بچه‌های عزیزم! حتماً کمی تعجب کرده‌اید که این جنگل شیرین دیگر چه جور جایی است؟ ماجرا از این قرار است که در این جنگل، کنار درختان معمولی، توس‌های شکری با برگ‌های پاستیلی روییده‌اند، گل‌هایی که به جای گرده، مربای شیرین دارند، درختان کلوچه و خیلی چیزهای دیگر که شمردنشان هم سخت است. ساکنان این جنگل هم عجیب‌اند: می‌توانند حرف بزنند، اختراع کنند و البته دوست شوند. خب، بیایید از نزدیک با آن‌ها آشنا شویم. پس خوش آمدید به جنگل شیرین!
خواهرهای خرگوشی به خاطر خوش‌اخلاقی‌شان در تمام جنگل معروف بودند. این دخترک‌ها فقط دلشان می‌خواست تاج گل بسازند و برگ‌های پاستیلی بخورند. حتی در مدرسهٔ جنگلی هم داستان‌های قشنگ می‌ساختند و با خنده‌ای پرصدا برای دوستان تعریفشان می‌کردند.
یک روز در زنگ تفریح، وقتی دور هم بازی می‌کردند، یکی از خواهرها دید که خارپشت کوچولو تنها ایستاده و گاهی با آه کشیدن نگاهشان می‌کند.
خارپشت کوچولو تازه به جنگل شیرین آمده بود و بچه‌ها چیز زیادی دربارهٔ او نمی‌دانستند. او درس‌خوان بود و همیشه کتاب همراهش داشت. بچه‌ها فکر کردند که او خیلی باهوش و مغرور است و پشت سرش او را «مغرور» صدا می‌زدند.
نگاه کنید، نگاه کنید که این مغرور چطور به ما چپ‌چپ نگاه می‌کند! اخمو است و خودش را از ما باهوش‌تر می‌داند!
اصلاً مغرور نیست، – سنجاب گفت – او غرغروی خارداری است!
آره، آره، آره، – همه با هم گفتند – این اسم به او بیشتر می‌آید!
روزها گذشت و بچه‌های کوچک همچنان از «غرغروی خاردار» دوری می‌کردند. خودش هم به آن‌ها نزدیک نمی‌شد و فقط مدت‌ها از دور نگاهشان می‌کرد.
یک روز لیلی از مدرسه برمی‌گشت. خواهرش مریض شده بود و مامان در خانه از او پرستاری می‌کرد. لیلی با دماغ صورتی‌اش آهنگی شاد زمزمه می‌کرد که ناگهان صدای گریهٔ آرامی شنید. برگشت و خارپشت را دید.
غرغروی خاردار… اوه، یعنی خارپشت کوچولو، چی شده؟
خارپشت با چشمانی پر از اشک به او نگاه کرد.
چرا شما نمی‌خواهید با من دوست باشید؟
ما؟ – لیلی حیران ماند. – مگر تو دوست داری با ما بازی کنی؟ تو که هیچ‌وقت به ما نزدیک نشدی.
خجالت می‌کشم، – گفت خارپشت و در حالی که دست‌های کوچکش را جلوی صورتش گرفته بود، سریع دور شد.
لیلی فکر کرد. دنبال خارپشت نرفت و وقتی به خانه رسید از مامانش پرسید:
مگر می‌شود کسی بخواهد دوست شود، اما چون خجالت می‌کشد نتواند اول قدم بردارد؟
البته، – مامان خندید – شما دخترهای شادی‌آفرین من همیشه خودتان جلو می‌روید و گفت‌وگو را شروع می‌کنید. ولی هستند کسانی که برداشتن اولین قدم برایشان خیلی سخت است! چرا می‌پرسی؟
لیلی ماجرای «غرغروی خاردار» و دیدار اخیرش با خارپشت گریان را برای مامان تعریف کرد. مامان سرش را تکان داد:
آخ، فکرش را نمی‌کردم که دخترهایم اسم‌های زشت را این‌طرف و آن‌طرف پخش کنند!
ببخش مامان، – لیلی خجالت کشید.
نه، از من عذر نخواه، از خارپشت عذر بخواه. او به شما نگاه می‌کرد، نه چون غرغرو یا کتاب‌خوان مغرور است. او نمی‌دانست چطور اول صحبت را شروع کند، او پسر خیلی خجالتی‌ای است!
روز بعد خارپشت به مدرسه نیامد. معلم گفت که او کمی مریض شده. اما لیلی از قبل می‌دانست بعد از کلاس چه کار کنند. او ماجرای گفت‌وگویش با مامان را برای دوستان تعریف کرد و همه بچه‌ها خجالت کشیدند که خارپشت را «غرغروی خاردار» صدا کرده بودند.
خارپشت روی تختش دراز کشیده بود و فکر می‌کرد: «دیگر هرگز به مدرسه نمی‌روم، هرگز!»
مامان وارد اتاق شد:
پسرم، کسی آمده دیدنت!
کی می‌تواند به دیدنم بیاید، مامان؟ – خارپشت غمگین آهی کشید.
ما! – صداهای شاد هم‌کلاسی‌ها به گوش رسید و خارپشت با تعجب آن‌ها را دید.
لیلی جلو آمد:
ما تصمیم گرفتیم بیاییم و سراغت را بگیریم. از دستمان ناراحت نباش و زودتر خوب شو! ما منتظرت هستیم، هنوز خیلی بازی داریم که باید انجام دهیم! این هم مال تو!
بچه‌ها شروع کردند به چیدن شیرینی‌های هدیه روی میز: برگ‌های پاستیلی، دانه‌های توت، قارچ‌های شکلاتی و خیلی خوردنی‌های دیگر.
ممنون، – خارپشت لبخند زد.
بله، بچه‌های عزیز، این‌طور هم می‌شود. همه ما با هم فرق داریم: یکی خیلی شجاع است و یکی مثل خارپشت از برداشتن قدم اول می‌ترسد. ممکن است فکر کنیم او از ما ناراحت است، در حالی که در واقع فقط خجالت می‌کشد.
