در قلعه‌ی مدرسه‌ی جادوگران پس از سرشماری، غیبت دانش‌آموزی کشف شد. شیطان‌ترین دانشآموز به نام مارون ناپدید شده بود. پس از بازرسی اتاقش معلوم شد که دفترچه‌ی طلسم‌ها و جعبه‌ی کیمیاگری برای طلسم‌سازی را با خود برده است.
باز هم او؟! ― با ناخشنودی فریاد زد مدیر مدرسه‌ی جادوگران.
فقط نگران نباشید، فقط نگران نباشید، ― با شتاب گفت معاون گرینالدا که خبر بد را آورده بود.
مدیر ابروهایش را در هم کشید. نگاهش مانند مته به معاون خیره شد ― زن مهربان و چاق میانسالی.
من گفته بودم کسانی مثل او هرگز نمی‌توانند کنار ما، جادوگران، زندگی کنند. سهم او چرخاندن چماق در میدان‌های نبرد است، نه آموختن حقیقت هستی.
عجله نکنید، شما سرگذشت غم‌انگیز او را می‌دانید. این‌ها همه از نوجوانی‌اش است، ― معاون با لحنی التماس‌آمیز گفت.
خسته شده‌ام از اینکه سرم را به دیوار بکوبم. لونوف هرگز یاد نمی‌گیرد فروتن باشد، و این مهم‌ترین چیز در یادگیری جادوست، ― مدیر در حالی که به پنجره نگاه می‌کرد، گفت.
لوني‌ها، آدم‌ها و جادوگران از دیرباز هر کدام به زندگی خودشان مشغول بودند و در کار یکدیگر دخالت نمی‌کردند. اما مهاجمانی که روزی از آن سوی دریا آمدند، روند عادی امور را تغییر دادند. همه‌ی آن‌ها مجبور شدند برای پیروزی بر درختیان ـ قومی بسیار شرور و طماع ـ متحد شوند.
درختیان حاصل آزمایش ناموفق دروئیدها بودند. دروئیدها به یکی از قبیله‌های جنگجوی انسانی وعده‌ی مصونیت و قدرت با طلسم دادند، اما فریب زدند و نفرین پوست درختی بر آن‌ها گذاشتند.
طبق نقشه‌شان، جنگجویان باید یک‌شبه به درخت تبدیل می‌شدند، اما چیزی خراب شد. مردم پوست درختی گرفتند و دست‌هایشان به چوب‌دستی‌های پیچ‌خورده تبدیل شد. درختیان با همین دست‌ها دروئیدها را نابود کردند و برای فتح سرزمین‌های دیگر رفتند، چون دیگر نمی‌توانستند زندگی دیگری را بپذیرند.
اما به مدرسه‌ی جادوگران برگردیم. آنجا با تمام توان برای جست‌وجوی دانشآموز سرکش آماده می‌شدند. مدیر شخصاً تصمیم گرفت فراری را پیدا کند و در ملأ عام از مدرسه اخراجش کند. و نکته‌ی مهم اینکه جعبه‌ی کیمیاگری را هم پس بگیرد.
چرا خودتان برای جست‌وجو می‌روید؟ این کار را دانش‌آموزان ارشد به خوبی انجام می‌دهند، ― معاون با نگرانی گفت.
این بار مرا گول نمی‌زنی، گرینالدا! یادم هست دفعه‌ی قبل که فرار کرد، یک هفته این شیطان را در طویله پنهان کردی. صبر کردی تا خشمم فرو بنشیند، و با داستان پیدا شدنش به عنوان نوزادی تنها در میدان نبرد دلم را نرم کردی...
مدیر ساکت شد و نگاهش پر از غم شد. اما یک دقیقه بعد با همان لحن سخت‌گیرانه ادامه داد:
این دنیا بسیار بی‌رحم است، و نظم در آن تنها با قوانین و قواعد استوار حفظ می‌شود، قواعدی که به هیچ چیز، حتی آن لونوی محبوبت، اهمیتی نمی‌دهند!
گرینالدا می‌خواست پاسخ دهد، اما رئیس ناگهان حرفش را برید، مثل اینکه با چاقو ببرد:
گفتم که!
با سپیده‌دم، مدیر و دو دانشآموز ارشد برای جست‌وجوی مارون راه افتادند.
صیادی که سر راهشان دیدند، تأیید کرد که در مسیر درست هستند؛ ماهی‌ها به شکلی مرموز از رودخانه بیرون می‌آمدند و مرتب در گاری او جمع می‌شدند. مدیر با یک حرکت طلسمی را که مارون گذاشته بود برداشت و رژه‌ی ماهی‌ها متوقف شد.
ماهی‌ها که به هوش آمدند، شروع به پیچیدن کردند و دوباره به آب پریدند. صیاد سرش را به سرعت تکان داد، با نگاهی گیج به مسافران خیره شد و زیر لب با خودش گفت:
این‌طور چیزها فقط در خواب دیده می‌شود. احتمالاً باید بروم زیر سایه.
مدیر و دانش‌آموزان به راهشان ادامه دادند. وقتی از صیاد دور شدند، یکی از دانش‌آموزان پرسید:
استاد محترم مدیر، چرا صید را به صیاد برنگرداندید؟ این طلسم کوچکی بود که به هیچ‌کس آسیبی نمی‌زد.
طلسم کوچک وجود ندارد، ― جادوگر پاسخ داد، ― فکر می‌کنی کسی کنجکاو نمی‌شود که چرا صیاد بیچاره ناگهان ذخیره‌ی ماهی یک سال را دارد؟ مطمئنم زندگی‌اش کاملاً تغییر می‌کند و نه به نفع او. کسانی پیدا می‌شوند که این ثروت ناگهانی را خوش نداشته باشند. در نهایت او را به دزدی متهم می‌کنند، چون هیچ‌کس داستانش را باور نمی‌کند.
اما از کجا می‌دانید مردم چه رفتاری خواهند داشت؟ شاید به او احترام بگذارند؟ ― دانشآموز با تعجب پرسید.
من بیش از دو قرن است که روی این زمین زندگی می‌کنم و مردم را می‌شناسم، ― جادوگر آرام پاسخ داد.
نیم روز از دیدار با صیاد گذشت. مسافران وارد روستایی شدند و دوباره ردپای فراری را یافتند. قصاب محلی از فروش گوشت خودداری می‌کرد و با مهربانی به اهالی روستا پیشنهاد می‌داد کلم بسیار خوشمزه‌اش را امتحان کنند.
آیا ممکن است این وضعیت هم برای کسی غم‌انگیز باشد؟ ― دانشآموز پرسید. ― این قصاب در سراسر منطقه به بدرفتاری و خلق بد معروف است.
مدیر پیش از پاسخ دادن، طلسم قصاب را برداشت. سپس دانش‌آموزان را کنار کشید و گفت:
شما فقط یک روی سکه را می‌بینید. من می‌دانم که این قصاب از کودکی در مغازه‌اش کار کرده و گوشت را از روستای همسایه می‌خرد. جاده به آنجا ناامن است، پر از راهزن و دزد. همه‌ی آن‌ها می‌دانند که با قصاب بهتر است درگیر نشوند.
تصور کنید قصاب یک پدربزرگ مهربان بود. همه دوستش داشتند، اما نه برای مدت طولانی. با اولین برخورد با راهزنان، مهربان بیچاره کالایش و شاید جانش را از دست می‌داد، و اهالی روستا بدون گوشت می‌ماندند. دنیای ما سیاه و سفید نیست، بلکه سرشار از سایه‌روشن است.
بقیه در سکوت راه می‌رفتند که ناگهان دانشآموز بی‌دقتی که مدیر دنبالش می‌گشت، جلوی آن‌ها پرید. روی چهره‌ی جوان ترس نشسته بود.
آنجا، آنجا… ― با لکنت تلاش کرد چیزی بگوید مارون.
آرام باش، ― جدی گفت جادوگر، ― واضح بگو از چه کسی فرار می‌کنی؟
مارون که به خود آمد، فهمید مقابلش مدیر مدرسه‌ی جادوگران است. اما نترسید، بلکه حتی آسوده نفس کشید.
فکر کنم کار خیلی بدی کردم. می‌خواستم مجسمه‌های پادشاهان درختی را با لباس‌های خنده‌دار بپوشانم تا مردم وقتی از کنارشان رد می‌شوند غمگین نشوند، اما... ― فراری حرفش را نیمه‌تمام گذاشت و ساکت شد.
همه‌چیز را از اول تعریف کن، ― آرام دستور داد مدیر.
مجسمه‌ی یکی از پادشاهان درختی را پیدا کردم، ― مارون شروع کرد، ― و می‌خواستم با یک طلسم ساده لباس دلقک به تنش کنم، اما چیزی خراب شد! مردمی که از آنجا رد می‌شدند، به شکلی عجیب عصبانی شدند و با چنگال و چماق دنبالم دویدند.
می‌بینید شاگردان، ― مدیر آرام آغاز کرد، ― مارون تحت تأثیر احساساتش قرار گرفت. او فکر می‌کرد هیچ کار بدی نمی‌کند و فقط می‌خواهد مردم را بخنداند. اما ببینید کارهایش به کجا رسید.
به یاد داشته باشید که هر کس قدرت دارد، باید یاد بگیرد با ذهنی سرد فکر کند و تصمیم‌های سنجیده بگیرد. به هر دو روی سکه نگاه کند. او در نظر نگرفت که مجسمه‌ها در میدان نبردی ساخته شده‌اند که در آن افراد زیادی جان باخته‌اند، و آنجا جای شوخی نیست.
مارون در تمام این مدت با سر پایین نشسته بود و اشک از گونه‌هایش جاری بود. مدیر نزدیکش رفت، کنارش نشست و با آرامش اما قاطع گفت:
مارون، امیدوارم درس را یاد گرفته باشی؟
یاد گرفتم، ― آرام گفت شیطان.
پس سرت را بالا بگیر و برویم اشتباهاتت را جبران کنیم. من با مردم صحبت می‌کنم و تو طلسم‌ها را از روی مجسمه‌ها برمی‌داری. بعد به مدرسه برمی‌گردیم.
می‌توانم به مدرسه برگردم؟ اما من آنقدر خراب کرده‌ام، حالا چه کنم؟ ― دانشآموز با غم گفت.
مدیر با مهربانی به دانشآموز نگاه کرد و آرام گفت:
من هم با نگاه کردن به تو فقط یک روی سکه را دیدم. پیش از تصمیم‌گیری، بد نیست پشت سکه را هم نگاه کنیم.
