روزی‌روزگاری یک فنجان چای بود. سال‌ها زندگی کرد، صادقانه کار کرد، به شیر گرم و چای گرم کرد. اما ناگهان بی‌دلیل غمگین شد. مثل بقیه فنجان‌ها زنگ کوچکی نمی‌زد وقتی کنار هم روی قفسه ظرف‌شویی می‌نشستند. و هر قدر هم که شسته می‌شد، برق نمی‌زد.
پس فنجان تصمیم گرفت آرام از خانه برود. جهان را ببیند، جهانی که در وقت چای‌نوشی درباره‌اش زیاد شنیده بود. اما بیشتر از همه دلش می‌خواست یک دوست پیدا کند.
مدت‌ها در راه‌های ناشناخته سرگردان شد، چیزهای زیادی دید و به معجزه سالم ماند. اما هیچ دوستی پیدا نکرد. تا اینکه یک روز کنار جویباری نشسته بود و غمگین بود که به نظرش رسید کسی گریه می‌کند.
نگاه کرد و جوجهتیغی کوچک و خاکی‌ای را دید. آرام ناله می‌کرد و هیچ‌کس را در اطرافش نمی‌دید. پس فنجان یک تکه نور خورشید برایش فرستاد. نور خورشید با شادی روی پشت خارو دوید، به چشمان اشک‌آلودش نگاه کرد و همه اشک‌ها را خشک کرد.
بچه‌تیغی از خوشحالی آن‌قدر بلند جیغ کشید که فنجان از ترس نزدیک بود ترک بخورد. بعد فنجان را با آب چشمه پر کرد و به جوجهتیغی پیشنهاد داد خودش را بشوید. آفتاب آب را گرم کرد و جوجهتیغی مثل وان حمام در فنجان شادمانه شیرجه زد و تیغ‌های قهوه‌ای‌اش برق زد.
همه ساکنان جنگل جمع شدند. همه شاد بودند. اما ناگهان یک زاغ آمد و خبر داد که مادر جوجهتیغی در جنگل می‌دود و پسر عزیزش را جست‌وجو می‌کند. پس حیوانات از علف‌ها طناب محکمی بافتند و به دستهٔ فنجان بستند.
جوجهتیغی داخل فنجان نشست و پرندگان با منقارهایشان انتهای آزاد طناب را گرفتند و پرواز کردند. فنجان را بالا بردند و آن‌قدر بلند پرواز کردند که دل جوجهتیغی هری ریخت. اما خیلی زود به خانه خارو رسیدند.
همه خوشحال بودند: مادر پسرش را پیدا کرد، فنجان دوستانی پیدا کرد. خارو کوچولو هم از شادی همه خوشحال بود.
و قصه همین‌جا تمام شد. آیا شما هم فنجان محبوبی دارید؟ نمی‌خواهید رازهایتان را با آن در میان بگذارید؟
