عزیزان مهربان من! شاید تعجب کرده باشید که این «جنگل شیرین» دیگر چه جور جایی است؟ جواب این سؤال همان‌جا در اسمش پنهان است. در این جنگل، کنار درخت‌های معمولی، درخت‌های قندی با برگ‌های آب‌نباتی می‌رویند، گل‌هایی که به جای گرده، مربای شیرین دارند، درخت‌های نان‌شیرینی و خلاصه آن‌قدر چیزهای عجیب که شمردنشان هم سخت است. ساکنان این جنگل هم عجیب‌اند: حرف می‌زنند، اختراع می‌کنند و البته دوستی می‌کنند. حالا بیایید با آن‌ها بیشتر آشنا شویم. پس خوش آمدید به جنگل شیرین!
با آنکه جنگل شیرین عجیب بود و در آن شیرینی می‌روید، فصل‌ها هم در آنجا یکی پس از دیگری می‌آمدند، درست مثل جنگل‌های معمولی.
خرس کوچولوی جنگل شیرین به نام «پشمالو»، با تمام وجودش آرزو داشت زمستان را ببیند، سال نو را جشن بگیرد و از بابازمستان هدیه بگیرد. اما چطور؟ هر سال در این موقع تمام خانواده‌اش خواب عمیق بودند.
تو می‌دانی که چقدر دلم می‌خواهد زمستان را ببینم و دور درخت دست‌به‌دست بگردم؟ ـ پشمالو با آه گفت ـ و هدیه‌ای از بابازمستان بگیرم…
چه چیزی جلوی تو را گرفته که با ما سال نو را جشن بگیری؟ ـ دوست صمیمی‌اش، سنجاب کوچولو به نام «تیزپا» پرسید.
آخر من زمستان می‌خوابم، تیزپا! بس کن از خنده! ـ خرس کوچولو تقریباً گریه‌اش گرفته بود.
من که نمی‌خندم. یک ساعت زنگ‌دار برایت کوک می‌کنیم و این سال نو را با هم جشن می‌گیریم!
راست می‌گویی؟
راستش را بخواهی، راست‌راست! حالا بهتر است شعری یاد بگیری. به خواهر من سر بزن؛ کتاب پر از شعر سال نو دارد. وقتی جشن درخت شد، برای بابازمستان بخوان ـ تیزپا با شادی گفت.
پشمالو آن‌قدر خوشحال و شاد شد که سه شعر کامل یاد گرفت و هر روز صبح آن‌ها را برای مامان و بابا می‌خواند.
تابستان گذشت، پاییز مثل سنجاب قرمز دوید و رفت، و زمستان مثل پلنگ برفی با گام‌های نرم رسید.
ساعت زنگ‌دار واقعاً پشمالو را بیدار کرد، اما تیزپا به جای اینکه زنگ را برای عصر تنظیم کند، آن را برای صبح گذاشت.
پس بابازمستان کجاست؟ درخت جشن، شعرها، هدیه‌ها؟ ـ خرس کوچولو متعجب به برف نگاه می‌کرد. ـ هدیه‌ها زیر این بالشت‌های سفید است؟
نه، نه، کوچولوی ناز! ـ تیزپا خندید ـ الان صبح است و همه این‌ها عصر می‌شود. آنجا هم بالشت نیست، برف است.
برف؟
آره، برف! بیا بازی کنیم!
زمستان چه بازی‌ای دارد؟ ـ پشمالو خیلی تعجب کرد.
چی؟ ـ تیزپا بیشتر تعجب کرد. ـ زمستان خیلی هم جالب است! اول بیا از تپه با سورتمه سر بخوریم!
تمام صبح دوستان با سورتمه سرخوردند، فقط برای ناهار به خانه برگشتند و دوباره به کوچه زدند. آنجا بازی گلوله برفی بود، یخ‌بازی بود، اسکی! دوستان حتی چند آدم برفی هم ساختند. تا سال نو فقط چند ساعت مانده بود.
خیلی زود می‌رسد، ـ پشمالو لبخند زد ـ خیلی زود.
او روی صندلی‌ای نشست تا استراحت کند، اما بی‌آنکه متوجه شود، به خواب شیرینی فرو رفت و دیگر نه دوستانش و نه ساعت زنگ‌دار توانستند بیدارش کنند.
کنار درخت جشن، جانوران یکی‌یکی شعرهایشان را برای بابازمستان می‌خواندند.
پس پشمالو کجاست؟ من در گوی بلورینم دیدم که چقدر دلش می‌خواست به جشن درخت بیاید، ـ بابازمستان با خوشحالی گفت ـ و شعر یاد گرفته بود.
بابا، او خیلی آرزویش را داشت و حتی سه شعر یاد گرفته بود، اما صبح زود بیدار شد و آن‌قدر در طول روز بازی کرد که خسته شد و خوابش برد، ـ تیزپا آه کشید.
ناراحت نباش، تیزپا ـ بابازمستان لبخند زد ـ این هم هدیه دوستت. وقتی تابستان بیدار شود، کنارش آرزوی زمستانی‌اش خواهد بود. من به او افتخار می‌کنم!
آری، بچه‌های عزیزم: اگر به چیزی ایمان داشته باشید، معجزه‌ها حتماً رخ می‌دهند، به‌خصوص در زیباترین جشن، یعنی سال نو! ایمان داشته باشید، عزیزانم، و رویا ببینید!
