زیر درخت افرایی که در حاشیه جنگل روییده بود، خانواده‌ای از جوجه‌تیغی‌ها ساکن شد. افرا اصلاً با این همسایگی مخالف نبود. موش‌ها و سوسک‌های چوب‌خوار خیلی اذیتش می‌کردند و همه‌شان از جوجه‌تیغی‌ها می‌ترسیدند.
مادر جوجهتیغی تمام روز مشغول آماده‌کردن لانه بود. پدر روز را می‌خوابید و شب برای شکار بیرون می‌رفت. به‌زودی بچه‌ها هم بینی‌های کوچک کنجکاوشان را بیرون آوردند. اما ترسیده بودند، چون این‌همه چیز تازه و ناآشنا در اطرافشان بود.
یک بار مادر برای کاری بیرون رفت و شجاع‌ترین بچه، خارو، از لانه بیرون خزید. مدتی از نور آفتاب چشمانش را تنگ کرد و کم‌کم بیشتر از همه از زندگی روی زمین خوشش آمد. این‌همه بوی دلپذیر و خشخش برگ!
از دشمن نمی‌ترسید، چون مادر یادش داده بود وقت خطر خودش را گلوله کند و سیخ‌هایش را راست نگه دارد. غذای خوشمزه‌ای پیدا کرد و با لذت خورد.
کنار لانه زیر افرا دراز کشید و با زمزمه برگها چرتش گرفت. یک برگ افرا برایش تعریف می‌کرد که از ارتفاعش چه دیده است. خارو آرام آه کشید، چون نمی‌توانست آن‌قدر دور از خانه برود.
اما مادر برگشت و با عصبانیت جوجهتیغی را به خانه برد. او واقعاً نگران جان بچه‌ها بود و می‌کوشید از خطر دورشان نگه دارد.
کم‌کم بچه‌ها بزرگ شدند و هرکدام به لانه‌ای رفتند. فقط خارو درخت افرا را فراموش نمی‌کرد و همیشه زیر سایه‌اش می‌آمد تا خشخش برگها را بشنود. فقط او می‌دانست آن‌ها درباره چه حرف می‌زنند.
مینا و جوجهتیغی
مینا در جنگل می‌رفت،
لغزید و زمین خورد.
روی برگی ناگهان
جوجهتیغی را دید.
ـ چه خاردار و عجیبی،
بامزه‌ای، اما بدجنس نیستی.
بیا تو را ببرم
به خانه‌ام، کمکت کنم.
جوجهتیغی خشمگین شد
و فین‌فینی کرد.
مینا شنید
صدای محکمِ: «نه!»
ـ من اینجا ساکن شده‌ام،
و این خانه‌ی من است.
تو بهتر است برداری
مداد و دفترچه‌ات را.
نقاشی‌ای از من بکش،
به بچه‌ها یاد بده.
آن‌ها برای مادرها هدیه ببرند،
تا همه از دل تماشا کنند.
ماجرای جنگل
یک روز زاغی خبری به جنگل آورد:
ـ بهار! بهار! بهار آمد!
و جنگل بیدار شد، غرید و خروشید.
همه‌ی حیوانات و پرندگان یک‌صدا فریاد زدند:
ـ چرا بهار را استقبال نکردیم؟
چرا نشانه‌ای از آن ندیدیم؟
فقط کاج آرام ساکت ماند،
روی تپه‌ای ایستاده بود و با شاخه‌اش نگهبانی می‌کرد
از گل برفی تازه شکفته‌ای.
آفرینش بهار، گل سفید کوچکی.
