در خانهی کوچک گرم بود.
مهین بافتنی می‌بافت، پرویز بازی می‌کرد.
هر یک از کوتوله‌ها کمی گوشه‌گیر بود،
بسیار جدی و سرگرم کار خودش بود.
و پشت پنجره توفان غرّید،
مثل پسرکی که روی دیگ‌ها می‌کوبد!
باران قطره‌قطره شروع به باریدن کرد، او می‌خواست شیطنت کند.
خب، آیا می‌شود پسرک را سرزنش کرد؟
کنسرت بزرگی راه انداختند!
اگر بیرون هستی، بهتر است فرار کنی!
زود زیر سقف پناه بگیر،
چه شاعر باشی و چه غواص.
یا آب در کفش‌هایت جاری شود.
آن‌وقت مثل برگی خیس خواهی بود،
که به درختان می‌چسبد تا گرم شود.
باید زیر سقف رفت. بشتاب، بشتاب!
خرگوش کوچولو تقریباً از بین می‌رفت،
اما خانهی شگفت‌انگیزی را دید.
و در خانهی کوچک گرم بود،
مهین بافتنی می‌بافت، پرویز بازی می‌کرد.
چه کسی این‌گونه آرام به در می‌زند؟
شاید باران؟ اما کسی ساکت است.
امّا در دوباره کوبیده شد. شکی نیست،
چه کسی آمده؟ پاسخ میهمان لازم است.
مهین گلوله‌ی نخ را روی صندلی گذاشت،
با صدای بلند پرسید: «کیه؟» و بی‌شتاب تا آستانه رفت.
«خاله‌جون، در را باز کنید! من خرگوشم. خیس شده‌ام،
به زحمت از دست گرگ گنده فرار کردم.»
مهین نمی‌داند چگونه رفتار کند:
«عزیزم، ما کوتوله‌ها اهل دوستی نیستیم.
و مشکلات هم اینجا به کارمان نمی‌آید…».
«خاله‌جون، پس به که رو بیاورم، به که؟
گم شده‌ام، این‌قدر سردم است…
شاید ترسم در خواب آب شود،
اما کجا بخوابم؟ همه‌جا فقط آب است.
گمان کنم هرگز به خانه برنمی‌گردم…».
اینجا پرویز به سمت در دوید:
«ما کوتوله‌ایم، البته. مادربزرگ، ببخشید،
ولی ما که سنگ نیستیم. و هرکس در سختی باشد،
ما همیشه و همه‌جا به او کمک می‌کنیم».
مهین آهی کشید: «نوه‌جان، حق با توست.
چیزی را که از یاد برده بودم، خوی ما بود.
خرگوش عزیزمان، زود بیا تو،
خجالت نکش، کلوچه هم بردار.
آری، کوتوله‌ها گاهی تندخو هستند.
ما گوشه‌گیریم و از بدی‌ها خوشمان نمی‌آید.
اما رهایت نمی‌کنیم، همین حالا کمکت می‌کنیم.
ببخش ما را، خرگوش کوچولو، لطفاً».
در خانهی کوچک گرم بود.
مهین بافتنی می‌بافت، پرویز بازی می‌کرد.
کنار خرگوش‌کوچولو، ماشین اسباب‌بازی می‌غلتید.
لحظه‌ای شیرین از دوستیِ بی‌بها حاکم بود.
