داستان شگفت‌انگیز دینا، جنگل جادوشده و رویاها. بخش دوم

دینا در خانه مادربزرگ

تونیا و تونی دست‌هایشان را بالا می‌برند و با هم فریاد می‌زنند:

دینا، کمک کن! دینا، نجاتمان بده!

پسر و دختری در باتلاق ایستاده‌اند، لجن تا زانو آن‌ها را گرفته و حالا تا کمر در مایعی تیره و غلیظ فرو رفته‌اند. لحظه‌ای بعد فقط صورتشان دیده می‌شود که به آسمان خاکستری نگاه می‌کند. دیگر نمی‌توانند فریاد بزنند، فقط بی‌صدا لب می‌جنبانند. اما فریادشان همچنان در سر دینا طنین می‌اندازد. لجن بچه‌ها را بلعید، دو حباب بزرگ ظاهر شد و ترکید، و سطح صاف شد، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده!

دینا با وحشت از خواب پرید. بیرون پنجره ماه کامل می‌درخشد، نسیمی از پنجره نیمه‌باز می‌وزد و پرده را کمی تکان می‌دهد. همه‌جا ساکت است. اما دینا می‌ترسد، چون تونیا و تونی تقریباً هر شب در خوابش می‌آیند! گاهی طوفان می‌بردشان، گاهی گرداب رودخانه می‌بلعدشان، گاهی سونامی می‌شویدشان، و امشب خواب باتلاق دیده بود... دینا از خوابیدن می‌ترسد و از بی‌خوابی مدام لاغر شده است.

پدر و مادر نگران دخترشان هستند. مادر تصمیم گرفت او را پیش دکتر ببرد، اما دینا خواست به خانه مادربزرگ برود. او فکر می‌کرد آنجا حالش خوب خواهد شد و همه‌چیز درست خواهد شد!

دینا درباره سفرش به جنگل جادوشده به والدینش چیزی نگفته بود، اما مادربزرگ همه‌چیز را می‌دانست و دینا امیدوار بود که او بتواند کمکش کند.

بعد از صبحانه، آماده حرکت شدند. دینا همان وسایلی را برداشت که در جنگل جادوشده، وقتی دنبال دارو برای مادرش می‌گشت، همراهش بود: کاپشن زرد با کلاه، کوله‌پشتی بافته‌شده با ترکه‌های بید که پدربزرگ در روز اعتدال بهاری بریده بود، کیسه‌ای خاک از زیر بوته توت فرنگی، دستمال سفید، دستبندی با نعل کوچک که پونی بویان به او هدیه داده بود، و بطری کوچکی از داروی مادرش.

پدر ماشین را از گاراژ بیرون آورد، وسایل را در صندوق عقب گذاشتند و به خانه مادربزرگ در دهکده همسایه رفتند.

مادربزرگ منتظر خانواده دخترش بود. دینا مادربزرگ را در آغوش گرفت و فوراً به سمت بویان دوید. پونی با شیهه‌ای شاد از دخترک استقبال کرد. البته در جیب پیراهن دینا چند تکه قند بود، چون بویان شیرینی‌دوست بود. دخترک کف دستش را با قند به او داد، سپس گردنش را بغل کرد و نوازشش کرد. روی طاقچه کنار طویله شانه‌ای بود، دینا آن را برداشت و یال پونی را شانه زد. در همین موقع مادربزرگ آمد و گفت:

دینا، بیا چای بخوریم، بعد والدینت به خانه برمی‌گردند و تو دوباره می‌توانی به بویان سر بزنی.

دینا پیشانی پونی را بوسید و با مادربزرگ رفت.

والدین بعد از سفر، کنار سماور پر بخار با چای معطر و قطاب‌های مادربزرگ استراحت کردند و سپس رفتند.

دینا، بگو چه شده؟ خیلی غمگین و رنگ‌پریده‌ای. چرا پیش دکتر نرفتی؟

مادربزرگ، من مریض نیستم. هر شب تونیا و تونی را خواب می‌بینم، آن‌ها می‌میرند و قبلش از من می‌خواهند کمکشان کنم. یادت هست، اینها بچه‌های جنگل جادوشده هستند. حالا حتی از خوابیدن هم می‌ترسم. می‌خواهم کمکشان کنم، فقط نمی‌دانم چطور، ـ با اندوه گفت دخترک.

مادربزرگ نوه‌اش را در آغوش گرفت و گفت:

حالا با هم پیش دوست من می‌رویم، اسمش آنا-ماریا-رزا است. باید او را با نام کاملش صدا کنی، عاشق این است که اسمش کامل گفته شود. فقط به او «خاله» یا «خانم بزرگ» نگو، همان اسم را بگو. او به من گفت چطور می‌شود مادرت را نجات داد. پدربزرگش وقتی بچه بود او هم به جنگل جادوشده رفته بود و توانست برگردد.

مادرش هم مریض شده بود؟

نه، او تصادفاً وارد جنگل شد، وقتی برای جمع کردن قارچ رفته بود و گم شد.

آنا-ماریا-رزا از دیدن مهمانان خیلی خوشحال شد. بعد از آشنایی با دینا، در آشپزخانه گرم و دنجی کاکائو خوردند. آنجا دینا همه‌چیز را گفت: هم از جنگل جادوشده و هم از تونیا و تونی.

من یک کتاب قدیمی دارم که از پدربزرگم به ارث رسیده. او می‌گفت هر چیزی که در وضعیت سخت لازم باشد در آن هست، ـ با تفکر گفت آنا-ماریا-رزا ـ اما من نمی‌توانم بازش کنم، با سه دکمه نقره‌ای بسته شده. شاید حالا باز شود.

او کتاب بزرگ و سنگینی را از اتاق خواب آورد. گوشه‌های جلدش با نقره‌های مشبک تزئین شده بود. کتاب با سه دکمه مربعی شبیه کت‌های سنتی بسته شده بود.

آنا-ماریا-رزا هنوز کتاب را روی میز نگذاشته بود که با خش‌خشی باز شد. انگار دستی نامرئی چند صفحه را ورق زد و روی یک برگ، سطرهایی با خط خوش و منظم ظاهر شد:

«جنگل جادوشده‌ای هست.

کودکی می‌تواند به آن برود.

می‌توان فقط تا غروب آفتاب از آن بیرون آمد.

اگر تا غروب بیرون نیایی، عروسک می‌شوی.

اگر جادوگر بخواهد، می‌تواند عروسک را در روز به انسان زنده تبدیل کند.

و اگر کسی بخواهد به عروسک‌ها کمک کند تا از جنگل بیرون بیایند، جادو باطل می‌شود.

اگر دو سال بیرون نیایی، برای همیشه عروسک می‌مانی!»

دینا، تو می‌توانی دوباره به جنگل جادوشده بروی و به بچه‌ها کمک کنی، ـ با اطمینان گفت آنا-ماریا-رزا ـ تنها کودکی که اینجاست تو هستی و کتاب فقط برای تو باز شد!

برگ کتاب با خش‌خش ورق خورد و همه سطرهای جدید را خواندند:

«دینا، بیرون برو. هر کسی اول به تو نزدیک شود، همان یاور تو خواهد بود. هرچه در سفر قبلی همراهت بود بردار و فردا سحرگاه به دره پوسیده برو».

کتاب بسته شد و هر سه دکمه نقره‌ای دوباره جای خود قفل شدند. همه به هم نگاه کردند و سرمای خفیفی در پشت دینا دوید. مادربزرگ دخترش را در آغوش گرفت و گفت:

نترس دینا! تو کوچک هستی اما خیلی شجاعی، توانستی به مادرت کمک کنی، می‌توانی به بچه‌ها هم کمک کنی. ما و آنا-ماریا-رزا منتظر تو خواهیم ماند!

بله عزیزم، ـ آنا-ماریا-رزا اضافه کرد ـ راه دیگری نیست. این خواب‌ها تو را آزار می‌دهند. جادوگر جنگل جادوشده بدجنس نیست، مزاحمت نمی‌شود، در کتاب چیزی درباره‌اش نوشته نشده است. و بدان که اگر کسی منتظر تو باشد، همه‌چیز درست پیش می‌رود!

دینا چاره‌ای نداشت، باید می‌رفت و یاور را انتظار می‌کشید. دخترک تصمیم گرفت تنها برود. مادربزرگ‌ها هم مشغول پختن پیراشکی با ریواس شدند، چون در سفر اولش آن‌ها را در کوله‌پشتی گذاشته بودند.

دخترک به حیاط مرتب آنا-ماریا-رزا رفت، جایی که گل‌های زیبای گلوکسینیا به همه رنگ‌ها رشد کرده بودند و در را باز کرد. ناگهان سگی کوچک، قهوه‌ای، پشمالو و خیلی لاغر به سمتش دوید. سگ با صدای بلند پارس کرد و به سمت دینا جهید و نزدیک بود او را زمین بیندازد. در خیابان کسی دیگر نبود...

با پارس سگ، هر دو مادربزرگ بیرون آمدند، اما سگ قصد گاز گرفتن دینا را نداشت. کنار پای او دراز کشید و با چشمانی وفادار نگاهش کرد.

پس یاوری که در کتاب نوشته شده بود همین است! ـ با تعجب گفت آنا-ماریا-رزا. ـ این سگ خانه همسایه‌ی ماست، صاحبش دو قلوهای تونیا و آنتوشا بودند. آه، آن‌ها سال گذشته گم شدند: برای چیدن توت قرمز به جنگل رفتند و دیگر کسی آن‌ها را ندید! فقط این سگ برگشت، زوزه می‌کشید و مدام به سمت دره پوسیده می‌دوید. والدین بچه‌ها امدادگران را خبر کردند، سگ‌های پلیس با مأمور آمدند، اما کسی را پیدا نکردند. مادرشان از آن موقع کل روز کنار پنجره می‌نشیند، منتظر است و با کسی حرف نمی‌زند.

این دو قلوها موهای قرمز داشتند؟ ـ دینا پرسید.

بله، قرمز. احتمالاً همین‌ها هستند که از تو می‌خواهند کمک کنی به خانه برگردند. راستی، اسم سگ دافی است.

به محض اینکه آنا-ماریا-رزا اسم سگ را گفت، او پرید و دمش را با شدت تکان داد.

بیا اینجا دافی، ـ آنا-ماریا-رزا صدایش زد ـ به تو غذا می‌دهم، حتماً گرسنه‌ای.

مادربزرگ دینا به پیراشکی‌ها رسیدگی کرد، و دخترک و آنا-ماریا-رزا به سگ غذا دادند، سپس شستندش و پشمش را شانه زدند. و در آخر موهایش را کوتاه کردند. دافی آنقدر زیبا شد که انگار برای نمایشگاه آماده شده است. اما همان سحرگاه دینا و سگ قرار بود به جنگل جادوشده بروند. وقتی پیراشکی‌های ریواسی آماده شد، مادربزرگ مثل دفعه قبل سه تا از آن‌ها را در کوله‌پشتی دینا گذاشت.

دافی همراه دینا و مادربزرگش رفت. دخترک تمام شب خواب‌های عجیبی دید که بعداً یادش نیامد، اما می‌دانست که مدام از کسی فرار می‌کرده و خودش را پنهان می‌کرده است.

به محض اینکه مادربزرگ دینا را بیدار کرد، او به سمت انباری دوید تا از بویان خداحافظی کند. پونی با شیهه آرامی به او سلام کرد، دخترک گردنش را بغل کرد، اشک‌هایش روی پوست مخملی او چکید و ناگهان چیزی با صدای زنگ ملودیکی به کف افتاد. این یک زنگوله نقره‌ای کوچک بود. دینا آن را در کوله‌پشتی‌اش گذاشت، چون بویان هدیه‌ها را بی‌دلیل نمی‌داد.

ممنون بویان، ـ دینا زمزمه کرد و پیشانی او را بوسید، ـ خداحافظ! دوباره به جنگل جادوشده می‌روم.

دخترک در حالی که اشک‌هایش را پاک می‌کرد دوید.

با اولین پرتوهای خورشید، مادربزرگ و دینا، آنا-ماریا-رزا و دافی کنار دره پوسیده ایستاده بودند.

دره پوسیده

هیچ‌کس نمی‌دانست چرا این دره را پوسیده نامیده‌اند. در آن هیچ چیزی نمی‌روئید و حتی در بارش‌های شدید آب هم در آن جاری نمی‌شد، فقط مه‌های باریک و مارپیچ در ته دره می‌چرخیدند. دره زیاد طولانی نبود، حدود صد متر بود و در دو طرفش جنگل معمولی قرار داشت. عرض دره پوسیده معلوم نبود، زیرا طرف مقابل را نمی‌شد دید، مه غلیظی آنجا را پوشانده بود. به لبه دره نمی‌شد نزدیک شد، انگار دیواری نامرئی جلویش بود.

دینا، مادربزرگش، آنا-ماریا-رزا و دافی به چمنزار پشت دهکده رفتند و جلوی دره پوسیده ایستادند.

دینا، چطور می‌خواهی به آن طرف بروی؟ اینجا حتی پل هم نیست! ـ مادربزرگ فریاد زد.

چطور نیست؟ ببین، پل جدیدی با نرده‌های مشبک است و بالای آن یک طاق رنگین‌کمانی! ـ دخترک جواب داد.

مادربزرگ و آنا-ماریا-رزا به هم نگاه کردند، آن‌ها هیچ پلی نمی‌دیدند...

دافی با شجاعت به سمت پل دوید، سپس برگشت، لبه لباس دینا را گرفت و او را به سمت دره پوسیده کشید. طاق رنگین‌کمانی روی پل کم‌رنگ شد. دینا ترسید که محو شود و دیگر نتواند به جنگل جادوشده برسد. او به دنبال دافی دوید و در حین دویدن فریاد زد:

شما به خانه برگردید! اگر برگشتم، اول پیش تو می‌آیم، مادربزرگ!

دو دوست قدیمی دیدند که دخترک و سگ به دیوار نامرئی که واقعیت و دره پوسیده را از هم جدا می‌کرد نزدیک شدند و گویی با نیرویی نامرئی به داخل کشیده شدند. هوا مثل گرمای شدید تاب خورد، سپس آن موج تاب خورد و دو شکل کوچک از روی دره گذشتند و ناپدید شدند.

اما دینا و دافی، بدون دیدن هیچ مانعی، فقط روی پل تازه‌تراشیده قدم گذاشتند و چند متر بعد در طرف دیگر دره پوسیده بودند.

جنگل جادوشده

به محض اینکه دخترک و سگ از دره گذشتند، یک چشم بزرگ را دیدند. جلویشان نه جنگلی بود، نه دشتی، هیچ چیز نبود، فقط یک چشم. چشم به رنگ سیاه عمیقی بود که شبیه یک مردمک به نظر می‌رسید. چشم بزرگ‌تر می‌شد و در همان حال دورتر می‌رفت. موهای دافی سیخ شد، غرید و به پاهای دینا چسبید. دینا لرزه‌ای روی پوستش احساس کرد.

در همین لحظه باد دینا و دافی را بلند کرد و مانند برگ‌های خشک چرخاند و به داخل مردمک سیاه برد. دینا در هوا پای پشمالوی دافی را گرفت، سگ را محکم به خود چسباند، از ترس چشمانش را بست و هر دو با هم به «سوراخ سیاه» کشیده شدند.

نیروی نامرئی آن‌ها را آرام پایین آورد. زیر پایشان زمین سفت بود. دینا چشم باز کرد و خانه‌ای کنده‌کاری‌شده را دید که با پیچک پوشیده شده بود، برجکی داشت و روی آن یک خروس بادنما قرار داشت. خروس واقعی به نظر می‌رسید، با دمی روشن و رنگارنگ. نسیم ملایمی وزید، خروس بادنما تکانی خورد و با غرور «کوکوریکو» خواند. از خانه جادوگری بیرون آمد که شالی نیلی‌رنگ و توری روی شانه‌هایش انداخته بود.

سلام دینا، من خیلی وقت است منتظرتم! و تو هم با دافی آمدی، سلام به تو! چقدر خوشگل شده‌ای، باید تو را برای نمایشگاه سگ‌ها بفرستیم، ـ با لبخند گفت جادوگر.

سلام! ـ دینا جواب داد و دافی هم با پارس جواب سلام داد.

چرا ایستاده‌اید؟ ـ جادوگر پرسید. ـ زمان می‌گذرد، باید قبل از غروب آفتاب، خواهر و برادر را نجات دهید و خودتان هم به خانه برسید! پس بفرمایید داخل. دینا، وقت چای خوردن است. تکلیف را در خواب می‌فهمی.

کار دیگری نمی‌شد کرد. دینا دست و صورتش را شست و پشت میز گرد پوشیده با روکش نیلی توری نشست. روی میز سماور، مربا و نان‌های معطر بود. جادوگر چای را در فنجانی با آستر صدف‌مانند ریخت. پس از اولین جرعه، پلک‌های دینا سنگین شد و پیرزن کمکش کرد تا به مبل برسد. بالش پر نرم سر خسته دینا را در آغوش گرفت.

اولین رویای دینا

خودم را می‌بینم که پیرمردی هستم: ریش سفید، عینک ضخیم. با عصا روی پیاده‌رو راه می‌روم. خیلی گرم است، اما من کت پوشیده‌ام. پایم شدیداً درد می‌کند. لنگان لنگان راه می‌روم و به عصایم تکیه می‌کنم. درست جلوی من یک ساختمان بلند و گرد شیشه‌ای سر برآورده، دختری از آن بیرون می‌دود، برایم دست تکان می‌دهد و فریاد می‌زند:

ما منتظر شما هستیم، زود باشید!

کی منتظر من است؟ ـ با سردرگمی می‌پرسم.

چطور کی؟ ـ صدای دختر از شدت عصبانیت به نُت فوق‌العاده بلندی رسید. ـ شما که رئیس هیئت داوران هستید!

داوران؟! ـ از تعجب عینکم به پیشانی‌ام رفت.

بله، و شما باید زیباترین سگ پودل را در نمایشگاه انتخاب کنید.

لنگان لنگان دنبال دختر می‌روم. سالنی بزرگ و گرد، کنار دیوارهایش پایه‌هایی است و روی آن‌ها پودل‌های قهوه‌ای پلوشی کاملاً یکسان نشسته‌اند. چطور در میان آن‌ها زیباترین را پیدا کنم؟

به هر کدام دقیق نگاه می‌کنم. شاید دافی علامتی بدهد. اما اسباب‌بازی‌ها نه می‌توانند زوزه بکشند، نه پارس کنند، نه پلک بزنند... دختر کنارم راه می‌رود و مدام زمزمه می‌کند:

باید زود باشید، وگرنه رویا به زودی تمام می‌شود!

و ناگهان از گوش یکی از اسباب‌بازی‌ها قطره خونی چکید! وقتی به آنا-ماریا-رزا کمک می‌کردم دافی را کوتاه کنم، نوک گوشش را بی‌دقتی بریدم.

این سگ برنده نمایشگاه ماست، ـ بلند و در تمام سالن گفتم، یعنی گفت، گفتم... ـ من گفتم.

اسباب‌بازی جان گرفت، از پایه‌اش به زمین پرید، دستم را لیسید و همان موقع من بیدار شدم.

پیش جادوگر

دینا دوباره جلوی خانه جادوگر ایستاده است. خروس بادنما دخترک را دید، تکانی خورد و با غرور «کوکوریکو» خواند. جادوگر از خانه بیرون آمد که شالی نیلی‌رنگ و توری روی شانه‌هایش انداخته بود.

آفرین دینا! اگر دافی را نمی‌شناختی، برای همیشه عروسک پلوشی می‌شد. حالا تکلیف جدیدت: باید یک بوته ریواس پرورش دهی، بیا به باغ من برویم.

جادوگر به پشت خانه رفت و دینا و دافی هم دنبالش رفتند. در باغ گیاهان عجیبی رشد کرده بودند. اینجا یک گلدان با حشره‌گیرهای شگفت‌انگیز بود: دو کف دست کودکانه روی ساقه‌ای نازک و سبز، هر کدام هفت انگشت با ناخن‌های صورتی بلند. کف دست‌ها مدام به هم می‌خورند و مگس‌هایی را که دور گیاه جمع شده‌اند شکار می‌کنند. دینا وقتی از کنارش رد شد، بوی عسل و آناناس را حس کرد و فهمید چرا مگس‌ها به سمت مرگ خود پرواز می‌کنند.

اینجا گلدانی با گیاهانی شبیه مار کبری است. آن‌ها کلاه‌های زیبا و رنگارنگی دارند، گنجشک‌ها بین آن‌ها می‌گردند و از داخل کلاه‌ها کرم‌ها را بیرون می‌کشند. گاهی گیاه کبری از روی سپاس کلاهش را دور گنجشک کوچکی حلقه می‌کند.

و اینجا گلدانی است که دور یک فواره کوچک شبیه پاش عطر قرار دارد؛ از آن یک ابر معطر بیرون می‌آید. روی هر گیاه سه ساقه وجود دارد که به گل‌هایی شبیه سر انسان با بینی بزرگ و موهای بلند ختم می‌شوند. بینی‌ها بو می‌کشند و اگر بو خوشش بیاید، موها رنگارنگ می‌شوند و اگر نه، خاکستری. سرهای ناراضی شروع می‌کنند به سر به سر سرهای راضی گذاشتن و همزمان جیغ‌جیغ می‌کنند. بالای گلدان همیشه سر و صدایی برپاست.

دینا جلوی فواره عطر ایستاد، اما جادوگر بدون اینکه برگردد صدا زد:

زمان می‌گذرد!

دینا بعد از آن بدون نگاه کردن به اطراف دنبال جادوگر رفت. اما در باغ چیزهای دیدنی زیادی بود! همه در کنار یک گلدان دایره‌ای خالی و کاشته‌شده ایستادند.

اینجا باید ریواس بکاری! ـ جادوگر گفت و ناپدید شد.

دینا گیج اطراف باغ را نگاه کرد. هیچ چیزی آنجا نبود، حتی یک بسته بذر.

با چه چیزی می‌توانم خاک گلدان را صاف کنم؟ ـ دخترک از خودش پرسید.

در کوله‌پشتی بافته‌شده‌اش چیزی به آرامی صدای زنگ داد. دینا زنگوله‌ای را که بویان هدیه داده بود به یاد آورد. و بلافاصله از جایی ناگهان یک گreبلچه کوچک ظاهر شد.

بویان، خیلی ممنونم!

دینا گلدان را صاف کرد. زنگوله را از کوله‌پشتی درآورد، تکانی داد و گفت:

حالا به بیلی نیاز دارم تا چاله‌ای بکنم!

یک بار، و بیل کنار گلدان افتاد.

بویان، ممنون!

دینا وسط گلدان چاله‌ای کند. دوباره زنگوله را تکان داد و گفت:

حالا بذر لازم دارم!

اما هیچ چیزی ظاهر نشد. اگر دوبار تکان دهم؟ اما زنگوله حتی صدای ملودیکی نداد...

دینا ترسید: حالا چطور این تکلیف را انجام دهد؟ دافی پرید و دماغش را به کوله‌پشتی زد. بعد دوباره پرید و محکم پارس کرد.

دافی، آیا فکر می‌کنی باید یک پیراشکی ریواسی در چاله بگذارم؟ ـ دینا پرسید.

سگ دست دخترک را لیسید. خب، باید امتحان کرد، به ویژه که ایده دیگری به ذهنش نمی‌رسید. دینا پیراشکی را گرفت و وسط گلدان دفن کرد، سپس از کوله‌پشتی بطری آب چشمه را درآورد و آبیاری کرد. آب در بطری کم نشد، اما از زمین اول غوره‌های قرمز، بعد جوانه‌های صورتی و سبز بیرون آمد و خیلی زود برگ‌های بزرگ سبز روی ساقه‌های آبدار رشد کردند و سپس ساقه‌های ضخیم با گل‌های سفید پرزدار ظاهر شد. ناگهان زنبورها پیدایشان شد و با شادی دور گل‌های ریواس وزوز کردند.

ممنون دینا، تو در باغ من ریواس جادویی پرورش دادی. یادت باشد: جادویی! حالا وقت برگشت به سر میز است، ـ جادوگر گفت. او دقیقاً در همان نقطه‌ای که ناپدید شده بود دوباره ظاهر شد.

از من یک تیغ اژدها که در دفعه قبل برایم آورده بودی دزدیده شده، باید پیدایش کنی، ـ جادوگر تکلیف جدیدی داد.

دینا دستانش را شست و پشت میز گرد پوشیده با روکش نیلی توری نشست. روی میز سماور، مربا و نان‌های معطر بود. جادوگر چای را در فنجانی با آستر صدف‌مانند ریخت. پس از اولین جرعه، پلک‌های دینا سنگین شد و پیرزن کمکش کرد تا به مبل برسد. بالش پر نرم دوباره سر خسته دینا را در آغوش گرفت.

دومین رویای دینا

نمی‌دانم کیستم. خیلی بد می‌بینم. روز گرم و روشنی است، اما احساس ناراحتی می‌کنم و دلم می‌خواهد پنهان شوم. از میان پرده‌ای سعی می‌کنم دست‌هایم را ببینم، اما بیشتر شبیه بیل‌هایی با انگشتان دراز و چنگالی شده‌اند و پوستم پوست لختِ نیست، بلکه پوست سیاه است! صدای بال زدن می‌شنوم و می‌فهمم که باید فرار کنم. کسی مرا شکار می‌کند! کنارم سوراخی است و بوی تند خاک مرطوب می‌آید. بدنم دست و پا چلفتی است، اما به سرعت داخل سوراخ می‌افتم و فقط ناخن تیز کسی کمی پوستم را خراش می‌دهد.

من زیر زمینم و این خانه من است! باید تیغ اژدها را پیدا کنم، کجا ممکن است باشد؟! اینجا تونل‌های زیادی است و همه به انبارها ختم می‌شوند. از راهروهای طولانی خزیدم: اینجا بن‌بست است، بوی کرم‌های خاکی خشک شده می‌آید. این ذخیره زمستانی است. باید تونل دیگری پیدا کنم.

این تونل به اتاق کوچکی ختم شد که با برگ‌های پاییزی پوشیده شده بود. این اتاق خواب من است. برمی‌گردم و با بو گذرگاه دیگری پیدا می‌کنم.

مدت زیادی در آن خزیدم و ناگهان بوی بیگانه‌ای حس کردم: کسی ناشناس جلوتر است. تونل تمام شد و در خلأ افتادم. پشتم شدیداً خارش گرفت، درد و خارش طاقت‌فرسا.

و ناگهان دیگر نه با سرعت به پایین، بلکه با بال زدن پرواز می‌کنم. نور چشمم را زد و دره بزرگی را دیدم که زیر آفتاب بود و در مرکزش کوه سیاهی شبیه تیغ اژدها قرار داشت.

در جریان هوا اوج گرفتم. چه خوب است که پرنده باشی! احساس سبکی و آزادی شگفت‌انگیزی دارم! ناگهان صدای زنگوله را شنیدم، یادم انداخت که جادوگر تکلیفی داده. باید عجله کنم!

به کوه نزدیک شدم و حالا بالای آن هستم. هرچه پایین‌تر می‌روم کوه کوچک‌تر می‌شود. ناگهان از زمین ساقه‌های بلند و انعطاف‌پذیری با کف دست‌های عظیمی بیرون آمدند. هر کدام هفت انگشت صورتی ناخن‌دار داشتند و سعی داشتند مرا مثل مگس بگیرند.

وقتی کف دست‌ها برای ضربه بعدی از هم باز شدند، بین آن‌ها رشته‌هایی از لجن خاکستری-قهوه‌ای-سرخابی آویزان بود. به نحوی معجزه‌آسا توانستم از آغوش لزج آن‌ها فرار کنم. حالا می‌توانم با چنگال‌هایم تیغ را بگیرم. گیاهان شکارچی، وقتی طعمه را از دست دادند، ناپدید شدند. اما تیغ تکان نمی‌خورد و محکم در زمین فرو رفته است!

بویان، لطفاً کمکم کن! ـ فریاد زدم.

و در این لحظه تیغ مثل دندان شیری در زمین لرزید، آن را گرفتم و شروع کردم به پرواز کردن.

پیش جادوگر

دینا دوباره جلوی خانه جادوگر ایستاده، تیغ اژدها در دستانش است، جغد بادنما بیدار شد و با صدای «هو-هو-هو» غرغر کرد. جادوگر از خانه بیرون آمد که شالی نیلی‌رنگ و توری روی شانه‌هایش انداخته بود.

ممنون دینا که تیغ اژدها را به من برگرداندی. حالا باید تونی و تونیا را به خانه برگردانی. بیا داخل.

دافی به محض دیدن دینا به سمتش دوید، با پارس شادی پاهای جلویی‌اش را روی سینه دخترک گذاشت و گونه‌اش را لیسید.

دافی، چقدر خوشحالم که تو را می‌بینم!

همه وارد اتاق نشیمن شدند. میز با سماور و مبل با بالش ناپدید شده بود. روی دیواری که هیچ دری نداشت، در بلند دولنگه ظاهر شد.

«کتابخانه»، دینا حدس زد. آنجا در کمد عروسک‌ها ایستاده بودند. در با صدای جرنگ‌جرنگ باز شد و جادوگر گفت:

دینا، داخل شو. زمان کم است، خورشید به زودی غروب می‌کند. اگر موفق شوی، دیگر هرگز همدیگر را نخواهیم دید. برای هر حالتی، خداحافظ!

و اگر موفق نشوم؟ ـ دخترک با لرزش صدا پرسید.

جادوگر شانه بالا انداخت و چیزی نگفت.

در کتابخانه

دینا و دافی وارد درهای باز و مهمان‌نواز شدند. درها با صدای بلندی بسته شدند. ناگهان با صدای گوش‌خراش، کشوی سنگینی افتاد و روی آن یک قفل بزرگ انبار قرار گرفت. راه برگشتی نیست!

اگر تا غروب خورشید با تونی و تونیا به خانه برنگردی، جای تو هم در قفسه کمد پیدا می‌شود! ـ صدای رعدآسای جادوگر پیچید.

در کتابخانه ستونی از گرد و غبار بلند شد و ناگهان هوا تاریک شد، همان‌طور که وقتی خورشید غروب می‌کند تاریک می‌شود. در چشمان دینا هم تاریکی نشست و اشک‌هایش جاری شد. اما وقت گریه کردن نبود، باید کاری می‌کرد.

دافی دست دخترک را لیسید و جلو دوید و دینا را دعوت کرد دنبالش برود. دستبند با نعل کوچک، هدیه بویان، در تاریکی درخشید و دینا فوراً کمی آرام شد.

ردیف کمدها جلوی مسافران سبز شد. و ناگهان روی یکی از کمدها نوشته‌ای آتشین ظاهر شد: «دینا». به محض اینکه دخترک درها را باز کرد، آتش گرفت. روی قفسه یک جعبه کوچک تنها بود که پوشیده از گرد و غبار بود و آتش به قفسه هم سرایت کرد. دینا بی‌درنگ جعبه را برداشت، شعله‌ها سفید شدند و از کمد فقط مشتی خاکستر باقی ماند که آن هم بعد از لحظه‌ای ناپدید شد.

جعبه حکاکی‌شده و از چوب گیلاس بود و بوی بسیار خوبی داشت. دینا آن را باز کرد: روی مخمل زمردی، یک دکمه مروارید از عروسک بادی و یک تیر کوچک دزدان دریایی بود.

با اینها چه کار کنم؟ ـ دینا زمزمه کرد. ـ چطور به من کمک می‌کنند؟

و دافی دخترک را صدا می‌زد، پارس‌کنان کنار کمد دیگری. دینا دکمه و تیر دزدان دریایی را در جیب زرد کاپشنش گذاشت و جعبه را داخل کوله‌پشتی.

نزدیک کمدی که دافی پارس می‌کرد رفت و آن را باز کرد. روی تنها قفسه دو عروسک بودند ـ تونیا و تونی. صدای ترک خوردن بلند شد، کل کمد ترک برداشت، انگار لایه‌های ترک‌خورده‌ای رویش نشست. دینا توانست عروسک‌ها را از قفسه بردارد و کمد به خاکستری تبدیل شد که آن هم لحظه‌ای بعد ناپدید شد.

ناگهان عروسک‌ها از دستان دینا افتادند، با صدای وحشتناکی به کف زمین خوردند و به تونیا و تونی تبدیل شدند! بچه‌ها بغل کردند و گریه کردند، دافی دورشان می‌دوید و پارس‌کنان.

جغدی هوهو کرد و در برابر چشمان بچه‌های متعجب، ساعتی ظاهر شد که در هوا شناور بود. روی صفحه ساعت که مدام از دایره به بیضی و برعکس تغییر شکل می‌داد، بالا، در ساعت دوازده، خورشید صورتی، روی سه، خورشید زرد، روی شش، خورشید سرخ و روی نه، ماه کشیده شده بود.

عقربه دقیقه‌شمار که گاهی از بیضی بیرون می‌زد، با شتاب دور صفحه می‌چرخید، و عقربه ساعت به سمت خورشید سرخ نزدیک می‌شد. زمان بی‌رحمانه می‌گذشت...

در همین لحظه دستبند از دست دینا باز شد و افتاد. تبدیل به کمان شد. دخترک تیر دزدان دریایی را از جیب درآورد. پسربچه آن را گرفت، زه کمان را کشید و به سمت ساعت پرتاب کرد. درست به عقربه دقیقه‌شمار خورد، آن لرزید، ایستاد، انگار فکر می‌کرد باید چه کند، سپس با شدت تکان خورد و با بی‌میلی به عقب خزید. عقربه کوچک ساعت هم ایستاد. بچه‌ها آسوده نفس کشیدند. دستبند با نعل دوباره به دست دینا بسته شد. وقت برای گفتگو نبود، باید عجله می‌کردند!

دینا کوله‌پشتی‌اش را برداشت، در آن دو کلوچه ریواسی بود. یکی را به تونیا داد، دیگری را به تونی، و نیمه دیگر کلوچه را بین خودش و دافی تقسیم کرد. بچه‌ها احساس انرژی غیرعادی کردند، انگار معجون جادویی نوشیده باشند!

از جیب دینا دکمه مرواریدی افتاد، زیر کمدی پر از کتاب غلتید. دافی به دنبال دکمه دوید و در آخرین لحظه آن را با دندان گرفت. و ناگهان همه از ترس خشکشان زد ـ از زیر کمد ماری بیرون آمد. چطور توانسته بود آنجا جا شود؟ بزرگ و بزرگ‌تر شد و به سقف رسید. این یک کبری بود، کلاه رنگارنگ و بزرگش را پهن کرد و خم شد تا به چشمان دینا نگاه کند.

دافی از تعجب دهانش باز ماند و دکمه روی زمین افتاد. شروع کرد به بزرگ شدن، لبه‌هایش برگشت و به کاسه مرواریدی تبدیل شد.

دوباره جغد هوهو کرد، بچه‌ها به ساعت شناور نگاه کردند. عقربه دقیقه‌شمار ایستاد، لرزید و سریع به عقب دوید و غروب خورشید را نزدیک کرد. دینا به سمت کبری رفت و پوست گرم و صاف او را نوازش کرد. او به یاد باغ جادوگر افتاد، جایی که گیاهان کبری با گنجشک‌ها مهربان بودند، و گفت:

لطفاً کمک کن به خانه برگردیم!

آب، ـ مار زمزمه کرد.

دینا از کوله‌پشتی بطری آب چشمه را درآورد و آب را در کاسه مرواریدی ریخت. تا وقتی کاسه پر نشده بود، آب از بطری کوچک بیرون می‌آمد. کبری آب نوشید و گفت:

همه در دایره‌ای تنگ بایستید. پسربچه سگ را در آغوش بگیرد.

بچه‌ها همین کار را کردند. کبری کلاهش را دور بچه‌ها کشید و همه صدای نافذ جادوگر را شنیدند:

تا یک دقیقه دیگر خورشید غروب می‌کند!

بازگشت

کلاه کبری مسافران را محکم در آغوش گرفت. داخلش گرم و تاریک بود. و ناگهان همه در تونلی رنگارنگ چرخیدند: تونیا، تونی و دافی به یک سو رفتند و دینا به سوی دیگر. زنگوله داخل کوله‌پشتی دینا آهنگ پیروزی نواخت.

یک لحظه و دینا در انباری بود که بویان آنجا ایستاده بود. دخترک دوستش را در آغوش گرفت، پیشانی‌اش را بوسید و به خانه مادربزرگ دوید. در آشپزخانه آنا-ماریا-رزا و مادربزرگ با کلوچه چای می‌خوردند.

برگشتم! ـ دینا از آستانه در فریاد زد.

مادربزرگ نوه‌اش را در آغوش گرفت، اشک شادی روی گونه‌هایش جاری شد.

و بچه‌ها را نجات دادی؟ ـ آنا-ماریا-رزا پرسید.

بله، همه ما از تونل رنگی بیرون آمدیم. احتمالاً آن‌ها همراه دافی به خانه رسیدند، ـ دخترک جواب داد.

بیایید به خانه آن‌ها برویم، ـ آنا-ماریا-رزا پیشنهاد داد.

از وقتی بچه‌ها گم شده بودند، خانه‌شان در تاریکی فرو رفته بود. هیچ‌کس آنجا چراغ روشن نمی‌کرد. دروازه و حصار قبلاً سبز روشن بودند، اما رنگ از آن‌ها پریده و علف زیر حصار رشد کرده بود، که کسی آن را نمی‌چید.

اما همه دیدند که حصار دوباره سبز شده است. دروازه باز بود و از حیاط خنده‌های بلند شنیده می‌شد. روی باغچه‌های رها شده، گل‌های اطلسی و شمعدانی صورتی و قرمز شکفته بودند.

دینا و مادربزرگ‌ها وارد حیاط شدند. نیمی از دهکده برای سروصدا جمع شده بودند. مادر، تُتُشکاهایش را (این‌گونه صدایشان می‌زد) در آغوش گرفت، گریه کرد و از خوشحالی خندید.

همسایه‌ها میزها را به بیرون آوردند و با رومیزی سفید پوشاندند. خانم‌های خانه هر چه داشتند آوردند و تمام روز دهکده بازگشت بچه‌ها از جنگل جادوشده را جشن گرفت.

همه دینا را ستایش می‌کردند و شجاعتش را تحسین می‌کردند. البته دینا می‌دانست که بدون دافی و بویان، مادربزرگ و آنا-ماریا-رزا هرگز نمی‌توانست برادر و خواهر را نجات دهد.

وقتی دینا و مادربزرگش به خانه برگشتند، جعبه حکاکی‌شده را از کوله‌پشتی درآورد و باز کرد. روی مخمل زمردی ساعت بود. کوچک بود، دقیقاً به مچ دست دینا می‌آمد. روی صفحه ساعت یک کبری کوچک و نوشته‌ای با همان خط خوش کتاب با دکمه‌های نقره‌ای: «دینا».

دخترک ساعت را به دست بست، کبری کوچک از روی صفحه به او چشمک زد، هرچند که همان‌طور که معلوم است، آن‌ها پلک زدن بلد نیستند.