو، و امیدوارم آنچه می‌جویی پیدا شود ــ دم‌سفیدک در خداحافظی گفت.

وقتی به آب رسید، خرس کوچولو قایقی دید. داخل آن رفت و خوابش برد، چون آن روز آنقدر خسته شده بود و ماجراها و دیدارهای زیادی در پیش داشت. خرس کوچولو خوابید و خواب دید که به خانه برگشته و نیک‌فر، مثل دوران کودکی دور، لبخند می‌زند و با یک معجزه برای تمام شهر، گل‌های شگفت‌انگیزی را که هرگز پیش از آن دیده نشده بود، در همه باغچه‌ها شکوفا کرده است.

سفر خرس عروسکی در دریاهای بی‌کران

صبح شد و صدای موج‌ها خرس کوچولو را بیدار کرد. مسافر کوچک اطراف را نگاه کرد. در حین خواب، ماهیگیری آمده و با قایقش به دریا رفته بود.

دریا بسیار زیبا و آرام بود. قایق را آهسته تکان می‌داد. خرس کوچولو ترسیده بود، چون بیش‌ازپیش از خانه دور می‌شد. اما هنوز چیزی را که بتواند به جادوگر کمک کند دوباره به معجزه ایمان بیاورد پیدا نکرده بود، پس نباید عقب می‌رفت، فقط باید جلو می‌رفت.

دریا واقعاً زیبا بود. زمستان البته فرق داشت، همان‌طور که تمام طبیعت متفاوت بود، اما موج‌هایش موسیقی و جذابیت ویژه‌ای داشتند.

خرس کوچولو دوباره به جادوگری فکر کرد که دوست داشت طبیعت را تماشا کند. او هم از این منظره‌ای که در برابر چشمان خرس کوچولو گشوده شده بود، خوشش می‌آمد. باید شجاع می‌بود و با جدیت بیشتری دنبال چیزی می‌گشت که به دوستش کمک کند. و صفحه جدید این سفر که با سپیده‌دم برای خرس کوچولو گشوده شده بود، نباید هدر برود.

خرس کوچولو با دقت به دریا نگاه کرد، اما چیز خاصی نمی‌دید. ناگهان فُکی روی سطح آب ظاهر شد. خرس کوچولو با دقت او را تماشا کرد و فُک که متوجه شد، به سمت قایق شنا کرد.

سلام، من چابک هستم! تو کی هستی؟ چه چیزی تو را به دریای سرد شمالی ما آورده است؟

سلام چابک! من خرس عروسکی کوچولو، پشمالو هستم. به دریا آمدم تا به دوستم کمک کنم، جادوگر مهربانی که من وقتی کوچک بود به او هدیه داده شدم و حالا بزرگ شده است. می‌دانی که به چند نفر کمک کرده است! فقط این‌که او مدت زیادی است نمی‌تواند هیچ معجزه‌ای انجام دهد و این خیلی آزارش می‌دهد. او فکر می‌کند دیگر شایسته نام جادوگر نیست. برای همین به سفر آمدم تا چیزی را پیدا کنم که توانایی معجزه کردن را به او برگرداند. سفرم را در جنگل شروع کردم، اما آنجا چیزی که می‌خواستم پیدا نشد. بابا جغد گفت در دریا چیز خاصی هست. و حالا من اینجا هستم. آیا در دریای شما چیزی هست که دنبالش هستم تا به کسی که برایم عزیز است کمک کنم؟ ــ خرس کوچولو به فُک جواب داد.

چابک فرق سرش را خاراند.

من چیز خاصی در دریای ما نمی‌شناسم و مطمئنم چیزی شبیه آنچه می‌جویی ندیده‌ام. تو را پیش عمو نهنگ می‌برم. او داناترین موجود اینجاست و حتماً می‌تواند کمکت کند. روی پشتم بنشین تا با هم به سوی او شنا کنیم.

خرس کوچولو از قایق به پشت چابک رفت و آنها به سوی عمو نهنگ حرکت کردند. راه کوتاه بود و چابک بی‌زحمت نهنگ بزرگی را پیدا کرد که آرام و بی‌عجله در جستجوی خبرهای جالب شنا می‌کرد.

سلام عمو نهنگ! ما به کمک و مشورت دانایت خیلی نیاز داریم!

عمو نهنگ از دیدن چابک خوشحال شد و دوست داشت وقتی از او مشورت می‌خواهند، پند بدهد. زیرا اگر کسی مشورت بخواهد، یعنی تو می‌توانی کمک کنی و کمک کردن کاری ضروری است.

سلام! وقتی مشورت می‌خواهید، بگویید چه شده. هرچه بتوانم، کمکتان می‌کنم.

خرس کوچولو از اینکه عمو نهنگ پذیرفته بود کمک کند خیلی خوشحال شد و تصمیم گرفت هرچه زودتر آنچه را که آرامش از او گرفته بود تعریف کند.

عمو نهنگ دانا مدتی به حرف‌های خرس کوچولو فکر کرد و سرانجام گفت:

کار سختی به عهده گرفته‌ای، پشمالو. آنچه می‌جویی در دریا پیدا نمی‌شود، هرقدر هم بگردی. اما ما مروارید شمالی داریم! چابک، خرس کوچولو را روی پشتم بگذار و برایش مروارید ویژه‌ای را که فقط اینجا پیدا می‌شود، به هدیه بیاور. مروارید در دریاهای گرم متفاوت است... بعد از این، پشمالو را به ساحل می‌رسانم. او باید به کوهستان برود، شاید آنجا چیزی را که می‌جوید پیدا کند.

چابک خرس کوچولو را روی پشت عمو نهنگ گذاشت و در یک لحظه شیرجه زد و با چیزی بسیار زیبا در باله‌هایش برگشت.

این هم مروارید هدیه‌ای برای تو، پشمالو، تا سفرت به سوی ما را فراموش نکنی. متأسفم که چیزی برای تو نداریم، اما خوشحالم که به چنین خرس کوچولوی شجاعی کمک کردم. مطمئنم آنچه را که می‌جویی پیدا خواهی کرد. خداحافظ پشمالو، امیدوارم راهت نیک باشد!

خداحافظ چابک! ممنونم از همه‌چیز. کمکت را فراموش نمی‌کنم! ــ خرس کوچولو گفت.

عمو نهنگ خیلی زود خرس کوچولو را به ساحل صخره‌ای رساند. او مسافر کوچک را پیاده کرد و گفت:

خداحافظ پشمالو! تو به ما، ساکنان دریا، چیزهای زیادی یاد دادی، مسافر کوچک و شجاع. مهربانی تو را فراموش نمی‌کنیم و امیدوارم راهت نیک باشد. حتماً آنچه را می‌جویی پیدا کن!

ممنونم از مشورت، کمک و هدیه‌ات، عمو نهنگ. مهربانی شما را فراموش نمی‌کنم، خداحافظ! ــ خرس کوچولو به نهنگی که دور می‌شد، گفت.

خرس کوچولو اطراف را نگاه کرد؛ کوه‌های بلندی پیش رویش بود. ترسناک بود که یک خرس عروسکی کوچک به راهش ادامه دهد، اما باید سفرش را ادامه می‌داد.

او نه در جنگل و نه در دریا چیز خاصی نیافته بود، پس باید شجاع می‌بود و به راهش ادامه می‌داد. خرس کوچولو در جاده کوهستانی راه افتاد، اطراف را نگاه کرد تا چیزی را که دنبالش بود از دست ندهد.

نمی‌دانست چه دیدارها و مناظر شگفت‌انگیزی در پیش دارد. اما به یاد نیک‌فر افتاد. کوه‌ها چقدر به او خوش می‌آمدند! کاش زودتر به جادوگر برمی‌گشت و او را شاد و مؤمن به معجزه می‌دید، همان‌طور که شایسته چنین انسان مهربانی است. خرس کوچولو تندتر راه رفت.

سفر خرس عروسکی در کوهستان

زمستان در کوهستان برای خرس عروسکی کوچک سخت است. برف زیباست، اما روی قله‌ها بیشتر از جنگل است و پنجه‌های کوچک را برای راه رفتن به زحمت می‌اندازد. باد هم بسیار تندتر و سردتر است.

خرس کوچولو کاملاً از پا افتاد. نشست و پشتش را به کوه تکیه داد و فکر کرد که چگونه اینجا می‌تواند چیزی را که به دوستش کمک کند پیدا کند. او حتی نمی‌توانست تصور کند آن چیست. ناگهان بزغاله کوچکی را دید که درست جلوی او ایستاده و با دقت او را بررسی می‌کند.

سلام، من یاشار بزغاله هستم. اما من یک بزغاله معمولی نیستم، بزغاله کوهستانی‌ام. تو را قبلاً در کوه‌های ما ندیده بودم. تو کی هستی؟ چه چیزی تو را به اینجا آورده است؟

سلام یاشار، من خرس عروسکی کوچولو، پشمالو هستم! به کوهستان آمدم تا به دوستم کمک کنم، جادوگر مهربانی که من وقتی کوچک بود به او هدیه داده شدم و حالا بزرگ شده است. می‌دانی که با دستانش به چند نفر کمک می‌کند؟ فقط این‌که او نمی‌تواند هیچ معجزه‌ای کند و این خیلی آزارش می‌دهد. او از معجزه دست کشیده و فکر می‌کند دیگر نمی‌تواند جادوگر خوانده شود. برای همین به سفر آمدم تا چیزی را پیدا کنم که توانایی معجزه کردن را به او برگرداند. سفرم را در جنگل شروع کردم، اما آنجا چیزی پیدا نکردم. بابا جغد گفت در دریا چیز خاصی هست. به دریا رفتم، اما آنجا هم چیزی نیافتم. عمو نهنگ گفت برای یافتن چیزی که به جادوگر ایمان به معجزه را برمی‌گرداند، در کوه‌ها بگردم... آیا در این کوه‌ها چیزی هست که من دنبالش هستم، یاشار؟ ــ خرس کوچولو به بزغاله جواب داد.

بزغاله فکر کرد. او در کوهستان چیزی از این دست ندیده بود، اما خیلی دلش می‌خواست به خرس کوچولو کمک کند.

چیزی را که دنبالش هستی ندیده‌ام، اما بابا یوز برفی همه‌چیز را می‌داند و حتماً می‌تواند کمکت کند. روی پشتم بنشین، تو را پیش او می‌برم.

راه کوتاه بود، زیرا یاشار به‌راحتی در کوه‌ها حرکت می‌کرد، همان‌طور که بزغاله کوهستانی باید بکند، و خیلی زود به غار بابا یوز رسیدند. یاشار صدا زد:

سلام بابا یوز! ما به مشورت تو خیلی نیاز داریم!

در همان لحظه، بابا یوز برفی از غار بیرون آمد؛ بزرگ و با خز زیبا. او با دقت به مهمانان نگاه کرد و گفت:

سلام! خب، اگر مشورت لازم است، با کمال میل تا جایی که بتوانم کمک می‌کنم. بگویید چه شده.

خرس کوچولو خوشحال شد که بابا یوز پذیرفته به او کمک کند و تصمیم گرفت هرچه زودتر آنچه را که آرامش از او گرفته بود تعریف کند.

بابا یوز پشمالو را شنید و فکر کرد. او واقعاً همه‌چیز کوهستان را می‌دانست، اما نمی‌دانست چطور به خرس کوچولو کمک کند.

اینجا چیزی پیدا نمی‌کنی، هرقدر هم بگردی. کار سختی به عهده گرفته‌ای، پشمالو، اما میل تو به کمک به دوستت ستودنی است. روی پشتم بنشین، تو را پیش دوست قدیمی‌ام، عقاب تندبال می‌برم. شاید او بتواند کمکت کند. و یاشار باید به خانه نزد مادرش برگردد، حتماً نگران شده است...

یاشار به خرس کوچولو نزدیک شد و سرش را خم کرد. خرس کوچولو پنجه پشمالویش را روی او کشید و گفت:

خداحافظ یاشار! ممنونم که مرا در کوهستان تنها نگذاشتی. کمک و مهربانی‌ات را فراموش نمی‌کنم.

خداحافظ پشمالو! امیدوارم راهت نیک باشد و آنچه می‌جویی حتماً پیدا شود ــ یاشار گفت.

خرس کوچولو روی پشت بابا یوز نشست و سفر را ادامه داد. خیلی زود به تندبال رسیدند که بالای قله کوه زندگی می‌کرد. تندبال وقتی دوستش را دید به سوی مسافران آمد.

سلام دوست من! و تو هم سلام خرس کوچولو! چه چیزی شما را پیش من آورده است؟

سلام تندبال! خرس عروسکی کوچولو، پشمالو، باید هرچه زودتر به دوستش جادوگر کمک کند. جادوگر ایمانش به معجزه را از دست داده و خرس کوچولو تصمیم گرفت چیزی پیدا کند که به او کمک کند. او سفرش را در جنگل شروع کرد، اما آنجا چیزی نبود. بابا جغد گفت در دریا چیز خاصی هست. خرس کوچولو به دریا رفت، اما آنجا هم چیزی پیدا نکرد. عمو نهنگ گفت در کوهستان بگردد، اما در کوه‌های ما هم چیزی از این دست نیست... تو همه‌جا پرواز می‌کنی و همه‌چیز را می‌دانی، شاید بگویی کجا باید دنبال چیزی که به جادوگر کمک می‌کند بگردد؟

عقاب به فکر فرو رفت.

من همه‌جا پرواز کرده‌ام، اما چنین چیزی ندیده‌ام. آنچه تو می‌جویی، پشمالو کوچولو، در تمام دنیا پیدا نمی‌شود. من تو را هم می‌شناسم، پشمالو، و جادوگر را هم. امروز صبح او را دیدم. جادوگر وقتی تو را گم کرد، بیشتر غمگین شد و به نظرم باید سفرت را تمام کنی و به خانه برگردی. من تو را مستقیم تا خانه‌ات می‌برم، ای مسافر کوچک و شجاع، روی پشتم بنشین.

خرس کوچولو بسیار ناراحت شد که نمی‌تواند چیزی پیدا کند که بتواند به جادوگر ایمان به معجزه را بازگرداند. در تمام دنیا چیزی نبود که بتواند به دوستش کمک کند.

خب، اگر نتوانستم به دوستم کمک کنم، نباید او را بیشتر ناراحت کنم. وقت خانه رفتن است. ممنونم بابا یوز، کمک و مهربانی‌ات را فراموش نمی‌کنم. خداحافظ!

خداحافظ پشمالو! تو به ما، ساکنان کوهستان، چیزهای زیادی یاد دادی، ای مسافر کوچک و شجاع. مهربانی تو را هم فراموش نمی‌کنیم و امیدوارم راهت نیک باشد! ــ بابا یوز به خرس کوچولو گفت.

خرس کوچولو روی پشت عقاب نشست و تندبال پرواز کرد. آن‌قدر بلند پرواز کردند که مردم، درختان و خانه‌ها کوچک به نظر می‌رسیدند. آه، زمین در زمستان از بالای پرواز عقاب چقدر زیبا بود! خرس کوچولو از این زیبایی نفسش بند آمده بود.

ناگهان رودخانه کوچک آشنا پیدا شد و عقاب در چمنزار کنار خانه جادوگر فرود آمد. خرس کوچولو به تندبال لبخند مهربانی زد.

ممنونم تندبال که مرا به خانه رساندی. کمکت را فراموش نمی‌کنم! خداحافظ!

خوشحال بودم که کمکت کردم، خرس کوچولوی شجاع پشمالو. اگرچه چیزی که می‌جستی پیدا نشد، اما ما از تو چیزهای زیادی یاد گرفتیم. تو دوست واقعی هستی که برای کسی که برایت عزیز است، آماده سفر سخت بوده‌ای. خداحافظ! غمگین نباش، همه‌چیز خوب خواهد شد! و در خداحافظی، این پر خود را به تو می‌دهم تا کوهستان را فراموش نکنی ــ تندبال گفت و پری را با نوکش به خرس کوچولو داد.

عقاب پرواز کرد و خرس کوچولو روی نیمکت کنار خانه نشست و فکر کرد. او هنوز چیزی را که بتواند به جادوگر ایمان به معجزه را بازگرداند و او را دوباره خوشحال کند، پیدا نکرده بود.

خرس کوچولو روی نیمکت نشسته بود، خسته از سفر طولانی، و کاج‌کوچک، مروارید و پر هدیه‌شده را تماشا می‌کرد. از یاد بابا جغد و پرزک، چابک و عمو نهنگ، تندبال و بابا یوز شادمان بود، اما در عین حال غمگین بود که نتوانسته به جادوگر کمک کند.

و همچنین غمگین بود از اینکه دوستش نمی‌داند پشمالو تلاش کرده، چه سفری را برای بازگرداندن لبخندش به خاطر او پیموده است، لبخندی که مدت‌ها ندیده بود و دلش می‌خواست دوباره ببیند.

بازگشت به خانه، یا پایان سفر

خرس کوچولو روی نیمکت کنار خانه نشسته بود و جرئت نمی‌کرد داخل شود. ناگهان در باز شد و پشمالو نیک‌فر را دید. چقدر دلتنگش شده بود! جادوگر وقتی خرس کوچولوی خود را دید، با شادی او را در آغوش گرفت.

چقدر خوشحالم که می‌بینمت، پشمالو! فکر کردم برای همیشه تو را از دست داده‌ام! کجا بودی، کوچولو؟ این چیز جالبی که کنار تو روی نیمکت است چیست؟

جادوگر خرس کوچولو را روی نیمکت نشاند و کاج‌کوچک را برداشت. به محض اینکه کاج‌کوچک در دست نیک‌فر قرار گرفت، سفر دوست کوچک عروسکی‌اش را در جنگل دید. آنقدر روشن، انگار خودش آنجا بوده است.

جادوگر کاج‌کوچک را روی نیمکت گذاشت و مروارید را برداشت. سفر خرس کوچولو در دریاها به چشمش آمد.

نیک‌فر پر را برداشت و ماجراهای پشمالو در کوهستان را دید. پر را هم سر جایش گذاشت.

چشمانش از اشک پر شد، چون همه‌چیزی را که بر سر خرس کوچولو آمده بود، به روشنی دید. خرس کوچولو را در آغوش گرفت و به چشمان دکمه‌ای او نگاه کرد و پشت پشمالوی او را نوازش کرد.

پشمالوی شجاع و کوچولوی من! چقدر می‌خواستی به من کمک کنی تا چیزی را پیدا کنی که ایمان به معجزه و توانایی دوباره معجزه کردن را به من بازگرداند. و حالا آن چیز همین است که تو جستی و در تمام دنیا پیدا نمی‌شد. این سفر توست، ای دوست شجاع و پشمالوی من! آیا این خودش معجزه نیست که تو تصمیم گرفتی چنین کاری کنی؟ با هدیه‌های ساکنان جنگل، دریا و کوهستان، راه تو را آن‌قدر روشن دیدم که انگار خودم همراهت بودم! حالا دوباره به معجزه باور دارم و می‌خواهم برای کسی جادو کنم! ممنونم پشمالو، تو دوست واقعی هستی! بیا به خانه برویم، هدیه‌هایت را در جعبه بگذاریم و تو را هم حمام کنیم، چون خز پشمالوی تو کثیف شده است...

جادوگر با خرس کوچولو در آغوش به خانه رفت، او را روی کاناپه مورد علاقه‌اش گذاشت و خودش در تشت آب گرم ریخت، صابون معطر برداشت و خرس کوچولو را از روی کاناپه برداشت و در وان آماده نشاند.

وقتی جادوگر پنجه‌های پشمالو را با کیسه حمام می‌شست، قلقلک‌شان می‌آمد. بینی‌اش در کف معطر صابون پوشیده شده بود. خرس کوچولو شاد بود که جادوگر دوباره لبخند می‌زند و این یعنی او دوباره به معجزه ایمان دارد.

جادوگر خرس کوچولو را شست و خز پشمالویش انگار زیباتر شد. نیک‌فر او را در حوله پیچید و برای خشک شدن کنار شومینه‌ای که آتشش روشن بود، روی فرش گذاشت.

خرس کوچولو زود خشک شد و جادوگر یک پاپیون زیبا به گردنش بست. سپس پشمالو را در آغوش گرفت و به سوی پنجره رفت. بیرون تاریک بود.

چطور جرئت کردی چنین سفری کنی، ای خرس کوچولوی شجاع من! تو، پشمالو، برای من معجزه‌ای واقعی ساختی. درست می‌گویند که برای کسانی که برایمان عزیزند، می‌توانیم هر معجزه‌ای کنیم و وقتی به کمک نیاز دارند، هیچ چیز ناممکن نیست. من به کمک نیاز داشتم و تو نترسیدی تا همه‌کار را برای خوشحال کردن من بکنی. و من خوشحالم، چون چنین دوست فوق‌العاده‌ای دارم. حالا من هم تلاش می‌کنم معجزه کوچکی برای تو بسازم!

نیک‌فر پشمالو را روی قفسه مورد علاقه و نرمش گذاشت. او دقیقاً می‌دانست که خرس کوچولو بیش از همه از پرواز لذت می‌برد. جادوگر چشمانش را بست، کمی ترسیده بود که نتیجه‌ای نگیرد، و گفت:

یک بار فوت می‌کنم، دو بار فوت می‌کنم، سه بار فوت می‌کنم، و برای خرس کوچولو بادکنکی به اندازه قدش خواهد بود... ببین، دوست من، ببین... پرواز کنید، کلمات من، مثل پرندگان، و خواسته من را همین حالا برآورده کنید...

جادوگر چشم گشود و روی قفسه، بادکنک رنگارنگی کنار پشمالو دید. نیک‌فر خوشحال شد که بالاخره توانسته برای دوستش معجزه‌ای کند. پس حالا دوباره می‌تواند مثل جادوگران معجزه کند. بادکنک معمولی نبود. جادوگر خرس کوچولو را در سبد آن نشاند و آهسته گفت:

برو، بادکنک کوچولو، برو...

بادکنک آرام در اتاق به پرواز درآمد. خرس کوچولو خوشحال بود، پرواز برایش خوشایند بود و این درست بود. او این را وقتی روی پشت عقاب به خانه برمی‌گشت، فهمیده بود.

این سورپرایز برای خرس کوچولو بسیار خوشایند بود، اما بیش از آن دوست داشت جادوگر مهربان را شاد ببیند. پس سفرش بیهوده نبود. بادکنک جادویی چند دور در اتاق چرخید و روی قفسه فرود آمد. جادوگر خرس کوچولو را از سبد بیرون آورد و روی قفسه، در جای راحتش گذاشت.

حالا وقت استراحت است. شب بخیر، پشمالو!

نیک‌فر چراغ را خاموش کرد و روی کاناپه مورد علاقه‌اش آرام خوابید. خانه ساکت شد. خرس عروسکی شجاع هم خوابید. از اینکه دوباره در خانه بود، شادمان بود. و در خوابش، جنگل با پرزک و بابا جغد، دم‌سفیدک، دریا با چابک و عمو نهنگ، و کوهستان با یاشار، بابا یوز و تندبال را می‌دید.

این‌گونه سفر خرس عروسکی کوچک پشمالو به پایان رسید. او توانست چیزی بیابد که به جادوگر ایمان به معجزه و توانایی انجام کارهای ساده جادویی را بازگرداند.

جادوگر مهربان نیک‌فر معجزه‌های زیادی برای ساکنان شهر کرد. تا امروز، در آن شهر کوچک، هر ساکنی با گرمی خاصی خانه جادوگر و پشمالو را به تو، خواننده عزیز من، نشان می‌دهد. و آنها با شادی داستان‌های جالب زیادی تعریف خواهند کرد.

این قصه شگفت‌انگیز درباره دوستی واقعی را که با دقت به تو سپردم، فراموش نکن.