بود یک روز گرم تابستانی و نسیم ملایمی می‌وزید. خرگوش در کوره‌راه می‌دوید که ناگهان به چیزی تیز و خاردار برخورد کرد.
ای وای، تو کی هستی؟
من جوجه‌تیغیِ بی‌دکمه‌ام.
معلوم شد که جوجه‌تیغی است. او ناخواسته خرگوش را خاراند.
چرا این‌قدر نیش می‌زنی؟ تو که این‌قدر دوست‌داشتنی هستی! ― پرسید خرگوش.
خارهایم دارند رشد می‌کنند، ― جواب داد جوجه‌تیغی.
ولی بقیه جوجه‌تیغی‌ها که این‌طور نیش نمی‌زنند!
چون بقیه ژاکت‌های دکمه‌دار می‌پوشند. ولی من دکمه ندارم، برای همین ژاکتم را باد می‌برد و من تیغی می‌شوم.
پس چرا چیزی نگفتی؟ ― فریاد زد خرگوش. ― بیا خانه‌ی من! یک فکری می‌کنیم!
ممنونم، خرگوش جان! ― خوشحال شد جوجه‌تیغی. ― اسمت چیست؟
همان خرگوش صدایم می‌کنند. تو چی؟
من هم جوجه‌تیغیِ بی‌دکمه‌ام.
می‌توانم فقط تو را جوجه‌تیغی صدا بزنم؟ ― پرسید خرگوش.
البته که می‌توانی! ― گفت جوجه‌تیغی.
و با هم به خانه‌ی خرگوش رفتند.
چه نوع دکمه‌ای لازم داری؟ ― پرسید خرگوش.
همه‌ی جوجه‌تیغی‌ها ژاکت دارند. ما فقط برای گردش آن‌ها را می‌پوشیم تا کسی را نیش نزنیم. روی این ژاکت‌ها دکمه هست. ولی من حتی یک دکمه ندارم، ― آهی کشید جوجه‌تیغی.
غصه نخور! الان همه چیز را درست می‌کنیم!
چطور؟
دکمه‌ها را به ژاکتت می‌دوزم. الان می‌روم و برمی‌دارمشان!
خرگوش در کمد دکمه‌ها را پیدا کرد و با سوزن و نخ آن‌ها را به ژاکت جوجه‌تیغی دوخت.
بفرما، ― گفت، ― حالا روی این ژاکت ۹ دکمه‌ی کامل هست!
ممنونم خرگوش! همه‌ی جوجه‌تیغی‌ها ۷ یا ۸ دکمه دارند! ولی من ۹ تا دارم! ― ذوق‌زده گفت جوجه‌تیغی.
این‌طور بود که جوجه‌تیغیِ بی‌دکمه، فقط یک جوجه‌تیغی شد. و خرگوش کوچولو مهربانی کرد و به دوست تازه‌اش کمک کرد، با اینکه او خاردار بود.
