در مهدکودک ما یک دختر کوچولو هست،
اسمش را مینا صدا می‌زنند.
اما ما او را پرحرف
و طماع می‌نامیم، چون حتی یک نان‌برنجی را هم
با کسی تقسیم نمی‌کند
و همیشه دروغ می‌گوید، این بد است.
و اگر روز تولدش باشد،
آن‌قدر سخت نگاه می‌کند، انگار قضاوت می‌کند.
و اگر به همه آب‌نبات بدهد،
آن‌ها فقط کاغذهای خالی‌اند!
«وای چه طماعی، دوستان! –
این‌طور می‌گویند آرمان، نگار، من –
دیگر با او بازی نمی‌کنیم،
به خانه‌مان دعوتش نمی‌کنیم،
به او شیرینی تعارف نمی‌کنیم،
با این طماع نمی‌خواهیم باشیم!»
حالا مینا باز به مهدکودک می‌آید،
«سلام» را از صبح امیر نمی‌گوید،
کیان به او آب‌نبات نمی‌دهد،
چه شده؟ معلوم نیست.
به نگار نزدیک می‌شود، او ساکت است،
پریسا با رنجش نگاه می‌کند.
مینا تمام روز تنها می‌نشیند،
و حدس می‌زند: «تقصیر من چیست؟»
عصر نزد مادر می‌رود،
با سؤال به سمت پدر می‌دود:
«در مهدکودک چه اتفاقی افتاد؟
خنده‌دار بود و جالب،
وقتی کاغذهای رنگی را می‌دادم،
با اینکه آب‌نبات قول داده بودم.
این شوخی واقعاً عالی بود،
چون من دختر باهوش شما هستم!
حالا همه از کنارم رد می‌شوند.
و میلاد هم از کنارم می‌گذرد.
و من نمی‌دانم دلیلش چیست،
من دوست خوبی هستم، آفرین!»
پدر اخم کرد و ابروهایش را درهم کشید،
چهره مادر مثل دریای طوفانی شد:
«دخترم، خجالت نمی‌کشی؟
الان به من چه گفتی؟
تو می‌گویی آن‌ها دوستانند،
اما تو طماع هستی، دخترم!
با همه این‌طور دعوا کردی
و حالا با چه چیزی ماندی، عزیزم؟
هیچ‌کس نمی‌خواهد با تو بازی کند…»
دختر چنان بلند گریه کرد که توان داشت.
«فهمیدم»، می‌گوید.
دیگر دوستانش را سرزنش نمی‌کند:
خودش آزرده کرد، خودش.
و تقصیر فقط خودش است.
در مهدکودک ما یک دختر کوچولو هست،
دوست مهربانش مینای کوچولو،
که دروغ نمی‌گوید، خیانت نمی‌کند،
همیشه، همیشه آب‌نبات می‌دهد.
«او اصلاح شد، دوستان!» –
همه خواهند گفت آرمان، نگار، من.
