این ماجرا در جزیره‌ای به نام خورشیدگرفتگی رخ داد. در نگاه اول جزیره‌ای معمولی بود، اما اگر کمی دقیق‌تر به آن نگاه می‌کردی، چشمت به چیزهای شگفت‌انگیز زیادی می‌افتاد.
این تکه از زمین را هزاران جانور با توانایی‌های باورنکردنی پر کرده بودند و طبیعت پر از رنگ‌های سرگیجه‌آور بود! به جای برگ، پَرِ نرم روی درختان تاب می‌خورد و علف مزرعه‌ها چنان نرم و فنرمانند بود که با یک جهش می‌شد دو متر به هوا رفت. آبی که از کوه‌ها سرازیر می‌شد به رودخانه‌ها و دریاچه‌های زلال می‌ریخت.
کنار یکی از همین رودخانه‌ها قهرمانان این قصه زندگی می‌کردند؛ همسترهای زیرآبی که می‌توانستند زیر آب نفس بکشند.
یکی از آن‌ها فرهاد نام داشت. او پسر رئیس قبیله بود و عاشق این بود که دارایی‌هایش را جلوی دیگران رخ بکشد. همیشه گردنبند مرواریدِ گران‌قیمتی به گردن داشت و از مسخره کردن ساکنان کم‌بضاعت‌تر روستا فروگذار نمی‌کرد.
نزدیک روستا، روی درختان، کلاغ بزرگی زندگی می‌کرد. نه لانه‌ای داشت و نه توانایی جادویی. به همین خاطر به همه حسادت می‌کرد و حسادتش سیاه و بدجنس بود.
روزی که همستر جوان‌ها در میدان اصلی جمع شده بودند تا دخترهای جوان بتوانند همسر خود را انتخاب کنند، کلاغ روی بام خانه‌ای نشسته بود. او شاهد بود که فرهاد با لاف زدن، همقبیله‌ای‌اش مهران را جلوی همه تحقیر کرد.
همسترها یکی یکی جلو می‌آمدند. هر کدام لباس خود را نشان می‌دادند و سعی می‌کردند نادرترین مهارت‌هایشان را به رخ بکشند. تمام این اجراها با تفسیرهای بلند پسر رئیس قبیله همراه بود که بی‌وقفه می‌گفت اگر او بود همه‌چیز را بهتر انجام می‌داد.
او جلوی همه مهران را بی‌سروپا خواند و بعد گفت اصلاً نباید به این جشن می‌آمد. مهران بسیار شرمنده شد، سرش را پایین انداخت و رنجیده دور شد.
شب، وقتی مهران غمگین کنار آتش، نزدیک کلبه‌ی کوچکش نشسته بود، کلاغ سیاه بی‌صدا به سمتش پرواز کرد.
چند دقیقه‌ای بی‌آنکه حرفی بزند با هم به شعله‌ی آتش خیره ماندند، بعد کلاغ آهسته و طوری که کسی نشنود شروع به حرف زدن کرد:
همه‌چیز را دیدم. نباید بگذاری این‌طور بماند. اگر جواب این لاف‌زن را ندهی، تنها می‌مانی. عروس‌ها به ترسوها نمی‌آیند؛ باید انتقام بگیری!
کلمات کلاغ مثل زهر به ذهن مهران نفوذ کرد. دیگر شرم را احساس نمی‌کرد؛ خشم جای آن را گرفته بود.
کلاغ کارش را کرده بود و زیرکانه لبخند می‌زد. او این کار را برای عدالت نکرده بود. حسادتش به پسر رئیس قبیله آزارش می‌داد، کسی که همه‌چیز داشت، در حالی که کلاغ هیچ نداشت.
مهران سریع برخاست و کنار آتش بالا و پایین رفت.
اما حالا من چه کنم؟ ― مهران در حالی که به کلاغ نگاه می‌کرد پرسید.
خانه‌اش را آتش بزن تا ثروتش را از دست بدهد ― کلاغ با دیوانگی در چشمان سیاه و کوچکش زمزمه کرد.
مهران بی‌آنکه یک لحظه فکر کند، چوب سوزانی برداشت و به سمت خانه‌ی فرهاد راه افتاد. ناگهان یکی از عروس‌های جشن جلوی او ظاهر شد. نامش نازنین بود و مهران را خیلی دوست داشت.
او با ترس به همستر جنگجو با چوب سوزان در دست که از غافلگیری مات مانده بود نگاه می‌کرد. لحظه‌ای بعد با صدای نرم و مخملی گفت:
من تو را به عنوان همسرم انتخاب می‌کنم، مهران.
مهران از شادی بالا پرید و با چوب در دست به سوی نازنین دوید تا او را در آغوش بگیرد.
موهایم را نسوزان! ― نازنین با خنده فریاد زد.
مهران به خود آمد، چوب را انداخت و دو نفری در آغوش هم چرخیدند.
هیچ‌کس متوجه نشد کلاغ چطور در تاریکی ناپدید شد. او با حسادتش تنها ماند، حسادتی که حالا بیشتر از قبل شده بود.
آن شب نه فقط کلاغ، بلکه پسر رئیس قبیله هم تنها بود. او در خانه‌ی بزرگ و خالی‌اش نشسته بود، خانه‌ای که دیوارهایش پر از عکس‌های خودش بود، و نمی‌توانست بفهمد چرا هیچ عروسی به سراغش نیامده.
چند روز بعد، در جشن عروسی مهران و نازنین، رئیس قبیله که مراسم را برگزار می‌کرد فهمید کلاغ چطور مهران را تحریک کرده بود تا خانه‌ی فرهاد را بسوزاند.
رئیس بی‌درنگ به نگهبانان دستور داد کلاغ را بیاورند و یک ساعت بعد، حسود با ترس در چشمانش جلوی رهبر ایستاده بود. رئیس بسیار خردمند بود. او کلاغ را مجازات نکرد، بلکه به عنوان فرستاده‌ی قبیله‌های همسایه منصوبش کرد و به این ترتیب حسادتش را از بین برد.
همه در جشن عروسی شادی کردند. پس از جشن، رئیس خم شد و در گوش پسرش آهسته گفت:
لاف زدن، حسادت را به سوی خود می‌کشد و از این اتحاد، کینه زاده می‌شود. و در خانه‌ای که چنین چیزهایی در آن زندگی کنند، جایی برای خوشبختی نیست.
پسر با جدیت به پدرش نگاه کرد و سر تکان داد.
