قورباغهٔ رویاپرداز

زندگی می‌کرد قورباغهٔ رویاپرداز.
چقدر آرزو داشت در آسمان پرواز کند!
اما چه طلسمی! ـ
چطور از کسالت باتلاق بگریزد؟

همه با صدای بلند می‌خندند:
«تمام روز پشه شکار کن.
شاید بالی به تو هدیه دهند،
و آن‌وقت برای پرواز آماده می‌شوی!»

«شاید کمی بالاتر بپری،
مثل پرندهٔ جنگلی اوج بگیری.
آن‌وقت روی پشت‌بام زندگی خواهی کرد!» ـ
این را موش با خنده گفت.

شاید دیگری از رنج و اندوه گریه می‌کرد،
و گاهی از ناامیدی،
برای همیشه از رویا دست می‌کشید،
و در باتلاق آرامش پیدا می‌کرد.

کوچولو اما تسلیم نشد
و با تمام دل، رویایش را پرورش داد،
می‌خواست وفادار به آن بماند،
مثل عاشقی که آبی آسمان را دوست دارد.

روز بهترین نزدیک می‌شود،
روز تولدش با هدیه‌ها،
بهتر است هدیه‌ای خوب‌تر انتخاب کند،
اما او فقط بادکنک می‌خواهد.

مهمانان خندیدند و شتاب کردند
و با لبخند بادکنک هدیه دادند.
همه با هم تصمیم گرفتند:
«او به هر حال فقط یک عجیب‌وغریب است!»

اما قورباغهٔ ما پرواز کرد ـ
صبح، معجزه‌ای را دیدند.
همه‌چیز همان شد که او می‌خواست،
صبحی جادویی!

با لبخند به سوی رویایش پرواز می‌کند،
بی‌ترس بادکنک‌ها را نگه می‌دارد.
اوج مانند آهنربا او را فرا می‌خواند.
دلاور مانند پرنده‌ای اوج می‌گیرد.

زندگی می‌کرد قورباغهٔ رویاپرداز.
چقدر آرزو داشت در آسمان پرواز کند،
که آسمان آغوشش را گشود،
و توانست از باتلاق بگریزد.

از آن پس آن پسرک خوش‌اقبال
در همه گوشه‌های زمین بود.
کتابی خواهد نوشت،
که همه رؤیاها محقق می‌شوند!